با چشمهایم شنیدم
پرواز همای
کنسرت - نمایش سی، اثری گروهی با محوریت موسیقی یا بهتر بگویم جشنوارهای، از ابتکار و خلاقیت هنری با ترکیب نمایش، موسیقی و جلوههای ویژه دیداری که نهتنها تماشاگران، بلکه صاحب قصر هرگز گمانش را نمیکرد روزی در قصرش چنین هنگامهای برپا شود. من باور دارم برای مخاطب باید هزینه کرد و در این برنامه نظارهگر جشنوارهای از هنر بودم. من آمده بودم موسیقی پورناظریها و صدای همایون شجریان را بشنوم، اما بهتر است بگویم من این موسیقی را با چشمهایم دیدم...؛ کاری گروهی فراتر از سطح اجرای هنری در ایران که شایسته و بایسته به نمایش درآمد.کاری گروهی و بسیار دشوار که هرگز گمان نمیرفت در ایران بشود اجرا کرد، اما با نهایت زیبایی و کمال اجرا شد... .کار بهقدری باعظمت و زیبا بود که بهراحتی احساس میکردی در دنیای مجازی فیلم (آوِتار) نشستهای و صدای همایون شجریان را (میبینی) با حضور همایون، صدای استاد محمدرضا شجریان همچنان در آسمان موسیقی امروز ایران میپیچد. همایون شجریان تکاملِ امروزی صدای استاد شجریان است و وقتی آغاز به خواندن میکرد، قلب همه کسانی که عاشق خودش و پدرش هستند به تپش میافتاد؛ صدایی که پل ارتباطی صدای استاد به قرنی دیگر است.
هیچکس جز همایون سزاوار دردستگرفتن سکان این کشتی نبود و او ناخدایی است که دریای آواز شجریان را بهتر از همه میشناسد و باور دارم او جزیرههای تازهای در موسیقی ایران کشف کرده است... . و اما سهراب پورناظری اینبار نهتنها در خدمت موسیقی و صدای همایون و گروه بود، بلکه نشان داد قابلیت این را دارد حتی با زخمههای ساده و دلربا و آرشههای نرم و مهربان قلب مخاطبان را بلرزاند. شاید همه این اتفاق بزرگ نتیجه پشتکار و دوراندیشی و بلندپروازی سهراب است که اینگونه همایون را به عرش میکشاند. بسیار زیباست که این دو در کنار هماند و موسیقی امروز ایرانی و مردم حامی موسیقی چیزی با چشمهایشان میبینند و میشنوند که سزاوار ستایش است. بازیهای زیبا و چهره مهربان و شایسته پاکدل، صابر ابر، رادان و سحر دولتشاهی نیز با صدای همایون خوب درآمیخته بود و برای نخستینبار شاهد بازی و اجرای آوازی (رچیتاتیو) و زیبا از سوی یک زن بودیم که نقش مادر زال را میخواند و بازی میکرد که نقطه اوج در انتخاب بازیگرها در این اثر بود و چون ستارهای در کنار همایون و سهراب میدرخشید.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.