بیخوابی و «اماس»؛ناگهان خوابی مرا خواهد ربود؟!
مریم پیمان
باور نمیکنم. نمیخواهم باور کنم. روی تخت دراز میکشم. خواب از چشمانم فرار کرده و بیداری مزمن باز ميهمان تابستانی تقویم زندهماندن من شده است؛ خواب و بیداری، مرگ و زندگی، حقیقت و رؤیا. سردرگم شدهام و راهی برای پاسخ به این پرسشهای مجهول به درازنای تاریخ بشریت ندارم. گرما، دارو یا هر چیز دیگری که باعث این بیخوابیها که نه، بدخوابیهاست، شرایط تمرکز را دشوارتر کرده است. هیچ پاسخی جز گرما برای بدخوابیهایم ندارم. غلت میزنم و به موهای پخششده روی متکا نگاه میکنم. پتو را به خودش پیچیده است و من بیتاب گرما. «مرگ من روزی فرا خواهد رسید/ روز پوچی همچو روزان دگر» غلت میزنم. به سقف سفید اتاق خیره میشوم. چیزی شبیه درد در استخوان پایم آرام میخزد، به بالا میآید و در دل میپیچد. چشمهایم را میبندم. در صدای نفسها غرق میشوم تا شاید آرامش را ببلعم. هوای خنک کولر را به ریههایم دعوت میکنم. بیفایده است. کلافه روی رختخواب مینشینم. در صفحه سیاهرنگ تلویزیون به خودم خیره میشوم. «20 سال است که روی ویلچر مینشینم و اندازه تو به مرگ فکر نکردم. همهچیز دست خداست. شاید تا چندسال دیگر داروی درمان «اماس» کشف شد». لبخند و انرژی زن 53 ساله در هر حرکت، حرف و اشارهای حسادت من را برانگیخت. سه فرزند او خانه را مرتب میکردند. دست راستم بیاراده روی پای چپم میلغزد. هر حرکتی درد را تشدید میکند. سعی میکنم که ذهنم را خالی کنم؛ از همهچیز، حتی از درد. رها از دیروز و امروز و فردا. چیزی در انتهای وجودم رهایم نمیکند. ذهنم خالی نمیشود. نه دود سیگار و نه حتی استکانی چای و قهوه، از همهچیز اجتناب کردهام. خستگی در تکتک نسوج بدنم رسوخ کرده است، اما خبری از خواب در چشمانم نیست. فکر میکردم حمامی ولرم من را به خواب خواهد برد، اما هنوز بیدارم. «شام سبک میخورم. در روز خواب را تعطیل کردم و متکا و رختخوابم را مثل ملکهها مرتب و اختصاصی گذاشتم. بالاخره خوابم میبرد. اگر هم نشد، سر خودم را با غلتزدن گرم نمیکنم. از جایم بلند میشوم و کاری انجام میدهم». لباس روشن و نخیاش من را بیشتر از حرفهایش جلب میکند. او هم از گرما بیزار است. به ساعت روی طاقچه شومینه خیره میشوم. بیتوجه به زمان بر حرکت ثانیهشمار تمرکز میکنم. با هر حرکت من را به مرگ نزدیکتر میکند و بیخوابی این فاصله رنجآور طولانی را دشوار. تن کوفته نیاسودهام را رها میکنم روی خنکی ملحفه سفیدرنگ. فایدهای ندارد. شمردن ثانیهها، دیدن فیلم یا فکر تنها ذهن را خستهتر خواهد کرد و تن، خواب را میزبان نخواهد شد. دستم را دراز میکنم. کتابی ازنزدیک رختخواب برمیدارم. راهحل من، امشب مطالعه است. در لابهلای صفحات غرق میشوم و تصویرها را یکبهیک تجسم میکنم. خستگی چندروز بدخوابی و بیخوابی تمرکز بر واژگان را هر لحظه کمتروکمتر میکند. چشمانم گرم میشوند. کتاب را روی زمین میگذارم. « ناگهان خوابی مرا خواهد ربود/ من تهی خواهم شد از فریاد درد».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.