حرف را باید زد، درد را باید گفت!
مریم پیمان
دردی زیر پوست پیشانیام به پشت سرم مثل خزیدن ماری نفوذ میکند. سرمای کولر روی پیشانیام نشسته است. نیمه مرداد و حساسیت به سرما! «واو» مباینت نقش میآفریند. گرمایی از میان قفسه سینهام بالا میزند. در گلویم شعله میکشد و بار دیگر بلعیده میشود. «خبر مرگ مرا با تو چه کس میگوید؟!» کلافه سرم را روی میز میگذارم. واژگان برای وصف باران آتش این روزهای تهران ابترند. کاش زمهریر، عذاب الیم من بود در دمای غیرقابل شمارش روزهای بلند و داغ تابستانی! صدای غریب تلفن دستم را بیاراده دراز میکند. دوستی است از سالهای دور؛ صدایش میلرزد. جملههایش کوتاه است. امواج تلفن تکتک سلولهای منقبض و نگران او را منتقل میکند. میتوانم چشمهای ترسیدهاش را ترسیم کنم. «ترسیده. آزمایش و عکسی نگرفتند. گفتند «اماس» دارد». میپرسم و میشنوم. گویی واقعیت دارد؛ نشانهها واضحتر از تردید و انتظار برای نتیجه «ام.آر.آی» هستند. دلداریدادن دشوار است و واقعیت تلخ و جاری. «من اگر سوی تو برمیگردم/ دست من خالی نیست/ کاروانهای محبت با خویش ارمغان آوردم» میگوید و نمیشنوم؛ در یک هفته سه بیمار جدید از آشنایان دور و نزدیک به جمع مبتلایان به بیماری «اماس» پیوستهاند. گرمای هوا هر سال نشانههای بیماری را تقویت میکند و تعداد ملاقاتها و عیادتها را در برنامه روزمرهام اشغال. مشکلات و اختلال بینایی بهعنوان شایعترین نشانه بیماری شناخته و گزارش شده است و کاهش شنوایی کمترین تعداد بیماران را درگیر میکند. ضعف و خستگی بدون دلیل، خارش، گرفتگی عضلانی و اختلال در کنترل عضلات، بیحسی، سرگیجه و اختلال در کنترل حرکات از گلایههای اولیه بیماران است و بیاختیاری در دفع ادرار و مدفوع، مشکلات گوارشی، در مراحل بعدی دیده میشود. کاهش و ضعف حافظه، ناتوانی در تمرکز و صحبتکردن نیز به مرور دیده میشود. در مواردی خاص، تشنج صرعی به شکلهای گوناگون حملههای بسیار کوتاه بدون منشأ تشنجی مثل دردهای تیرکشنده برقآسا در صورت یا هر قسمت از بدن یا گرفتگیهای عضلانی در دست یا پا و احساس برقگرفتگی در امتداد ستون فقرات و اندامها نشانهای است برای تشخیص «اماس». افسردگی، تغییر خلق و خو و سردرد بعد از ابتلا به بیماری بیشتر مطرح میشود، اما از نشانههای نادر بیماری است. بیتابم. در اتاق را باز میکند. خنکی باد کولر از راهرو به سمت پاهای یخزدهام هجوم میآورد و بینیام بار دیگر هوای خنک را با ولع به داخل ریهها میکشد. آخرین روزی است که در این اتاق خواهد بود. روزهایی که بود سخت بودند اما دشوار نه! به سمت میزش میرود. تمام ثانیههای بودن را دوره میکنم. آدمهای به ظاهر ساده و تلخمزاج وقتی بهموقع و بجا هستند، تلخی حقیقتها را کمرنگ میکنند و تیرگی و خاکستری روزها را رنگین. بار دیگر از دردها و دردمندان برایش میگویم. چون آینهای در مقابل برایم میخواند: «حرف را باید زد/ درد را باید گفت/ سخن از مهر من و جور تو نیست/ سخن از متلاشیشدن دوستی است/ و عبثبودن پندار سرورآور مهر/ آشنایی با شور؟ و جدایی با درد؟/ و نشستن در بهت فراموشی یا غرق غرور؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.