|

مولوي در شب

حسین ملکی : نزديك صبح است. آسمان هنوز رنگ نینداخته. آدم‌هایی ردیف هم خوابیده‌اند. در نگاه اول فکر می‌کنی مرده‌اند اینها اما زنده‌اند. نفس می‌کشند و هرم نفس‌هایشان بخار می‌شود در هوا. نفس‌های بی‌صدا. رفتگری سنگ‌فرش‌ پیاده‌راه را جارو می‌کشد و بیش از هر چیز ته‌سیگار است که کپه می‌کند یک گوشه و سرنگ و لوله خودکار و چیزهایی شبیه به اینها. ماشین تک‌وتوک رد می‌شود. کرکره‌ها پایین هستند و صدا، تنها صدای کشیده‌شدن رشته‌های جاروست روی زمین و تابلوهای تبلیغاتی نئونی مغازه‌ها که نویز و نور پس می‌دهند؛ قرمز و سبز و سفید. تا همین پنج، شش ساعت پیش جای سوزن‌انداختن نبود اینجا و تا پنج، شش ساعت دیگر دوباره نیست، اما در این حدفاصل خلوت است خیابان. اغلب رفتگران هستند اینجا و بعضی‌ها که سنگ‌فرش این خیابان تشک نرمشان است. اگرچه تعدادشان کمتر شده است این‌روزها. از وقتی یک ماشین بی‌هوا آمده از رویشان رد شده و دو نفرشان را کشته، جوی‌های خشک اطراف با موش‌هایشان را ترجیح می‌دهند به اینجا. می‌روند آنجاها برای خواب. امن‌تر است برایشان انگار. اگرچه امنیت اینجا را هم چشمان بیدار جاروکشانش تأمین می‌کنند که هر سطل زباله را دقیق می‌جورند، به خیال پیداکردن یک چیز باارزش. یک چیز قیمتی؛ اینجا شب‌ها. جسدهای بی‌جان و جاندار؛ جسدهایی که یا جلوي چشم هستند یا به طور اتفاقی یافت می‌شوند. یکی در صندلی عقب ماشینی پارک‌شده. یکی در پس‌کوچه‌ای میان شعله‌های آتش و خاکستر شده. یکی در جوی. یکی لای همین آدم‌ها که خوابیده‌اند. یکی هم کاور شده در سطل زباله. همین چندوقت پیش رفتگری پلاستیکی سیاه پیدا می‌کند و به خیال زباله‌بودن از کنارش رد می‌شود، اما بویی که از پلاستیک بیرون می‌زند و جمع‌شدن گربه‌ها به دورش، نظرش را جلب می‌کند که برگردد. برمی‌گردد. گره پلاستیک را باز می‌کند و یک پا پیدا می‌کند. پای یک انسان. یک ساقِ از زانو قطع‌شده. از سروشکل پا حدس می‌زند که متعلق به یک زن باشد. همکار دیگرش 500 متر جلوتر در پلاستیک سیاه دیگری یک پای دیگر پیدا می‌کند. یک پای از لگن قطع‌شده تا زانو. همکار دیگری در جای دیگری از این خیابان یک دست پیدا می‌کند و دیگری یک تن و دیگری یک سر. قطعات را که کنار هم می‌گذارند متوجه می‌شوند برای یک بدن است و حدس نفر اول درست از آب درمی‌آید. بدن، بدن یک زن است. در همین چندسال پیش اسکلت زنی زیر آوارهای این خیابان پیدا شد و تاریخ زیست انسان در شهر تهران را به اندازه هفت‌ هزار سال عقب برد. اسکلت یافت‌شده حاصل حفاری شهرداری بود برای نوسازی فاضلاب‌های تهران که قدمت این شهر را رساند به پنج‌ هزار سال قبل از میلاد مسیح. صبح می‌شود. آسمان رنگ می‌گیرد. کرکره‌ها بالا می‌روند. جسدهای جاندار گم می‌شوند میان آمدوشد مردم و جسدهای بی‌جان نیز در انتظار می‌مانند تا شبی دیگر و رفتگری دیگر؛ شاید که پیدایشان کنند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.