شورای شهر و پایبندی به سیاست اخلاقی
لطيف روحاني
به قول تولستوی: «باید از گفتنیها گفت که احتمالا بسیاری آن را میدانند؛ ولی جرئت ابراز آن را حتی برای خودشان ندارند». قانونگریزی، شعارزدگی، حذف همدیگر، خودزنی، بیاعتنایی به منافع ملی، تخریب به جای نقد آگاهانه، تندخویی، سنگاندازی، چوب لای چرخ همدیگر گذاشتن، خودخواهی و خودمحوری، کمتوجهی به حرمت و حیثیت انسانی، کینهتوزی، کوتهبینی و فاصلهگرفتن از افقهای دور زخمهای ریشهدار اخلاق سیاسی جناحهای سیاسی کشور است. زخمهایی که ناشی از فقدان احزاب قدرتمند و فاصلهافتادن بین عملکرد سیاسی با ایدئولوژی سیاسی احزاب است. اصولا نحوه تخصیص و ساماندهی قدرت در حوزههای سیاسی، اقتصادی و اجتماعی و هم ساختار، مانیفست و دکترین احزاب براساس ایدئولوژی سیاسی شکل میگیرد. مابازای این ایدئولوژی سیاسی باید حکمرانی خوب و اقتصاد مطلوب و توسعه پایدار باشد؛ اما به دلیل بیتوجهی به چارچوب ایدئولوژی سیاسی در بین احزاب ما و تکیه بر اخلاق سیاسی به جای سیاست اخلاقی و مضافا فقدان نقد از درون دشواریها افزونتر، گرهها کورتر، حقیقت مستورتر و شهد شیرین خدمتگزاری به کام مردم تلختر میشود. خطکشیدنهای پررنگ جناحی، تنگگرفتن دایره حق و وسیعگرفتن دایره باطل، تکیهکردن بر تضادها، جناح و اندیشه خود را محور و معیار حق و باطل قراردادن و مولد هویت و شخصیت اصولگرایی یا اصلاحطلبی دانستن و در نهایت کمتوجهی به مشترکات و انگشتگذاشتن بر اختلافات، تراژدی نزاع جناحهای سیاسی ما را شکل میدهد که نتیجه آن هم میشود، تضییع منافع ملی، نادیدهگرفتن سرمایههای اجتماعی و دلسردی رأیدهندگان. در اینجا روی سخن من با طیف اصلاحطلب است که وقتی به قدرت میرسند، از رویکردها و مبانی ایدئولوژی سیاسی خود در عمل فاصله میگیرند. اصولا اصلاحطلبان هر وقت به وحدت میرسند و یکپارچه و براساس اهداف مشترک پا به عرصه انتخابات میگذارند، با اقبال مردم روبهرو و پیروز میشوند. درواقع ترکیب وحدت اصلاحطلبان دلچسب و تجزیه آنها به معنی سهمخواهی درونگروهی احزاب عضو شورای هماهنگی بعد از پیروزی دلسردکننده است. اصولا براساس تجربه سالهای اخیر دلیل شکست و پاشنه آشیل اصلاحطلبان در ادوار گذشته نه اصولگرایان؛ بلکه افتراق، سهمخواهی، زیادهخواهی درونگروهی و بیتوجهی به افقهای دور در بین آنها بوده است. ایراد اصلاحطلبان در این است که وقتی با وحدت بر مرکب مراد و قدرت سوار میشوند، مبانی اتحادشان را فراموش میکنند و نزاع و سهمخواهی درونگروهی و شخصی آنها به نام اصلاحطلبی آغاز و یکباره آن روی تلخ و نحس سکه رو میشود و به محض پوشیدن لباس قدرت زمزمه من و منیتهای آنها بالا میگیرد، لابیهای گروهگرایانه و خودخواهانه رونق میگیرد، تیمسازی جایش را به سهمخواهی میدهد و به جای حفظ سرمایه اجتماعی و سازمان رأی اصلاحطلبانه و پاسخ به اعتماد بزرگوارانه مردم به دنبال چیدمان پستهای مدیریت شهری این منطقه و آن سازمان براساس آدمهای مرتبط با خودشان هستند. اصلاحطلبان در اداره شهر و مدیریت شهری باید متکی به سیاست اخلاقی باشند، نه اخلاق سیاسی. تمثیلی در مثنوی مولوی هست که میگوید: عاشقی بر در خانه معشوق کوفت. جواب شنید: کیست؟ گفت: «من»، صدا از پشت در گفت: برو، کسی در خانه نیست. جوان رفت و چندی خود را در عشق پخته کرد، سال بعد بازگشت و چون از نو بر در کوفت و جواب آمد کیست؟ اینبار گفت: «تو» و در باز شد. دوستان شورا متوجه باشند 1400 خیلی نزدیک است و شما باید بر در بکوبید و مواظب باشید مردم به شما نگویند «نه».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.