سهمی که نداشتیم سهمی هم نمیخواهیم
مهردادپولادی
دیدار روز جمعه شورای مرکزی و شورای عمومی انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تهران و علوم پزشکی تهران با عبدالله نوری؛ وزیر کشور دولتهای سازندگی و اصلاحات و نماینده امام(ره) در سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و جهاد سازندگی با بحثهایی از چینش کابینه دولت دوازدهم در رسانههای کشور خبرساز شد. در این دیدار اعضای شورای مرکزی به بیان دغدغههایی مانند عدالت اجتماعی، حفظ و گسترش پایگاههای مذهبی، لزوم بازنگری در مواردی که بهعنوان چالشهای جریان اصلاحطلبی شمرده میشود، پرداختند. روشن است در انتخاباتهای مجلس ۹۴، ریاستجمهوری و شورای شهر ۹۶ آنچه بهعنوان ایجاد موج شرکت در انتخابات نامیده میشود، مدیون بدنه جوان و جریان دانشجویی منتسب به اصلاحطلبان است. هنگامی که دانشجویان در تکاپوی به پای صندوق آوردن مردم بودند، جریان رقیب با همان جامعه هدف سنتی خود درگیر «رأی حلال» بود. نظام جمهوری اسلامی برای جریانی که شب و روز در خیابان همت کرد و با استدلال و تبلیغات میدانی تلاش برای مشارکت بالا در انتخابات را رقم زد، قطعا عزیزتر است تا جریانی که ثابتقدم بر همان جامعه هدف سنتی خود ایستاده است. حال که از گوشه و کنار با بیان دغدغهها از زبان اصلاحطلبان، آنها را با عنوان سهمخواهی متهم میکنند، با سرخوردگی از دستاوردهای حداقلی، تلاشهای بدنه فعال را بیثمر جلوه میدهد. آقای عبدالله نوری با بیان اینکه از ترکیب کابینه نگران است، به بیان مسائل پیشروی جریان اعتدال پرداخت و گفت: هنگامی که آقای روحانی به خواستهای جریان رقیب نگاه میکند، فراموش نکند که چشمهای 24میلیونی نظارهگر وی هستند. گفتن این جنس حرفها به مزاج حضرات مؤتلف با جریان اصلاحات خوش نیامد و هجمهای از اتهام سهمخواهی را روانه اصلاحطلبان کردند. آنها که در شهرها و حوزههای انتخابیشان رأی اول را هم کسب نکردند، رسانههایشان این سخنان را حمل بر سهمخواهی اصلاحطلبان کردند. درحالیکه همصداشدن با جریان رقیب هم آنها را از حربه فرار به جلو باز نداشت. آنچه بهعنوان سابقه چهار سال گذشته دولت آقای روحانی روشن است؛ کابینهای همسو با جریان مؤتلف (اصولگرایان معتدل) است. هرچند تعدادی از وزرا اصلاحطلب نامیده میشوند اما منش کوتاهآمدن از حق و خواستهای جریان، امری مستمر و رایج در تصمیمگیریهای آنهاست. اینکه صحبت از چینش کابینه بدون توجه به پایگاه رأیآوری و با اتکا به نمایندگی 24میلیونی در بازی ائتلاف به نفع چه جریانی بچرخد مهم نیست بلکه آنچه مهم جلوه میکند، سلب اعتماد بدنه فعال دانشگاه و پایگاهی است که به گفتمان دانشگاهی اصلاحطلبان نزدیک است. در مباحث دیدار روز جمعه انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تهران و علوم پزشکی تهران اگر هم صحبتی از کابینه شد، بیشتر معطوف به کنارگذاشتن تعارفات و ایستادگی بر حق هر کابینهای که شکل میگیرد، بود. این نکته جالب به نظر میرسد؛ جریانی که بیشترین فشار را به رئیسجمهور میآورد در این پینگپنگ رسانهای خود یک طرف میز ایستاده و با تاکتیک فرار به جلو خود را موضوع سخنان آقای نوری قرار داده است. درحالیکه ضعیفترین تاکتیک ممکن، پاسخ به حرفی است که مخاطب نامعلومی دارد. بنابراین اگر بحثی از سهمخواهی در کابینه مطرح باشد، جریان اصلاحات سهمی جز ایستادگی ۲۴میلیونی نمیخواهد. اما در حیطه دفاع از تمامیت دانشگاه و انتخاب وزرای علوم و بهداشت باید به این سهمی که دانشگاه در دولت اول آقای روحانی نداشت هم توجه بسزایی شود. دانشگاه در سه انتخابات گذشته گرمکننده تنور انتخابات بوده منتها سهمی جز وزیر ساکت نصیبش نشده است. آنچه ایستادگی بهحق آقای روحانی را میطلبد معرفی وزرایی است از جنس دانشگاه و ایستا بر دفاع از حق حداکثری آموزش عالی؛ نه چنان دوره گذشته وزیری که از حداقل اختیارات خود استفاده کند و صرفا به اداره دانشگاه در مسیر سابق بپردازد. سهم دانشگاه از کابینه، ایستادن بر حق دفاع از تشکلها و رفع تبعیض و عدالت آموزشی در تمام سطوح است. در آخر نه دانشگاه سهم شخصی میخواهد نه بدنهای که حماسه 24میلیونی را رقم زد بلکه سهمخواهی آن است که افراد کابینه با توجه به معیارهای استفاده حداکثری از اختیارات در راستای خواست عمومی، حمایت از حقوق شهروندی و جامعه مدنی، مقابله با تبعیض، گسترش عدالت اجتماعی، نخبهگزینی و استفاده از جوانان قدم بردارند وگرنه سهمی که نداشتیم، سهمی هم نمیخواهیم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.