|

حمیده عباسعلی پس از کسب مدال تاریخی در بازی‌های جهانی لهستان:

می‌خواهیم این موفقیت را در المپیک تکرار کنیم

شرق: حمیده عباسعلی را بدون تردید باید یکی از پرافتخارترین ورزشکاران زن کشور نامید. کسی که به‌واسطه او اولین مدال جهانی تاریخ ورزش بانوان ایران به دست آمد. حمیده که با دو مدال نقره و برنز جهان، شش طلای آسیا، یک طلا، یک نقره و سه برنز لیگ‌های جهانی و بسياري عناوین دیگر، تک‌ستاره کاراته بانوان ایران لقب گرفته، به‌تازگی سکوی نایب‌قهرمانی بازی‌های جهانی (وردگیمز) را از آن خود کرده است. رویداد مهمی که با حضور بزرگان دنیا در این رشته، اعتبارش با مسابقات قهرمانی جهان برابری می‌کند. عباسعلی که تنها نماینده بانوان ایران در بازی‌های جهانی 2017 لهستان بود، مثل همیشه سربلند بود. او که برای نخستین‌بار حضور در این میدان معتبر را تجربه می‌کرد، موفق شد با شکست رقبای صاحب‌نام خود، مدال نقره را بر گردنش بیاویزد. مدالی که اگر به گفته کارشناسان در حق او ناداوری نمی‌شد، الان رنگش طلا بود. این کاراته‌کار وزن مثبت 68 کیلوگرم در فینالی حساس برای ششمین‌بار مقابل «آیومی» کاراته‌کار نامدار ژاپنی قرار گرفت و در نهایت با نتیجه صفر- صفر با رأی داور، مغلوب رقیب دیرینه‌اش شد. عباسعلی هرچند معتقد است برای دومین‌بار است كه داوران در میادین جهانی، هنگام مبارزه او با آیومی مغرضانه درباره‌اش قضاوت می‌کنند اما ناراحت نیست و مصمم‌تر از قبل از برنامه‌هایش برای آینده حرف می‌زند. عضو تیم ملی کاراته زنان از سطح این بازی‌ها و حریفانش می‌گوید: «این بازی‌ها گلچینی از بهترین کاراته‌کاران دنیا بود. تنها نفرات اول تا سوم مسابقات قهرمانی جهان دوره قبل و نفرات اول هر قاره اجازه شرکت در آن‌ را داشتند. بنابراین رقابت‌ها خیلی حساس و فشرده بود. با توجه به اینکه این بازی‌ها هر چهار سال یک بار برگزار می‌شود، می‌توانم بگویم برای ما مثل یک المپیک کوچک محسوب می‌شد. حریف اولم از اسلواکی بود که برنز جهان را داشت. حریف دومم برزیلی بود که قهرمان قاره آمریکا بود. مبارزه سومم هم با یک فرانسوی بود که قهرمانی اروپا و عنوان‌های زیادی را در لیگ این قاره داشت. سخت‌ترین مبارزه‌ام هم با «آیومی» در فینال بود که نتیجه صفر- صفر و در نهایت با رأی داور او برنده شد. از آنجا که کاراته ورزش خود ژاپنی‌هاست، نفوذ زیادی در مسابقات جهانی آن دارند. به‌خصوص اینکه المپیک 2020 هم میزبان هستند و مهم‌تر از همه اینکه کاراته المپیکی شده و برایشان خیلی افت دارد نفر اول نباشند. همه کسانی که مسابقه من و آیومی را دیده بودند، می‌گفتند داور جانبدارانه به نفع او رأی داد. متأسفانه داوران در مسابقات قهرمانی جهان سال گذشته اتریش هم همین کار را در حق من کردند و آیومی را برنده معرفی کردند. تا الان شش بار است که من و آیومی با هم رودررو شد‌ه‌ایم که سه بار من او را با گرفتن امتیاز بردم. سه بار هم او برنده شده که دوبارش با رأی داور و یک بار با امتیاز بوده. با همه اینها خیلی خوشحالم که اولین افتخار در این بازی‌ها را من برای کاراته بانوان به دست آوردم». اولین لژیونر زن کاراته ایران در حالی سومین مدال جهانی خود را