عادله دواچی در هتل جهان
رهایی
Positive کرکره مغازه را بالا نداده بودند. ایستاده بودند کنار کافه و یک مشتری که معلوم نبود مشتریست، بیکارست و یا چی مدام میپرسید مغازه کی باز میشود. بارون جواب نمیداد. امیک اینپا و آنپا میکرد. نمیدانست چهکار میخواهد بکند. یکدفعه برگشت و بریدهبریده به بارون گفت: «تا او مغازه را باز کند و کرکره را بالا بکشد، برگشته و رفت آنطرف خیابان.» برای اولینبار بود که امیک کاملا فهمیده بود کسی در اوست. از کجا فهمیده بود؟ از تغییر لهجه، از آن طاقضربی سبز که هوشنگخان دیشب وقتی قصهاش را میخواند لرزش گرفته بود. آن دالان نمور. اما همانموقع امیک رفته بود کنار ویترین، کنار در و به هتل جهان نگاه کرده بود. بغض کرده بود بیدلیل! چرا؟ فکر میکرد چهقدر هتل جهان را دوست دارد، و چهارباغ را. این چهارباغ پردرخت را. نمیدانست کسی در او میگوید تا او مغازه را باز میکند و کرکره را بالا میکشد میرود و میآید و کشیده میشود بهسمت هتل. در هتل باز میشود. چوب از پشت در میافتد. میرود جلوتر. مهدی پشت پیشخوان ایستاده و نگاهش به دفتر اسامی. ثانیهشمار ساعت روی هشتوپنجاهونه دقیقه و پنجاهونه ثانیه ضربههای کوتاه میزند و جلو نمیرود. جهانگیر شیر آب را باز کرده بود و دیگ را زیرش گرفته بود. دیگ پر نمیشد. جهانگیر خسته نمیشد. در رستوران مسافری که به پنجره رو به چهارباغ نگاه میکرد فنجان چای را بالا برده بود و بالا مانده بود. امیک از جلو همه رد شد بیآنکه درنگ کند سلام میکرد و جواب نمیشنید. همهچیز ایستاده بود گویا. دستش را به نرده پلهها گرفت. وقت تلف نکرد. دوید و رفت بالا. چیزی او را بالا میکشید. در گوشش صدای زنگ کلیسا میآمد. پنجتا. ششتا. بالکن رو به چهارباغ بود. سر شاخه درختها. آنطرفتر گنبد آبی مسجد. کمی دورتر درختان کاج و آن دورتر منار علی. و این اتاق، اتاق شش، در را باز میکند. دو روز است این اتاق بسته بوده. هوای مانده، میز گرد کنار پنجره با رومیزی سفید، لیوان آب شیشهای قرمز، زیرسیگاری مسی، عکسی از یک منظره روی دیوار و تختی که امیک را مثل آهنربا میکشد روی تشک، میپرد، میجهد، میپرد، میجهد، بیشتر تا بالاتر. سقف باز میشود. امیک بیرون میرود و یکی میافتد روی تخت و تکان میخورد. تخت ساکت میشود. عادله انگار از خوابی عمیق بیدار میشود. نور خورشید را که تا وسط اتاق آمده میبیند. دستش را به صورتش میکوبد و «وووی» بلندی میگوید. در اتاق را باز میکند. به خودش میگوید خواب بودم؟ میدود مهتابی و بیاختیار نگاهش میرود آنطرف خیابان: کافه پولونزیا! پولونیا؟ پلونیا! تریا؟ اسمش چی بود؟ اِمیک آ آقاش، بارون؟ اوس بارون؟ میام سردون میزنم! و دوید از پلهها پایین. تا از پلهها پایین آمد جهانگیر گفت: «کوجای عادلهخانم، گفتی صبحونه اتاق چار را میبری بالا و میای، من گفتم شاید اتاق چار تو یه هتل دیگهس، پیاده رفتی و اومدی؟ دو ساعت، همه صبحونه خوردن وقت ناشتایی گذشت و عادله رفته کوجا؟ اتاق چار!» عادله سینی را برداشت که برود اسباب صبحانهها را از روی میزهای رستوران جمع کند. از شیشه چهارباغ را نگاه کرد. آنطرف خیابان را که از لای درختان قطور پیدا بود. عینکسازی ژاک، مبل زرین، نقرهفروشی، پولونیا. بارون و امیک کنار مغازه ایستاده بودند. بارون خم شد تا قفل کرکره را باز کند و دید که امیک برگشت نگاهی به درختهای این سمت انداخت، سرش را بالا گرفت. عادله خندهاش گرفت زیر لب گفت: «فکر میکوند یهو چهجور سقف باز شد، من موندم و او رفت. کوجا از هتل به مغازه.» عادله سینیاش پر بود. سنگینی کرد در دستهاش. برگشت و به آشپزخانه رفت. صدای مهدی را شنید که میگفت: «دو تخته، سه