|

برای عظیم و فتح‌الفتوحش

ناصر جهانفر

- چه روزی بود ظهر جمعه 29 اردیبهشت 96

- آخرین قله بالای هشت هزار متر زیر پای یک ایرانی، یک تبریزی غیور با اراده‌ای سترگ و فولادین به نام عظیم قیچی‌ساز، هرچند در هیاهوی انتخابات و سیاست گم شده و فراموش. - کوه‌ها عظمت و بزرگی و سختی فولادگونه خودشان را دارند و هرکدام با ویژگی‌های منحصر‌به‌فرد، برای تسخیر آنها باید عظیم بود و بزرگ و سخت‌تر از فولاد و از جنس خودشان، ولی با روح، روان و اراده‌ای بالاتر از آنها. - عظیم کار را تمام کرد؛ کاری را که چندسال پیش شروع کرده بود و قولش را داده بود، تمامی 14 قله بالای هشت هزار متر جهان را، آن‌هم بدون استفاده از کپسول اکسیژن درنوردید و افتخاری بزرگ نصیب ایران و ایرانی کرد. او یک‌تنه جور 80 میلیون ایرانی را کشید، برای مردمی که صبح تا شب با زحمت در تلاش معاشند و تلاش می‌کنند، برای بالارفتن و ترقی که برعکس سُر می‌خورند و به پایین می‌لغزند، قله پیشکش که هنوز در دامنه کوه زندگی سرگردانند و حیران... . - عظیم تمامی رؤیاها، آرزوها، سرخوردگی‌ها و بغض‌ فروخورده ما را به‌تنهایی در کوله‌پشتی‌اش گذاشت و رفت. رفت‌ و رفت‌ و رفت و رسید و در بالای خشن‌ترین و بی‌رحم‌ترین قله کوه‌های جهان جا گذاشت، ‌که از این پس افتخار کنیم و به‌ خود ببالیم، گرچه خود توان راه‌رفتن و بالارفتنمان نبود، یک نفر به‌جای میلیون‌ها آدم رفت و رسید! - عظیم، با تمام وجود دوستت داریم و به تو افتخار می‌کنیم. تو جورکش همه ما بودی؛ از کوچک‌ تا بزرگ، ممنونیم از تو، ولی خودمانیم کمی بدشانس‌واقبال هم هستی، اول اینکه ورزشی را انتخاب کرده‌ای که کف و سوت و هورا ندارد و به اندازه یک بازیکن دسته‌چندمی فوتبال درآمد که نداری، مشهور هم نیستی و ناشناخته‌ای. شاید طبیعت این ورزش همین است که نباید مشهور شوی، چون ممکن است مغرور شوی که حقیقت وجودی این ورزش با غرور و خودپسندی و خودنمایی غریبه است. در این ورزش نه پولی است، نه درآمدی. نه مدالی در کار است و نه مسابقه و رقابتی، حقیقی‌ترین، پاک‌ترین و بی‌ادعاترین ورزش دنیاست، ولی حداقل حقت بود و هست که در مورد کار بزرگت، روزنامه‌ها، مجلات، سایت‌ها و رادیو و تلویزیون مطلب بنویسند و منعکس کنند و عکست را روی جلدشان چاپ کنند. از تجربیات و خاطرات تلخ و شرینت کتاب منتشر شود یا هزاران نفر در فرودگاه تهران به استقبالت بیایند که نیامدند... . - اصلا چرا باید عظیم را عظیم می‌داشتیم و روی سرمان می‌گذاشتیم و حلواحلوا می‌کردیم، راستی چرا؟ مگر او می‌خواست به ما چه چیزی بدهد، در همان ایام، نامزدهای رنگارنگ انتخابات، با وعده‌های گوناگون و رنگینشان همه‌چیز به ما دادند؛ از شغل، بهبود شاخص زندگی، آرامش، کرامت، عزت و ... . چندروزی فکر کردیم که درهای بهشت موعود به رویمان باز شده است و این برایمان جذاب‌تر و شیرین‌تر و دلخوشکنک‌تر بود. هرچند می‌دانستیم موقت است و ناپایدار و تاریخ‌مصرف کوتاهی دارد. - دنیای سیاست در عرصه رقابت با بقیه حوزه‌ها همه را ناک‌اوت می‌کند و تنها ورزشی که شانه‌به‌شانه سیاست با او کل‌کل می‌کند فوتبال است و بس. مستطیل سبز به اتکای هزاران بیننده و تماشاگرانش جذاب است و جادو می‌کند و به‌ همین ‌دلیل است که در کشورهای جهان‌سومی، سیاست‌مداران، چهره ورزشی به خود می‌گیرند، ‌فوتبالی می‌شوند و باشگاه‌داری می‌کنند و فوتبال می‌شود سیاسی یا به‌عبارتی دولتی، چون‌که در درون انبوه تماشاگران فوتبال می‌شود تمایلات و تعاملات و گرایش‌های سیاسی را کارسازی کرد، بدون اینکه خود مخاطب بویی ببرد یا دردش بگیرد... . - پس در نتیجه آقای قیچی‌ساز عزیز اگر فوتبالیست بودی تردیدی ندارم حتی در غوغا و هیاهوی سیاست و سیاست‌ورزی و انتخابات، دیده می‌شدی! و مطمئن باش زمانی‌که مدیران و مقالان سیاسی جامعه شما را می‌دیدند، مردم همه شما را می‌شناختند و رؤیت می‌کردند. الان دیگر فوتبال، هم پدر و هم مادر تمامی ورزش‌هاست. گذشت آن دورانی که دو‌ومیدانی را مادر ورزش‌ها لقب داده بودند. آن مادر عمرش را به شماها داد و به رحمت خدا رفت! - بدشانسی سومت این بود که در آن روز انتخابات، سیاست‌ورزان و مدیران سیاسی، سرشان جای دیگر گرم بود که اصلا هیچ دیده نشدی و حسرتش در دل ما ماند! - عظیم‌جان شاید غریبانه نرفته باشی، ولی تردید ندارم که غریبانه برگشتی... . شاید امروز این بزرگداشت غریبی باشد بر آن حسرت و غربت. «اراده‌ات پایدار و گام‌هایت استوار»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.