|

در حاشيه مرگ دلخراش بنيتا

چند نفر به يك نفر!

ناصرجهانفر

- خواستم چندروزي از ماجراي تلخ و هولناك دختربچه‌اي هشت‌ماهه به نام بنيتا سپري شود و هيجانات طبيعي و غيرطبيعي و كاذب فروكش كند و التهابات بخوابد، بعد يادداشتي براي اين حادثه تلخ بنويسم. - ماشيني سرقت مي‌شود، غافل از اينكه بچه‌اي داخل آن است. دزد بي‌وجدان متوجه حضور بچه در ماشين مي‌شود ولي بي‌خيال آن مي‌شود، سرقت وسايل داخلي آن را انجام مي‌دهد و با علم به اينكه موجود زنده‌اي داخل ماشين نفس مي‌كشد و زنده است و گريه مي‌كند و ضجه مي‌زند، ماشين را به همراه بچه داخل ‌آن در حاشيه خيابان پارك مي‌كند و مي‌رود دنبال كار خودش؛ به همين راحتي و به همين سادگي! - احتمالا رهگذراني از كنار ماشين در اين چند روز رد شده‌اند؛ حتي زماني كه بچه از فرط گرما، تشنگي و گرسنگي ضجه مي‌زد و حتي بعد هم كه تسليم مرگ مي‌شود، او را ديده‌اند ولي بي‌تفاوت بوده و خم به ابرو نياورده‌اند و مثل سارق بي‌رحم و سنگدل، بي‌تفاوت و بي‌خيال از كنار موضوع گذشته‌اند و شايد با عبارت «به من چه» يا «چرا من خودم را به دردسر بيندازم» يا «حتما شخص يا اشخاص ديگري او را پيدا مي‌كنند» و... براي لحظاتي خود را بخشيده‌اند و تبرئه كرده‌اند و گفته‌اند «ديگري برمي‌دارد». - قصورات دستگاه‌هاي متولي باشد براي مجالي ديگر كه حتما داشته‌اند. - روي سخنم با شهروندان است. چرا اين‌قدر بي‌تفاوت؟ چرا اين‌قدر بي‌مسئوليت؟ اين يعني شراكت در جرم شخص ديگري و به معنايي مباشرت و معاونت در قتل بنيتا. چند نفر به يك نفر، مگر غير از اين بود كه بنيتا دختربچه‌اي هشت‌ماهه بيشتر نبود بدون هيچ‌گونه دفاعي از خود. انصافتان را شكر؛ همين گرماي بالاي 60 درجه داخل ماشين را چندنفرمان براي چند دقيقه مي‌توانستيم تحمل كنيم؟ واقعا چه شده است كه از كنار موضوعات قابل تأمل به‌راحتي و بي‌تفاوت رد مي‌شويم يا بلافاصله هنرمندانه ولي منفعلانه عكس و فيلم تهيه مي‌كنيم. بدون اينكه به فكر كمك و ياري به ماوقع باشيم. از سرگرداني بچه‌گربه مريض در حاشيه خيابان تا فروريختن ساختمان 17طبقه پلاسكو، همه جا حضور داريم، اصلا آقا و خانم دوربين خود ماييم! - كمي نگاه جامعه‌شناسانه به قضيه عكس و فيلم بيندازيم. خروجي اين عمل غير از اين نيست كه مي‌خواهيم حضور خودمان را به هر شكل ممكن اثبات كنيم. مي‌خواهيم اظهار وجود كنيم، مي‌خواهيم بگوييم من خودم آنجا بودم. چون من خودم آنجا بودم، پس كسي هستم ولي به بدترين شكل ممكن. چيزي كه مهم است اين است كه 1- من 2- حضور من 3- من مطلع و دانا و همه‌چيزدان؛ والسلام. - چند ماه پيش خودم شاهد تصادفي در منطقه پل حصارك كرج بودم؛ به فاصله چندمتري، ماشيني با يك موتورسوار به‌شدت برخورد كرد، موتورسوار روي آسفالت داغ خيابان افتاد خونين و نالان، نزديك به موت و جان‌دادن بود. سرنشينان ماشين جلويي من كه يك پژو 206 بود و همگي خانم و خيلي هم شيك‌پوش بودند، بي‌توجه به راهبنداني كه ايجاد كرد‌ه‌اند، ماشين خود را متوقف كردند و بلافاصله پياده شدند. باور كنيد ابتدا فكر كردم آنها پزشك يا حداقل پرستار بيمارستان هستند و براي كمك به مصدوم در حال مرگ، به صورت واكنش سريع پياده شده‌اند ولي چشمتان روز بد نبيند؛ بلافاصله همگي يك گوشي آخرين مدل از كيفشان درآوردند و به فيلم‌برداري از صحنه جان‌دادن موتورسوار مصدوم مشغول شدند...! من ماندم و دريايي از پرسش و عباراتي كه در سرم جولان مي‌داد، كرامت انساني، وظيفه انساني، حس نوع‌دوستي و كمك به هم‌نوع و از اين قبيل... . - راستي چند درصد از ما مردم شب‌ها با وجدان آسوده مي‌خوابيم و زندگي‌مان را مي‌كنيم؟ آدم گاهي شرمنده آمار و اعداد مي‌شود. نگوييم چند درصد، سنگين‌تريم! «ريگي از روي زمين برداريم وزن بودن را احساس كنيم» عزت زياد

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.