تخته، رو به حیاط، دو تخته و سه تخته رو به چارباغ، همهش مثی همه.» عادله برگشت تا مهمانهای جدید را نگاه کند. زن و شوهری بودند با دو بچه. یکی دختر یکی پسر. سن مدرسه نداشتند. شوهر کلاهدار، زن روسریبهسر با عینک بزرگ آفتابی. به جهانگیر گفت: «عینکش اندازه نعلبکی، دوتا نعلبکی به چشموچارش بست کرده بود. به شوورش گفت علا کلیدو بگیر من خستهام آقاش گفت مثل من.» مهدی عادله را صدا کرد: «خانم و آقا و بچهها را راهنمایی کون اتاق شش... اتاق دوتخته. عادلهخانم براتون دوتا تشک اضافی میگذاره هرطرفی که بخواهید! یخچالدار و پنکه سقفی و تلفن... عادلهخانم رفتید بالا اتاق را درست نشون بدید به مهمانها...» خانم مسافر گفت: «یه اتاق خوبه دیگه. انقدر اینو داره اونو داره نکنید نمیخواهیم که بخریمش میخواهیم اونجا بخوابیم.» عادله نگاه تندی به خانم مسافر کرد و زیرلب گفت: «عینهو وزغ با اون عینکش.» از پلهها که بالا میرفت گفت: «از اینطرف بفرمایید، باید از این بالکنی برید سمت اتاق شش. اصوان زیر پاتونس. اینور گزفروشی، اونور قلمکارفروشی و نقرهفروشی آ اونطرف کافه خارجیاس شیر با قهوه دارد.» در اتاق را باز کرد. ایستاد تا مهمانها داخل شدند و چمدانشان را برد تو. چمدان را گذاشت گوشه اتاق و پنکه سقفی را روشن کرد. بچهها از اتاق رفتند بیرون و در بالکن بدوبدو کردند. مادرشان داد زد: «بیاین تو میخوام بخوابم، گرمازده میشید الان» و رو به عادله گفت: «گرمه خانم، حمام هم داره؟» عادله در گوشه اتاق را باز کرد و گفت: «حمام اینجاست.» بست پردههای پشت در را باز کرد تا نور نیاید. با صدای بلند گفت: «دشکاش هم خوشخوابه و فنراش محکمه، برم برا بچههادون دشک بیارم.» مرد گفت: «برم ببینم تو ماشین چیزی جا نگذاشته باشم.» عادله تشکها را که داخل اتاق گذاشت خانم مهمان گفت: «کاری داشتیم زنگ میزنیم.» عادله گفت: «چشم خانم، رادیو هم اینجاست.» خانم مسافر گفت: «خب؟» عادله آرام گفت: «خب که خب! فیس خانم! حالا اومدی اینجا شهری شدهی مثلا!» در را بست. ایستاد در بالکن و آنطرف را نگاه کرد. رفت پایین به مهدی گفت میآید و از هتل بیرون رفت و رفت پولونیا. Negative امیک تا عادله را در شیشه دید دوید و در را باز کرد. عادله هم وارد شد. منتظر تعارف نماند رفت روی صندلی کنار یکی از میزها نشست. امیک گفت: «به هرکی بگم باور نمیکنه. همین بارون هم نگاش نکن زیاد حرف میزنه، پیر شده خرفت شده همهچی یادش میره. هرچی گفتم دیشب من تنها نبودم یکی دیگه، یه اصفهانی با من بود، میگه از بس این شاعرا و نویسندهها میان اینجا حرف میزنند، با صدای بلند حرف میزنند، شعر میخونند، خیالاتی شدی.» عادله گفت: «خیلی قشنگ میخوندند، اون طاقضربی سبز مثل یه نوار بود سبزش، مثل یک آدم بود، مثل رگای دست مادرم که منو میبرد چادربهسر دستشو میگرفتم بازارچه بیدآباد. طاقها، قیصریه. طاقها، طاقضربیهای سبز، رنگای دیگه هم بودن امیک، اما سبزرنگ دست مادرم بود. قَبل کبود شدن تو سرما که رخت میشست.» امیک گفت: «میبینمشون. دوشنبهها همهشان میآند اینجا هی چای ببر، هی چای ببر. هی میخونن، دعواشونم میشه.» که امیک گفت داره میخونه. آقای حقوقییه. از لابهلای شاخه هر غرفه میدیدم. امواج رنگین را. بعد دکتر گفت، ننت رماتیس داره نباید کار کنه، یازده سالم بود. مطب دکتر طاقضربی سبز بود. از فرداش تشت ننه را گرفتم شدم عادله دواچی. نیمیفهمیدم یعنی چی حالا میفهمم. از لابهلای شاخه هر غرفه میدیدم. امواج رنگین را. صدایی گفت: «خسته نباشی» بقیه گفتند: «خسته نباشی!» امیک بلند شد رفت سر میز آنها و گفت: «چیزی بیارم؟»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.