به کارنامه افتخاراتش اضافه کرد که باز هم بدون دراختیارداشتن مربی تخصصی‌اش کنار تاتامی به این مهم دست یافت. اتفاق ناراحت‌کننده اینجا بود که سمانه خوش‌قدم، مربی حمیده وقتی همراه شاگردش به فرودگاه رفت تا به لهستان اعزام شود، متوجه شد ویزای شینگن او تمام شده و نمی‌تواند در این سفر هم او را همراهی کند. مسئولان فدراسیون کاراته در شرایطی مقصر اصلی به‌وجودآمدن این اتفاق بودند که به سادگی از کنار این موضوع عبور کردند و هیچ واکنشی نسبت به آن نشان ندادند: «برای بازیکنی مثل من که به مربی‌ام وابسته هستم سخت بود بدون او راهی مسابقات شوم. ما از قبل ویزای خانم خوش‌قدم را چک کرده بودیم. ضمن اینکه از فدراسیون هم پرسیده بودیم و آنها هم گفتند مهلت دارد اما متأسفانه آن اتفاق افتاد. به‌هرحال ما این‌قدر درگیر مسابقه و اردو هستیم که فراموش می‌کنیم باید به این مسائل هم رسیدگی کنیم. مسئولان فدراسیون باید پیگیر کار می‌شدند که اين اتفاق نیفتد. من خیلی از مسابقات را بدون حضور خانم خوش‌قدم رفتم و مدال گرفتم. درحالی‌که باید کنارم می‌بود. خدا را شکر در طول این سفر مدام با مربی‌ام در تماس بودم و مسابقه به مسابقه به من توضیح می‌دادند که باید چه کار کنم. همین حس نزدیکی بین ما کمکم کرد که بتوانم با تماس تلفنی هم کوچ خوبی داشته باشم. البته این را هم بگویم که سایر اعضای تیم ملی مردان من را تنها نگذاشتند و همه‌جوره در مسابقات کمکم کردند». قله آرزوهای حمیده هم مثل هر ورزشکار دیگری گرفتن مدال بازی‌های المپیک است. او حالا تنها مدال المپیک را در کارنامه افتخاراتش کم دارد: «خدا به من خیلی کمک کرده و تا الان هرچه خواستم به آن رسیدم. در هر میدانی؛ چه جهانی، چه آسیایی و چه تورنمنت‌های بین‌المللی که شرکت کردم، مدال‌آور بودم. اگرچه هنوز مدال طلای مسابقات قهرمانی جهان را به دست نیاورده‌ام و باید برای آن هم تلاش کنم. اما هدف اصلی‌ام رسیدن به بازی‌های المپیک 2020 توکیو است. آرزوی هر ورزشکاری گرفتن مدال المپیک است. حتی رفتن در این مسیر هم زیباست. ان‌شاءالله که بتوانم مدال این رویداد بزرگ را هم بگیرم. واقعا المپیکی‌شدن کاراته اتفاق بزرگی برای ورزش ما محسوب می‌شود. کاراته ایران پتانسیل این را دارد که همین مدال‌های جهانی را در بازی‌های المپیک به دست آورد». نایب‌قهرمان کاراته بانوان جهان در نظر دارد مدتی را استراحت کند و از سال 2018 حضورش در مسابقات را برای گرفتن سهمیه المپیک 2020 آغاز کند.

-----------------------------------

وردگیمز مسابقاتی است شبیه المپیک که به رشته‌های غیرالمپیکی اختصاص دارد. تیم ملی کاراته ایران در بخش مردان نیز چهار نماینده در بازی‌های جهانی 2017 لهستان داشت که تمامی این نمایندگان مقتدرانه صاحب مدال شدند. ذبیح‌الله پورشیب به مدال طلا دست یافت و سجاد گنج‌زاده، امیر مهدی‌زاده و علی‌اصغر آسیابری صاحب مدال نقره شدند. در ادوار گذشته بازی‌های جهانی کاراته ایران تنها دو مدال برنز کسب کرده بود اما این‌بار با درخشش ملی‌پوشان طلسم شکست و یک طلا و چهار نقره حاصل کار کاراته ایران شد و جایگاه سومی به دست آمد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.