|

عادله دواچی در هتل جهان

مهمانان تازه

علی خدایی

positive عادله به جهانگیر گفت: «این مسافرا هی می‌گند اینا بیار اونا بِبِر، میز شلوغه، نیمرو زرده‌لرزون خواستیم اینا چیه! سفتا بسته! کره آب شدس، پنیر شوره، نون خشکه. می‌خواستم عینکشا بردارم بندازم زیر پا بس که فیس‌خانمس!» جهانگیر گفت: «مسافر همینه، هتل همینه، خونه که نیس عادله‌خانم. می‌خوان راحت باشند.» عادله گفت: «اُرد می‌دد اُرد می‌دد! معلوم نیس خودش چه شلخته‌ای باشد!» پیش‌دستی‌هایی که جمع کرده بود شست. صدای زنگ روی میز صبحانه بلند شد. عادله دستانش را خشک کرد و سینی‌به‌دست رفت سمت رستوران. : لابد می‌خواد بگد این گُلا تو گلدون وسط میز چرا سُرخس؟ چرا زرد نیس؟ پرسید: «خوشمزه بود، چیزی کم نیست؟» خانم مسافر به شوهرش گفت: «عطا چی می‌خواستی بپرسی؟» مرد گفت: «این‌جا کجا فیلم برای دوربین می‌فروشند؟ عکاسی کجاست؟» عادله گفت: «همین دیواربه‌دیوار هتل.» «کفاشی هم این‌طرف‌ها هست؟» «بله کفاشی خوش‌قدم. هم دست‌دوز دارد هم آماده. روبه‌رو مدرسه.» : «کدوم مدرسه؟» «مدرسه چارباغ. اصش برید اون‌جا عکس بیگیرید. مثی گز سوغات اصفانه! اینا را جمع کونم؟» زن مسافر گفت: «عطا چای می‌خوری؟ خانم یه قوری دیگه چای بدید» و لقمه توی دستش را برد طرف بچه کوچک‌تر. بچه گفت: «نمی‌خوام.» زن گفت: «نمی‌خوام چیه. تا ظهر گشنه می‌مونی.» عادله رفت که چای بیاورد. زیرلب می‌گفت: «توبه توبه عجب زنایی.» وقتی چای آورد زن مسافر دو فنجان چای ریخت و به بچه‌ها گفت: «برید بازی کنید.» بچه‌ها گفتند: «کجا؟» زن گفت: «نمی‌دونم! از باباتون بپرسید.» : «بابا کجا بریم بازی کنیم؟» : «توی راهرو روی مبلا بنشینید تا ما بیاییم.» : «بریم از پله‌ها بالا دمِ اتاق؟» : «نه نه، از اون‌جا میفتید پایین.» چای نوشید. پرده‌های تور رستوران را که عادله کشید تا نور داخل نرم‌تر بشود، مهمان‌ها با سروصدای زیاد از پله‌ها پایین می‌آمدند. بند دوربین گردن یکی از بچه‌ها بود و دیگری می‌گفت: «به منم بده.» مادر می‌گفت: «هل ندید.» و پدر دو پله جلوتر برمی‌گشت بچه‌ها را نگاه می‌کرد. کلید را که داد به آقامهدی گفت: «ما می‌ریم چهارباغ شما را تماشا کنیم، سوغاتی بخریم، عصرم بریم بازار. اتاق‌ها را هم مرتب کنید لطفا.» عادله دید مادر و بچه‌ها کنار در ایستاده‌اند و پدر از آن‌ها عکس می‌گیرد. زن می‌گفت: «عطا تکی هم بگیریم.» بچه‌ها می‌گفتند: «با هم بگیریم.» صدای مرد می‌آمد که می‌گفت: «بذارید فیلم بخریم بعد.» عادله دید که آن‌ها سوار ماشین شدند و رفتند. او هم از پله‌ها بالا رفت. صدایش رسید: «آقامهدی رفتم اتاقا را مرتب کنم» و دیگر صدایی نیامد تا ساعت یک وقتی که مهمان‌ها برگشتند و رستوران شلوغ شد. عادله دید که در باز شد و بچه‌ها دویدند داخل. دست هرکدام یک میمون طبل‌زن بود. نشستند روی مبل‌ها و میمون‌ها را کوک کردند. عادله زیرلب گفت: «از آقا طرباسی خریده‌س» و رفت کنار بچه‌ها. مادرشان با عینک نعلبکی وارد شد و گفت: «این کفاشی که آدرسشو دادید چه‌قدر کفش داره، بچه‌گونه بزرگ‌سال، دمپایی، هرچی بشه تو پا کرد.» عادله گفت: «کفاشی‌س دیگه، پا می‌ذاری رو کاغذ دورشا خط می‌کِشدآ برادون می‌دوزه.» زن گفت: «نه، ما آماده خریدیم. شش جفت.» عادله گفت: «بیایید ناهار حاضره، بیایید تا از دهن نیفتادس!» زن گفت: «وا، مگه خونه‌س این‌جا!» عادله گفت: «بیترس، از خونه بیترس.» زن یک‌آن ایستاده به عادله نگاه کرد و گفت: «شما خیلی مهربونی.» عادله ریز خندید. خوشحال شد. بردشان رستوران و برایشان غیر از غذایی که سفارش دادند گوشت و لوبیا