حالا نوبت آقای رئیسجمهور است
حسین هاشمپور
ماهعسل آنها که در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به مسندی تکیه میزنند، به یک ساعت هم نمیرسد، هستند وزارتخانههایی که وزیر نو آمده دستکم یکی، دو ماهی فرصت مزمزهکردن دارد؛ اما اینجا همه چیز در اتاق شیشهای میگذرد. گذشته از شبکههای اجتماعی پرقدرت هنرمندان، فرهنگ و هنر در کنار سیاست و ورزش تنها موضوعی است که همه روزنامههای کشور هر روز دستکم یکی، دو صفحه به آن اختصاص میدهند و خود بخوان حدیث مفصل از این مجمل. یک: «هنرمندانی که روحانی داشت، هیلاری نداشت» تیتر این ستون در دوم خرداد، چهار روز بعد از انتخابات بود. طرفی پیروز شد که جامعه هنری یکدست و مصمم پشتش ایستاد و حتی از انواع تهمتهای رسانههای تندرو نهراسید. روزنامه مخالف دولت که روزگاری فقط بزرگانی مانند گلشیری، دولتآبادی، تناولی، بیضایی، فرمانآرا... را مینواخت، اینبار به دختران جوانی مانند لیلی رشیدی و باران کوثری تاخت، شاید آنها را بترساند و در کمپین هنرمندان در حمایت «روحانی 1400» شکاف اندازد. خبرگزاری اصولگرا دو روز قبل از انتخابات توهین به هنرمندان را به درجه جوش رساند و با تیتر «چرا حنای هنرمندان نزد مردم کمرنگ شده است؟» نوشت میان هنرمندان و مردم فاصله افتاده و «آنها با دستمزد چند صد میلیونیشان خانه سگهایشان را زیباتر میکنند». گویا این خبرگزاری تصور میکرد همچنان که هنرمندان هالیوودی نتوانستند هیلاری کلینتون را از صندوقهای رأی درآورند و ترامپ بدون پشتیبانی هنرمندان به کاخ سفید رسید، این نسخه در ایران هم پیچیده خواهد شد! ازاینرو این توهین را بهعنوان آتش فردای پیروزیشان منتشر کردند. با وجود همه این فشارها، هنرمندان ایستادند و اجازه ندادند پوپولیسم 150هزارتومانی با طعم تتلوئیسم به قدرت برسد. دو: اما حالا نوبتی هم باشد، نوبت آقای دکتر حسن روحانی و دولت است که برای تحقق مطالبات جامعه هنری قدم بردارد. نطق رئیسجمهور در هنگام دفاع از وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی اگرچه مانند وزارت خارجه و نفت حماسی نبود؛ اما اعتراضی در خود داشت که اگر همان هم اجرائی شود، هنرمندان را بس است. ایشان گفت: «مسئله وزارت ارشاد از نظر فرهنگی برای ما بسیار مهم است، مهمترین حرف این است که نگذاریم سلیقه در کشور ما حاکم شود، یک آقایی در جایی سلیقهای دارد، برای خودش محترم است، ما باید قانون را اجرا کنیم. اگر هم وزارت ارشاد وظیفهای برعهده ندارد، این وظیفه مجلس است که آن وظیفه را از ارشاد بگیرد و به شخص دیگری واگذار کند، آن وقت معلوم باشد که ما وظیفه نداریم؛ اما زمانی که این وظیفه وزارت ارشاد و دولت است، دولت بر کتاب و فیلم نظارت میکند، دولت بر اجرای مسائل هنری در کشور نظارت میکند، جای دیگر حق نظارت ندارد و اگر هم اینجور مداخلات باشد، بهتر است مجلس این کارها را به همان مداخلهگران واگذار کند و مشخص شود ما وظیفهای بر دوش نداریم». آقای روحانی در دفاع پایانیاش از وزرا در آستانه اخذ رأی مجلس به نکات جالبتری هم اشاره کرد: «در وزارت ارشاد خواست ما این است که هم خواست رهبری و هم خواست مردم محقق شود و این امکانپذیر است. مردم ما گله دارند. شما در مجلس این وظیفه را برعهده بگیرید که اگر مسئلهای برعهده وزیر است، دیگران دخالت نکنند و اگر به عهده آنها است، به ما بگویید که دخالت نکنیم. در جایی برای کاری از 10 جا مجوز صادر میشود؛ ولی در شهرستانی آقایی میگوید که شکایت کرده و معلوم نيست شاکی و متشاکی کیست و در را قفل میکنند. قفلکردن آسان است؛ ولی باید کلید را بیابید و در را باز کنید. امیدواریم با حضور آقای صالحی شاهد نشاط هنرمندان باشیم». بله، حالا نوبتی هم باشد، نوبت ادای دِین دولت و شخص آقای رئیسجمهور به هنر ایران است. هنر ایران، نفت ماندگار با ارزش افزوده چند صد برابر و بهترین سفیر خارجی است؛ این مقایسهها شعر و شعار نیست. کافی است بهرهبرداری کشورهای توسعهیافته از فرهنگ و هنرشان را رصد کنیم تا روشن شود ما به چه نوع فرصتسوزی تاریخی دچاریم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.