|

به یادِ زنانِ منتظر

آذرمنصورى

نامش آذر بود، هم‌نام بوديم و همسايه؛ دختري باهوش و نجيب كه سه سال مداوم در يك مدرسه و يك كلاس و يك ميز با او خاطره‌ها دارم. از آن دوستى‌هاي ناب كه پس از ٤٠سال ادامه دارد و هروقت فرصتى پيش آيد، از حال هم باخبر مي‌شويم. او پس از اين سه سال، درست در بحبوحه جنگ تحميلى، ازدواج كرد و به استانى ديگر رفت و هم‌نشيني‌مان نيز در يك مدرسه و يك كلاس و يك ميز تمام شد؛ اما دوستي‌مان نه. مدتى از جنگ گذشت، فرزند اولش به دنيا آمد و همسرش مانند بسيارى از همسران و پدران و فرزندان ديگر در جبهه‌ها مشغول نبرد با دشمن متجاوز بود. آذر فرزند دوم را در راه داشت كه خبر دادند گويا همسر آذر به اسارت گرفته شده است. مدت‌ها هيچ خبري از همسر نداشت، فرزند دوم به دنيا آمد و او همچنان بي‌خبر از همسر به گروگان گرفته‌شده خود بود، تا اينكه اولين خبرها و نامه‌ها به او رسيد. همسر در اردوگاه‌هاي عراق اسير است و با تأييد اين خبر مي‌شد برق شادي و اميد را در چشم‌هاي معصوم و اشك‌بار آذر ديد. پسر شش‌ساله شد و آماده رفتن به مدرسه، اما هنوز پدر نيامده بود و مادر در همه اين سال‌ها با يك چشم اشك و يك چشم خون و منتظر، فرزندان را بزرگ مي‌كرد، درست نزديك بازگشايي مدارس بود كه خبر دادند اولين گروه آزادگان به وطن بازمى‌گردند و همسر آذر نيز يكي از اين آزادگان سرافراز بود. آذر و فرزندان بعد از هشت سال دوري به استقبال او رفتند و فرزندانى كه در اين مدت با نجواهاي مادر و تصاوير پدر با او انس گرفته بودند. بعد از آن هم فقط همسران و مادران آزادگان مي‌توانند از تيمار آزادگان پس از يك دوره اسارت توان‌فرسا در اردوگاه‌هاي صدام بگويند و نگارش ناگفته‌هاى آنان نيز مثنوى هفتاد من است كه در مجال و توان اين قلم نيست. آذر را باز هم مي‌بينم، سه فرزند دارد و خود نيز پس از بازگشت همسر به تحصيلاتش ادامه داده است. حالش خوب است، اما بعد از نزديك به 30 سال هر بار از آن روزهاى صبر و ترس و انتظار سخن مى‌گويد، اشك چشمانش بي‌اختيار سرازير مي‌شود و مي‌دانم دل او سرشار از ناگفته‌ها و تلخي‌هايي است كه در نبود يار و همراه خود آنها را پشت سر گذاشته و تا هست خاطره آن روزها از ذهن و دل او و همه ما كه با او بوديم نخواهد رفت.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.