توهم بزرگبودن
سجاد بیات . روزنامهنگار
از همان روزهایی که دوستان رسانهای کاپیتان، بدون توقف روی سطح فنی او مانور میدادند، باید حدس میزدیم او خیلی زود به جایگاهی میرسد که خودش را فراتر از اسطورهها ببیند. از همان روزها باید حدس میزدیم پرچمدار بایکوت مراسم رژه المپیک، در اولین تجربه تاریخ والیبال در این رقابتها، زیر بار مجیزگوییهای باورنکردنی و تملقگوییهای عجیبتر از آن، خیلی زود خواهد شکست و به این کاریکاتوری که امروز میبینیم تبدیل خواهد شد.سعید معروف که از همان روزهای ابتدایی چهرهشدنش توجه زیادی به رفتارش نداشت، ماههاست دیگر به مسائل فنی هم توجهی ندارد و آن بازیکنی که بود، نیست؛ اما مسئله اصلی، مسائل فنی این بازیکن نیست. هر ورزشکاری بالا و پایین دارد و باید انتظار داشت که افت کند؛ اما آن چیزی که نباید در یک ورزشکار افت کند، شخصیت اوست.این روزها که فدراسیون والیبال به عنوان یک فدراسیون یک رشته ورزشی به المپیک صعودکرده، فاصله گرفته است، انتظار بیجایی نیست اگر بخواهیم کاپیتان و «بزرگتر» تیم ملی تلاش کند وضعیت عجیب تیم ملی را مدیریت و بازیکنها را کنار هم جمع کند؛ اما سعید معروف که «توهم بزرگبودن» در سراسر دوران بازیاش دیده شده، نهتنها عاملی برای آرامش این رشته توفانزده نیست، بلکه هیزم هم در آتش ناآرامیها میریزد.هنوز چند روز از درگیری بچگانه عادل غلامی و محمد موسوی نگذشته است؛ درگیری ای که در نهایت به اخراج طرف خوشکارنامهتر از تیم ملی تمام شد و کسی نفهمید چطور رفیق شفیق معروف که یک طرف درگیری بوده، هیچ بازخواستی نشد. فدراسیون والیبال آنقدر سریع عادل غلامی را از تیم ملی کنار گذاشت که کسی فکر نکرد این موضوع اگر در کمیته انضباطی فدراسیون بررسی شده، چرا طرف دیگر دعوا بدون سزا باقی مانده است؟ اگر پچپچهای درگوشی این روزها که حکایت از تأثیر معروف در این پرونده و کمک او به محمد موسوی حقیقت داشته باشد، باید فاتحه کار را همینجا خواند.آنهایی که در یک دهه اخیر والیبال را دنبال کردهاند، خوب میدانند این اتفاقها اصلا عجیب نیست؛ در این سالها همیشه گروهی در تیم ملی ایزوله بودهاند و هیچوقت کسی به آنها نگفته بالای چشمتان ابروست. اعضای همین گروه بودند که باعث خطخوردن یک جوان شایسته از فهرست المپیک شدند و اعضای همین گروه بودند که شب افتتاحیه المپیک، به خودشان اجازه دادند اولین رژه تاریخ والیبال ایران را در بزرگترین رویداد ورزشی جهان بایکوت کنند؛ اما اتفاقی که بعد از این درگیری و حکم فدراسیون افتاد، اوج ماجرا بود.سعیدخان معروف در پستی که با عکس شمایل مبارک خودشان منتشر کردند، خبرنگارها را حسابی نواختند و چیزهایی نوشتند که هر قلم سالمی از بازنشر آن حقیقتا شرم دارد. اینکه استاد فکر میکند والیبال نیاز به معلم اخلاق ندارد و کسی نباید درباره اخلاق در ورزش صحبت کند، از همان «توهم بزرگبودن» او سرچشمه میگیرد و حرفی در آن نیست؛ اما توهینهایی که او در همان چند خط کرده، شایسته پیگیری جدی هستند؛ البته نه از طرف فدراسیون بهخوابرفته والیبال!کاش آقای کاپیتان همانطور که خودش نوشته، جرئت داشته باشد و حرفهایی را که میگوید، بزند تا آنهایی که باید، نتوانند سرشان را بالا بگیرند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.