به یاد سیفالله داد در هشتمین سال فقدانش
جای خالی
محمدمهدی عسگرپور
غیرقابلانکار است که در بین هنرمندان چند دهه گذشته کمترکسی علاوهبر فعالیت در سطح بالای حرفهای، توان بالای مدیریتی هم داشته باشد و البته این ترکیب نه در کشور ما که در دنیا هم سخت یافت میشود، مضاف بر اینکه کار مدیریت هنری در کشور ما آنقدر پیچیده و دشوار است که بهوجودآمدن این ترکیب را سختتر از حد متعارفش میکند.
مرحوم سیفالله داد بیتردید یکی از بهترین نمونههای این نوع ترکیب بود. آنچه او را از افراد مشابهش متمایز میکرد، وسعت دید و تلاش برای بهروزشدن بود و این دو نکته با اصولی که به آن معتقد بود از او فرد ممتازی ساخت. امروزه از آن جهت جای خالیاش بیشازپیش احساس میشود که بخشی از غبارهای زمان مدیریتش که ناشی از تحولات سیاسی آن روزها بود، فرونشسته و تا حد زیادی مشخص شده که او چه طرح و برنامه بلندنظرانهای برای اداره سینمای کشور داشت؛ برنامهای که در دوره خودش درست فهمیده نشد و توان او را تا حد زیادی گرفت و در جریان محافظهکاری و نبود وسعت دید کافی که گاهی وجه مشترک هنرمندان و مدیران میشود، محترمانه به او اعلام شد که در تغییرات بزرگ و سختی که در سر دارد نمیتواند همراهان زیادی داشته باشد. فکر میکنم بههمیندلیل او مأموریت خود در آخرین سمت اجرائیاش را پایانیافته تلقی کرد و البته در این پایانبندی نمیتوان نقش منتقدان دولت اصلاحات، با ضدارزش قلمدادکردن فضای فرهنگی و هنری آن روزها و همصدایی برخی هنرمندان صاحب تریبون و سکوت برخی فعالان سینما را که تصور دقیقی از تحولات پیشرو نداشتند نادیده گرفت. درواقع به استناد منابع آرشیوی، بیشترین تمجیدها از او، نه در روزهای پایانی کارش در وزارت ارشاد، بلکه در دورههای بعدتر که همکارانش مطمئن شدند چه گوهری را از کف دادند صورت گرفت و مقایسهها باعث شد، مهر و محبتها نسبت به او بیشتر شود. بههرروی قاطبه سینماگران از او به نیکی یاد میکنند و او را جزء موفقترین فیلمسازان و مدیران فرهنگی پس از انقلاب میدانند. امروزه بیماریهای مزمن حوزه فرهنگ و هنر که حاصل فقدان طرح و برنامه و نبود جسارت اجرا در طول سالهای متمادی است، بیشتر از همیشه ارزش افرادی مثل آن مرحوم را مشخص میکند. روحش شاد
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.