|

معني مرگ

بیش از ۴۰۰ نفر از دانش‌آموختگان دانشگاه شریف و دبیرستان فرزانگان یادداشتی در سوگ هم‌کلاسی دیرین خود، مریم میرزاخانی، نوشته‌اند. يادداشتي كه به همراه اسم امضاكنندگان در سايت امتداد منتشر شده است. متن این یادداشت به شرح زیر است: یک خبر، گاه نخستین ماه یک تابستان را به واپسین ماه یک زمستان شبیه می‌کند و زخم یک زمستان را در تابستان می‌گشاید. نوشته‌اند مریم میرزاخانی در اثر سرطان درگذشت. این خبر برای رسانه‌ها، به معنی مرگِ یک چهره بین‌المللی و یک دانشمند است. مثل هر خبری درباره هر شخصیت سرشناسی، خبر با تعبیرها و تفسیرهای ضدونقیض، با بحث‌ها و مجادلات بر سر اپیدمی سرطان، ریشه‌شناسیش و انبوه نظرات پی گرفته می‌شود. آن‌سوی رسانه‌ها اما، مریم میرزاخانی از قالبِ چهره‌اش بیرون می‌آید و جسمیتش را بازمی‌یابد ــ با همان لبخند، با همان کنجکاوی و با همان فروتنی. تابستانِ امسال به زمستانِ بیست سال پیش می‌پیوندد که آن اتوبوس به دره رفت و یارانی رفتند و یارانی به‌جا ماندند. مریم از آن زمستان به این تابستان رسید تا عهدی را به‌سر برد که با خود و با رویای خویش بسته بود. در تصویر ما، کنجکاوی بی‌پایانش نماد مقاومت زنی‌ست که هرگز از جست‌وجو بازنایستاد و توانست در ارتفاع شکوهناک فروتنی، گردن به غرور برافرازد. مریم میرزاخانی، مثلِ یارانِ بیست سال پیشش، همیشه جوان به حریم خاطره درمی‌آید. دوست، مادر و همسری‌ست که ورای نامش، همیشه لبخندی بر چهره دارد و شور زندگی‌ را فاش بر زبان می‌آورد. همان شوری که او را به ممکن‌‌کردن محال برانگیخت. مریم، چون بسیاری از هم‌نسلان خویش، از دلِ جنگ و بمباران و فاجعه سر برافراخت و هرگز به افسون ظلمت تن درنداد. اراده‌ای را به‌سر برد که بیانِ پرغرور عزتِ انسانی‌ست. ما، دوستان و هم‌کلاسی‌ها و هم‌دانشگاهی‌های او، مریم را همیشه جوان به خاطر خواهیم داشت، همیشه استوار، همیشه به لبخندی و همیشه به شعله مهری که در دلش بود، و یاد و نامش در خاطرمان به زندگی پرغرورش ادامه می‌دهد. در مرگ، هیچ تسلایی نیست و طعم تلخ غیاب را به کلمات نمی‌شود زدود؛ ولی شاید با همین کلمات بتوانیم پیغامِ همدردی و همراهی خود را به خانواده عزیز مریم، به همسر و همراه زندگیش و به فرزند نازنینش برسانیم. در اندوهشان شریکیم و یادِ مریم را همیشه گرامی خواهیم داشت.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.