|

تقریبا هیچ

احمد طالبی‌نژاد

عکس سلفی ‌گرفتن نمایندگان مجلس با فدریکا موگرینی، به‌ویژه رفتار نماینده شیراز با آن میزانسن عجیب، این روز‌ها در فضای واقعی و مجازی غوغایی به پا کرده و به عنوان نشانه‌ای از کاستی‌های فرهنگی و نمونه‌ای از خودتحقیری مطرح است. اگرچه ممکن است برخی سیاسیون بخواهند از این اشتباه تاریخی برای کوبیدن رقبایشان در عرصه سیاست بهره بگیرند و برخی هم به‌همین‌دلیل مایل باشند زود، تند و سریع این اتفاق را ماستمالی کنند، ولی به‌گمانم این از آن جمله اتفاق‌هایی است که باید از زوایای مختلف مورد بازبینی و تحلیل قرار گیرد و اجازه ندهیم به بوته فراموشی سپرده شود. این عکس‌ها در حافظه تاریخ خواهد ماند و آیندگان بر مبنایشان ما و دوران ما را قضاوت خواهند کرد. عذرخواهی زبانی نماینده شیراز هم دردی را دوا نمی‌کند. یادم هست یکی از نمایندگان مجلس اول که همراه با یک هیئت پارلمانی در همان سال‌های نخست انقلاب به کوبا رفته بود، در سفرنامه‌اش دراین‌باره نوشته بود که وقتی دیدار رسمی با فیدل کاسترو، رهبر وقت کوبا، تمام شد، خیلی‌ها به سوی او شتافتند تا عکس مشترک و امضا بگیرند و من هم چنین کردم؛ اما در فاصله چندقدمی او ناگهان ایستادم و با خود فکر کردم خب این همان شخصیتی است که در دوران دانشجویی مدتی جزء دو، سه الگوی مبارزاتی ما در آن زمان بود. ولی الان من نماینده مردم هستم و حق ندارم به وکالت از آنها، از فردی که با او هم‌عقیده هم نیستم، امضا بگیرم. این بود که قلم و دفتر را گذاشتم در جیبم و فقط با او دست دادم (نقل به مضمون). خب البته آن نماینده بعد‌ها به وزارت هم رسید و از جمله آدم‌های باسواد این مملکت در آن زمان. حالا این را داشته باشید تا روایت دیگری را خدمت‌تان عرض کنم. دوستی می‌گفت که یک روز مانده به مراسم تحلیف، با نماینده شهرشان که عازم تهران بوده تا در مراسم شرکت کند، هم‌سفر بوده و در طول راه بسیار با هم حرف زده‌اند و بحث و جدل داشته‌اند. دوست ما متوجه می‌شود که این نماینده، در هيچ زمینه‌ای حتی اوضاع سیاسی ایران و جهان؛ تقریبا اطلاعاتی ندارد. وقتی با شگفتی دوست ما روبه‌رو می‌شود، می‌گوید: «تازه من خوب خوبه هستم». خب، این می‌تواند هشداری باشد هم به سیاست‌مداران و هم به آحاد مردم که گاه از سر ناچاری به کسانی رأی می‌دهند که بود و نبودشان در مجلس فرقی نمی‌کند.

مگر یادمان رفته که یکی از هنرمندان به‌عنوان نماینده مردم تهران چهار سال بر مسند نمایندگی نشست و حاصل حضورش تقریبا هیچ بود. یک نمونه از اقدامات هنری و فرهنگی او در طول و عرض این چهار سال را مثال بیاورید. او به جای نمایندگی، فیلمش را ساخت. البته در میان نمایندگان گاه کسانی هم مثل صادقی پیدا می‌شوند که شهامت و سواد کافی برای نمایندگی مردم را دارند. ولی چه باید کرد از دست كساني كه آن لحظه را در تاریخ مجلس ایران آفریدند. اصلا می‌شود از آن جمعی که دور خانم موگرینی حلقه زده‌اند، پرسید این عکس‌ها را می‌خواهید به چه کسی نشان دهید؟ به اهل‌وعیال و فک‌وفامیل یا به موکلانتان تا در دوره بعد هم به شما رأی دهند. از نمایندگانی که سوار بر موج اصلاحات راهی مجلس شدند و وقتی بر کرسی‌ها نشستند یادشان رفت که چرا و از چه مسیری به این جایگاه هدایت شدند، توقعی بیش از این هم نمی‌توان داشت.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.