با ترشی برد. گفت: «این غذای ما کارگرای این‌جاس. اگه پاییز اومده بودین خورشت به می‌دادم به شوما.» زن گفت: «بنشین عادله‌خانم مهمان ما باش.» عادله گفت: «نه خانم ‌هزارتا کار موندس.» رفت و وقتی برگشت بچه‌ها دور میز می‌دویدند و زن و شوهر جعبه کفش‌ها را بغل می‌گرفتند. عادله کمک‌شان کرد و رفتند بالا. در که باز شد جعبه کفش‌ها افتاد. بچه‌ها دویدند توی اتاق. عادله جعبه‌ها را داد و گفت: «اتاق را روفتم، پاکیزه و خب تحویل شوما» که مرد گفت: «دوربین کو؟» عادله گفت: «بندش که به گردن بچه‌دون بود.» بچه‌ها گفتند: «نه.» زن گفت: «تو عکس گرفتی از مدرسه، از گز انگشت‌پیچ اون مغازه‌هه، تو کفاشی هم که با ما بود. یعنی چی؟ عطا برو پایین تو رستوران، تو سرسرا، کنار مبلا!»چند دقیقه بعد که مرد آمد سرش پایین بود. بچه‌ها ساکت ایستاده بودند و زن با نگاهش می‌پرسید! عادله آرام و بی‌صدا از اتاق بیرون رفت. به راه‌پله‌ها که رسید صدای زن و شوهر هتل را گرفت. برگشت و شلخته شنید «دیوونه خودتی، راحت‌طلب»، «بی‌جیره‌ومواجب» شنید، «خودخواه و حواس‌پرت» شنید. بعد دید در باز شد زن آمد کنار ایوان و مرد از کنار عادله گذشت و بدو از پله‌ها پایین رفت. نیم‌ساعت گذشت. عادله برای زن چای برد. بچه‌ها روی تشک‌ها ولو خوابیده بودند. پنکه‌سقفی می‌چرخید. عادله گفت: «برات چای آوردم.» زن گفت: «نخواسته بودم.» عادله گفت: «پیدا می‌شه، چای بخوری پیدا می‌شه. جیبدا که نزدن، مال حلال پیدا می‌شِد.» زن فنجان چای را برداشت و برای عادله حرف زد. با عادله به بالکن هتل رفتند. عادله صندلی گذاشت نشستند تا عصر. عصر زن می‌خندید و می‌گفت: «این چهارباغتون خیلی قشنگه‌ها عادله‌خانم.» وقتی پایین رفتند زن گفت: «عطا تو این‌جایی؟» مرد گفت: «چندجا رفتم و نمی‌دونم...» که در باز شد و درفشی کفاش داخل شد. عادله بلند شد و گفت: «می‌دونستم میای آقادرفشی!» چشم زن و شوهر که درفشی را دید حیرت‌زده نگاهش کردند. می‌گفت: «شوما اِنقزه شلوغ کردید که یه جعبه کفشدونو نبردید، دوربین‌دونا بچادون تو جعبه کفش گذاشتند حواس‌دون هس؟» گل از گل همه شکفت. همه نفس راحت کشیدند. یکی از بچه‌ها بالای پله‌ها ایستاده بود و می‌گفت: «مامان، بابا کجایید.» بند دوربین روی گردنش بود. زن از بس که ذوق کرده بود عادله را می‌بوسید. عادله بعد گفت: «این آقادرفشی همه‌ش تو کار خیره، خدا دودمانشا خیر بدد.» عادله پشت در را چوب گذاشت. نوشته آقامهدی را گذاشت پشت در که اگر در بسته‌س ما بیداریم زنگ بزنید! و آمد نشست پشت شیشه رستوران رو به چهارباغ منتظر احمدسیبی که ناپدید شده بود. آه کشید و گفت: «اگه بودی می‌بردیم گردشت.» یکدفعه برگشت. پشت سرش زن مسافر ایستاده بود. به دلش برات شده بود که اتفاقی می‌افتد. زن گفت: «عادله‌خانم می‌خواستم ازت تشکر کنم.» عادله گفت: «حرفی می‌زنیا!» زن گفت: «بگو برات کاری کنم. با ما میای مسافرت؟» عادله گفت: «این‌جا را چه‌کار کنم» و آرام‌تر گفت: «احمدآقا تنها می‌شد!» به زن گفت: «برام یه چیزی می‌نویسی؟» زن گفت: «حتما.» کاغذ و قلم آورد و گفت: «برای آقای طلوع بنویس. سلام و صلوات. حال و احوال حتما خوشحال باشه...» و گفت و گفت تا صبح که در چهارباغ با احمدسیبی و زن مسافر گشتند و زن مسافر نوشت. صبح کاغذ را از زن گرفت. احمدسیبی رفته بود. عادله بساط صبحانه رستوران را آماده می‌کرد که آقامهدی آمد. نامه طلوع را که در کیسه کرده بود به او داد و چیزی آرام در گوش او گفت که هیچ‌کس نشنید. آدم‌های چهارباغ تازه بیدار شده بودند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.