|

گرینوف 10

احمد غلامی

سرگروهبان باروت‌سازان گفت: «اگر رفتید شهر یک باکس سیگار هم برای من بخرید». سجاد گفت: «چشم سرگروهبان». مهدی اربابی گفت: «پولش یادت نره». سرگروهبان گفت: «فرار نمی‌کنم که، برگرد می‌دهم». هر دو راه افتادند. سرگروهبان باروت‌سازان گفت: «حالا چرا این‌قدر عجله دارید، صبر کنید با ماشین آب بروید». مهدی اربابی گفت: «نم‌نم می‌رویم، شاید توی راه ماشین گیرمان آمد». توی جاده آسفالت که افتادند سجاد گفت: «راست می‌گفت، چرا این‌قدر عجله داری؟» مهدی اربابی گفت: «قول بهت می‌دهم عراقی‌ها پاتک بزنند». سجاد گفت: «خوب پس بیا برگردیم، تیربارم توی سنگر است». مهدی اربابی گفت: «مگر برگه مرخصی نداری؟» سجاد گفت: «دارم، این هم برگه مرخصی». آن را از توی جیبش‌ درآورد و به مهدی اربابی نشان داد. مهدی اربابی گفت: «منظورم این بود، کسی که برگه مرخصی 24ساعته دارد می‌تواند اسلحه‌اش را تحویل ندهد». سجاد گفت: «خوب!» مهدی اربابی گفت: «اگر عقب‌نشینی کنند مسئولیت اسلحه با تو نیست». سجاد گفت: «مگر قرار است عقب‌نشینی کنند». مهدی اربابی گفت: «سر از کارشان درنمی‌آورم، نباید به ما مرخصی می‌دادند، این‌جور موقع‌ها احتمال پاتک‌ عراقی‌ها زیاد است». سجاد گفت: «خوب برگردیم، فردا می‌رویم شهر». مهدی اربابی گفت: «سیلی نقد به از حلوای نسیه است». آفتاب بالا می‌زد و گرمای آن پشت گردن و صورت‌شان را می‌سوزاند. جاده آسفالت که تازه از دشمن پس گرفته بودند، مثل ماری در دل دشت پیچ‌وتاب می‌خورد و ته جاده پر از سراب بود. سجاد برگشت و عقب را نگاه کرد. دیگر خط دیده نمی‌شد. چند کلاف دود خاکستری از زمین به هوا می‌رفت. سجاد گفت: «دارند خمپاره می‌زنند». مهدی اربابی گفت: «آره گمان کنم نزدیک ظهر حمله کنند». سجاد گفت: «از کجا این‌قدر مطمئنی؟» مهدی اربابی گفت: «تجربه. اگر تو هم مثل من چند تا عملیات شرکت کرده بودی الان می‌فهمیدی که باید به روبه‌رو نگاه کنی نه به پشت ‌سر». سجاد گفت: «چرا به باروت‌سازان نگفتی شاید حمله کنند». مهدی اربابی گفت: «گور باباش، خودش مرخصی داده، آن‌هم با اجازه فرمانده گروهان». به سرابی نزدیک ‌شدند. مهدی اربابی گفت: «من عاشقِ سرابم، عین آب است، می‌روی جلو اما باز می‌رود عقب». سجاد گفت: «بیا برگردیم، اگر بچه‌ها تیربارچی احتیاج داشته باشند چی؟» مهدی اربابی گفت: «مگر فانتوم است. خوب یکی می‌رود آن را برمی‌دارد و یا علی...» سجاد گفت: «به همین راحتی؟» مهدی اربابی گفت: «از این هم راحت‌تر است. خیلی‌ها فکر می‌کردند اگر یک روز نباشند خط می‌شکند. جان باختند و رفتند نه‌تنها خط نشکست بلکه پیشروی هم کردند». سجاد گفت: «کاش تیربارم را آورده بودم». مهدی اربابی گفت: «پس نگران تیربارت هستی». سجاد گفت: «هم تیربار، هم رفقام». مهدی اربابی گفت: «رفقا! به جز من مگر کس دیگری با تو رفیق است». سجاد گفت: «نه ولی اگر کمک بخواهند چی؟ من برمی‌گردم». مهدی اربابی گفت: «تو هم برگردی من برنمی‌گردم. ضدحال نزن بیا برویم شهر. یک بار هم ما توی یک عملیات غایب باشیم، چی می‌شود. توی تاریخ باز‌خواستمان می‌کنند که شما آن روز که خط شرهانی شکست کجا بودید؟» سجاد گفت: «نه بابا، ولی یک جای کار که گیر دارد، آدم دلش شور می‌زند». مهدی اربابی گفت: «کجای کار گیر دارد؟ دو سال کسی یادش نمی‌آید چقدر آدم اینجا جان داده‌اند. هیچ می‌دانی الان من و تو که توی این گرما توی این جاده لعنتی که پشت سرمان هی خمپاره می‌زنند و پیاده گز می‌کنیم، توی پاریس چه خبر است». سجاد گفت: «توی پاریس؟!» مهدی اربابی گفت: «آره توی پاریس، تا حالا فکرش را کرده‌ای الان یارو نشسته توی کافه دارد قهوه می‌خورد، می‌فهمی این یعنی چی؟» سجاد گفت: «نه من این چیزها را نمی‌فهمم، می‌خواهم برگردم عقب، رفقام تنها هستند». مهدی اربابی گفت: «فرار که نکردیم، مرخصی دادند ما هم آمدیم». سجاد گفت: «من برمی‌گردم». برگشت. مهدی اربابی کمی دنبالش دوید. دستش را کشید و گفت: «احمق می‌فهمی اگر عقب‌نشینی شود شاید جنازه‌ات هم به خانه نرسد». سجاد حرفی نزد. دوباره راه افتاد و با قدم‌های بلند به طرف خط رفت. باز دنبالش دوید. این‌بار از پشت بغلش کرد و گفت: «نمی‌گذارم برگردی باید برویم شهر». سجاد گفت: «امکان ندارد، من برمی‌گردم». خودش را از حلقه دست‌های مهدی اربابی بیرون کشید و تندتر به راه خودش ادامه داد. مهدی اربابی هم کمی به راه خودش رفت ولی بعد ایستاد و فریاد زد: «به جهنم، برگرد جبهه. عقب‌نشینی کنند جنازه‌ات هم به دست خانواده‌ات نمی‌رسد». اما سجاد نیم‌نگاهی هم به عقب نینداخت. مهدی اربابی برگشت و دنبال سجاد دوید. گفت: «حالا که می‌خواهی خودت را به کشتن بدهی، بده!» شانه‌به‌شانه هم راه می‌رفتند. سجاد گفت: «می‌خواستم برگردم، وقتی گفتی، جنازه‌ات را هم به خانواده‌ات نمی‌دهند، تصمیم گرفتم بروم خط. از خدا می‌خواهم جنازه‌ام برنگردد». مهدی اربابی گفت: «دیوانه شدی؟» سجاد جوابش را نداد. مهدی اربابی گفت: «ولی من دوست دارم برگردم خانه، دلم نمی‌خواهد جنازه‌ام توی این بیابان زیر آفتاب بیفتد، دل و روده‌ام پر از موش بشود». سجاد گفت: «بی‌خیال، مگر موش‌ها آدم نیستند». مهدی اربابی زد به شانه سجاد و گفت: «وایسا ببینم، چی گفتی، جان من دوباره بگو...». سجاد گفت: «گیر نده بابا اشتباه لپی بود». مهدی اربابی بریده بریده خندید و گفت: «موش‌ها هم آدمند. بابا ای‌والله. صدای خمپاره‌ها بیشتر شده بود. سربازها روی خط سیاهی می‌زدند. معلوم بود پاتک زده‌اند. سجاد دوید. مهدی اربابی گفت: «هل نزن برای همه جا هست». و نفس‌نفس‌زنان دنبالش دوید. رفتند توی کانالی تا خودشان را به خاکریز برسانند. تا سروکله آنها پیدا شد سرگروهبان باروت‌سازان گفت: «جانمی مهدی اربابی، می‌دانستم برمی‌گردی». مهدی اربابی فریاد زد: «اگر این قاطر نبود الان توی هتل خرم طاق‌باز زیر کولر خوابیده بودم». سرگروهبان باروت‌سازان گفت: «یک عمر لگد انداخت بذار لااقل امروز یک کاری برای ما بکند». سجاد دوید و تیربارش را آورد و گذاشت روی خط. مهدی اربابی آمد کنار دستش نشست. دشت پر از تانک و سرباز عراقی بود که خودشان را در پسِ پشت تانک‌ها جلو می‌کشیدند. سجاد قطار فشنگ را توی سینه تیربار گذاشت و دست به ماشه برد و یکریز دشت را به گلوله بست. قطار فشنگ خالی شد. رفت که جعبه مهمات را بیاورد، مهدی اربابی پشت سرش گلوله شد و چرخید و از خاکریز سرازیر شد. سجاد نفهمید چه شده است. فکر کرد پای مهدی اربابی سُر خورده و افتاده روی خاکریز. پیشانی‌اش را که دید بهت‌زده شد. گلوله وسط پیشانی‌اش را سوراخ کرده بود. پرید و او را توی آغوش گرفت. سرگروهبان باروت‌سازان فریاد زد: «ولش کن دارند نزدیک می‌شوند». اما گوش سجاد به این حرف‌ها بدهکار نبود. مهدی اربابی را انداخت روی برانکارد و فریاد زد: «یکی بیاید کمک کند». سرگروهبان باروت‌سازان سر برانکارد را گرفت و گفت: «مرده، کجا می‌بریش». سجاد گفت: «بگذاریمش توی آمبولانس با زخمی‌ها برگردد عقب». سرگروهبان گفت: «چرا! زخمی‌ها واجب‌ترند». اما سجاد اعتنایی نکرد برانکارد را می‌کشید و سرگروهبان باروت‌سازان را به دنبالش می‌برد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.