|

ماجراهای عادله دواچی

هنوز در پوست اِمیک

علی خدایی

Positive شب وقتی همه مشتری‌ها رفتند بارون در را بست و بی‌مقدمه پرسید: «امروز حواست پرت بود اِمیک، خبری شده؟» اِمیک هم بی‌تأمل جواب داده بود: «آره. اما چی شده نمی‌دونم! صبح بود که این‌طور شدم، انگار سقف باز شد و من یکی دیگه شدم.» بارون خندید و گفت: «خیالاتی شدی. اما خب دو نفر هم باشی خیلی خوبه!» اِمیک گفت: «یه‌جوری شدم انگار تو هتل جهان زندگی می‌کنم. صدبار رفتم که برم هتل. بارون غش‌غش می‌خندید خب چرا نرفتی؟ از دستت راحت می‌شدم! اِمیک گفت اون‌وقت اون دو تا مو را هم از سرت می‌کندم.» اِمیک شروع کرد لیوان‌های باقی‌مانده مشتری‌ها را که هنوز روی میز بود جمع کند. سینی آورد. لیوان‌ها را گذاشت، بشقاب‌ها، کارد و چنگال‌ها و قاشق‌های چای‌خوری و به بارون گفت هنوز به قاشق چای‌خوری شکر چسبیده. من که برای هرکدوم قاشق میارم قاشق شکردانم جداست. یک نفر در مغازه را باز کرد. بارون گفت: «تعطیله آقا!» صدا گفت: «برای ما هم تعطیله بارون‌خان، سلام!» اِمیک برگشت و نگاه کرد. گفت: «آقای هوشنگ سلام خیلی دیره حالا! تنهایید؟» هوشنگ گفت: «بله اومدم اینایی که نوشتم با صدا بخونم.» بارون گفت: «حالا تا یه‌ربع‌ بیست‌دقیقه هستیم بفرمایید. بفرمایید بنشینید» که اِمیک گفت: «ناراحت نباشید اصلا.» خواستیم ببندیم می‌ریم اون‌طرف هتل جهان! رستورانش تا صبح چراغش روشنه. بارون چشمهاش گرد شد موهاش سیخ و براق شد به اِمیک که: «وردقیس ‌اس ایمانوم دیگین اِمیک؟» اِمیک که جا خورده بود و بارون را تماشا می‌کرد مهمان را سر میز تازه‌تمیزشده نشاند و با سینی پر لیوان رفت طرف بارون که مثل خروس ایستاده بود. سینی را گذاشت در دست‌های بارون و گفت: «چمانوم! چمانوم!» بارون مات، سینی به‌دست خشکش زد. اِمیک از هوشنگ‌خان پرسید: «چیزی میل می‌کنید؟» هوشنگ‌خان جواب داد: «خیر، خیلی شلوغ بوده امروز انگار؟» کیفش را باز کرد. کاغذها را بیرون آورد و مشغول شد. اِمیک و بارون ظرف‌ها و لیوان‌ها را شستند و گذاشتند روی پارچه‌ای که پهن کرده بودند. صدای هوشنگ‌خان می‌آمد که می‌خواند. بارون یکی از چراغ‌ها را خاموش کرد خواست چراغ ویترین را هم خاموش کند که اِمیک دستش را گرفت و گفت چه بارون! به‌جز تاکسی کشیک که دنبال اِمیک و بارون آمده بود و چراغ‌هایش روشن بود از چهارباغ چیزی دیده نمی‌شد. اِمیک گفت زیر اون میز کاغذ افتاده و رفت که کاغذ را بردارد. به بارون گفت: «چه‌طور من این‌جا را ندیدم تمیز نکردم بارون؟» بارون گفت: «نمی‌دونم.» اِمیک گفت: «میز آقای حقوقی معلم با شاگرداش بود. وای وای وقتی میان خیلی شلوغ می‌کنند.» هوشنگ‌خان گفت: «چی نوشته» و کاغذهایش را گذاشت کنار کیف. تای کاغذ را باز کرد. دوباره باز کرد. و گفت: «شما فارسی می‌تونی بخونی؟» اِمیک گفت: «بله.» هوشنگ‌خان خواند. «این شعر معروفیه. از وقتی حقوقی این شعر را گفته همه گفتند عالی. اون‌هایی که بیشتر حقوقی را می‌شناسند هم بیشتر درگیر این شعرها شدند.» بارون گفت: «حالا بخون آقاهوشنگ‌ تاکسی منتظره.» اِمیک به بارون چشم‌غره رفت. «تمام کوچه پر از بوی آشنای تو بود/ تمام کوچه شب/ نیمه‌شب که سبز شدم/ بر آستانه در، انتظار هر‌ شبه را/» صدای بوق تاکسی آمد. اِمیک بیرون را نگاه کرد و با دست علامت داد که می‌آییم می‌آییم. «و چار پرده دیوار از میان برخاست/ اطاق، دریا گشت/ و شامگاه، نه از خاک و آفتاب/ که از نور و آب نام گرفت.» و خواند. اِمیک کشیده شد به‌سمت در. در را باز کرد. خنکیی که مورمور می‌کرد و این صدا که همین‌طور می‌آمد: «و خاک کوچه، پر از بوی آشنای توست. و...» اِمیک پا گذاشت به چهارباغ. منتظر کسی بود که نمی‌دانست کیست. هتل جهان، هتل جهان. چی بود در این هتل جهان که بی‌هوا از صبح از جلو چشم‌هايش دور نمی‌شد؟ منتظر چه‌کسی بود که بیاید؟ بی‌‌دلیل دلش سیب خواست. سیب که گاز بزند. برگشت رفت به‌سمت هوشنگ‌خان. گفت: «این‌همه شعر بود؟ تمام کوچه شب یعنی چی مثلا؟ من بوی آشنا را بلدم من انتظار کشیدم. بوی آشنا را می‌شناسم. چه‌قدر این کلمه‌ها خبس. مثی یه آوازه که آخر شبا آدما می‌خونند تو کوچه‌ها!» هوشنگ‌خان خوشحال شد. اِمیک تعجب کرد که لهجه‌اش برگشته. هوشنگ‌خان کاغذش را برداشت و گفت: «شما سر ذوق میارید خواننده را. بذارید این تکه را هم بخونم براتون.» سرفه‌های پدربزرگ خشک‌تر و بی‌صداتر شده بود. اِمیک گفت: «خس‌خس دیگه می‌کنه». عمه‌ها بی‌صدا می‌رفتند و می‌آمدند. حکیم ابونواس با بوی جوشانده، باز اِمیک گفت: «به‌دونه. لعاب می‌ده.» و لباده بلندش از زیر طاق‌ضربی سبز پیدایش می‌شد و به این‌جا که رسید اِمیک رو به هتل جهان ایستاده بود. طاق‌ضربی سبز کجا دیده بود عادله که در پوست اِمیک نمی‌گنجید. دویده بود بیرون. باید راه‌حلی پیدا می‌شد. هتل تاریک بود. احمدسیبی نبود. چهارباغ خاموش بود. تا به مغازه برگشت گفت: «ببخشید تا گفتید طاق‌ضربی سبز یاد خونه ابن‌سینا افتادم. آن‌جا آن‌جا» و ساکت شد. اِمیک چیزی را باید می‌گفت که نمی‌شناخت. سه‌شنبه‌ها می‌رفت ابن‌سینا همان خانه با دالان دراز نم‌دار. دیوار شوره‌زده و بویی که تا کنار حوض می‌آمد. وقتی همه‌چیز را تحویل می‌داد و در کنار حوض دست می‌شست و بر که می‌گشت طاق‌ضربی سبز پیدا می‌شد. دوست داشت آن انحنای سبز را. این عادله بود که در جلد اِمیک خاطره را به‌یاد می‌آورد و بارون را متعجب می‌کرد که چه‌موقع اِمیک در ابن‌سینا بوده. در باز شد راننده تاکسی طلبکار آمد از بارون پرسید امشب چه‌کاره‌ای بارون تا صبح بازی؟ هوشنگ‌خان کاغذهایش را جمع کرده بود. آمد کنار بارون و اِمیک و گفت: «زحمت دادیم. طاق‌ضربی سبز هم مال شما همه کلمه‌ها مال شما.» بارون گفت: «خجالت‌مان نده.» چراغ‌ها را خاموش کردند. در مغازه را قفل کردند. کرکره را کشیدند سوار تاکسی شدند. تاکسی که راه افتاد چهارباغ خاموش‌تر و تاریک‌تر شد. Negative در این خانه جدید، عادله خواب نمی‌رفت. تا صبح پنج‌شش‌بار آمد پشت پنجره. پنج‌شش‌بار صدای زنگ کلیسا را شنید. آفتاب‌نزده بیدار شد. رفت حیاط. آسمان را نگاه کرد. درخت‌های کاج بلند حیاط را نگاه کرد که دور بعضی پیچک پیچیده بود و رفته بود بالا. راه‌آب را باز کرد تا باغچه‌ها آب بگیرند. رفت آشپزخانه سماور را روشن کرد. خورشید که بالا می‌آمد گفت: «هتلمو می‌خوام. هتل جهانا.» بالای شاخه کاج کلاغی غارغار می‌کرد. از پایین کاج صدا آمد. «هتلمو می‌خوام. هتل جهانا.» بارون در اتاق را باز کرد و آمد توی ایوان اِمیک را دید. گفت: «کار ناکرده، صبح زود بیدار شدی اِمیک.» اِمیک برگشت و گفت: «من اِمیک نیستم. عادله‌م!» چشم‌های بارون باز شد و اِمیک چهار انگشتش را زد به گونه‌اش!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.