|

ورق‌زدن تاريخ

بهناز شيرباني: حسن فتحي را نمي‌توان در يک يا چند جمله تعريف کرد. پشتوانه اين حرف گفت‌وگو‌ها و ديدارهايي است که هر بار نکته جديدي را درباره شيوه کار و شخصيتش در بر داشته. معمولا شخصيت‌هايي که به دست او خلق مي‌شود هم، مثل همه آدم‌ها چندين لايه دارند. او در طول شخصيت‌پردازي به تمام وجوه شخصيتي‌شان توجه مي‌کند، به همين دليل حس نزديکي و همدلي مخاطب را برمي‌انگيزاند. بي‌ترديد، پيشينه تحصيلي او در زمينه روان‌شناسي در چگونگي نگاهش به اطراف بي‌تأثير نيست. اما فتحي را نمي‌توان فقط از اين جهت تحليل کرد. او به تاريخي علاقه‌مند است که بسياري از ما دلبسته‌اش هستيم، تاريخ سرزميني که اگر درست و دقيق و هنرمندانه به تصويرش بکشيم، از ديدن چندين‌باره‌اش لذت مي‌بريم و سال‌ها در خاطرمان ماندگار مي‌شود. اين بخش از صحبت‌هايم را از گفته‌هاي حسن فتحي درباره نگاهش به تاريخ وام مي‌گيرم که در بخشي از گفت‌وگويش با «شرق»، کارکرد ادبيات و هنر را در يادآوري به مردم و جلوگيري از افتادن آنها در برخي چاله‌و‌چوله‌هاي تاريخي دانسته بود. به زعم نگارنده، حسن فتحي از زمره کارگردان‌هايي است که بخشي از بهترين مجموعه‌هاي تلويزيوني سال‌هاي اخير به نام او گره خورده است، اما قطعا نمي‌توان از فصل‌هاي همکاري مشترک او با نويسنده پرآوازه و طراز اول کشورمان، عليرضا نادري، به راحتي گذشت. نگاه کنيد که در سال‌هاي برهوت ساخت سريال‌هايي که حرفي براي گفتن داشته باشند، ميوه ممنوعه و داستان پرچالش و تازه‌اش با ديالوگ‌هايي که در عين جذابيت، شکل و شمايل ديگري به شخصيت‌هاي قصه بخشيده بود، چه سروصدايي ايجاد کرد و ماندگار شد؛ يا اشک‌ها و لبخندها و در مسير زاينده‌رودي که باز هم محصول اين همفکري و تلاش مشترک بود. اما فتحي پس از ساخت سريال‌هاي پرمخاطب در رسانه ملي، اين‌بار به مديوم ديگري قدم گذاشت که قطعا بخشي از اين تصميم را مي‌توان ميل به تجربه‌کردن و شايد خطوط قرمز کمتري دانست که مي‌توانست دستش را براي به‌تصوير‌کشيدن قصه‌اش بازتر بگذارد. فتحي تا پيش از آغاز کارش در شبکه نمايش خانگي چندين‌بار از به‌نتيجه‌نرسيدن طرح‌هايش در رسانه ملي صحبت کرد، اما هيچ‌گاه مديومي که او را نزد مخاطبانش بهتر و بيشتر معرفي کرد، فراموش نکرده و شايد بار ديگر مجموعه‌هايش را در قاب تلويزيون ديديم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.