|

خوابنگاری

«خوابنگاری‌های دوازده سال و یک بهار» عنوان کتابی است از افشین هاشمی که مدتی پیش منتشر شد. این کتاب آن‌طور که از عنوانش هم برمی‌آید، خواب‌هایی است که هاشمی در طول دوازده سال و یک بهار از سال سیزدهم دیده است. او درباره خواب‌هایش نوشته: «آن‌چه می‌خوانید واقعن خواب است؛ نه تخیل، نه داستان؛ خواب. واقعن خواب. همان که هرشب، یا یک شب درمیان، یا چند شب در میان، یا روزی چندبار می‌بینیم. آدم‌هایش هم همین‌طورند، همان‌هایی‌اند که دیدم‌شان، با همان شکل و شمایل، در هیاتی که شاید غریب بنمایند. در این‌‌باره نه تقصیر از آن‌هاست و نه من و نه خواب. ویژگی خواب است. در خواب همه بی‌تقصیرند. در خواب همه بی‌تقصیرند؛ چه من، چه آن‌هایی که در خوابم هستند، اگر دوست ندارند باشند، پوزش می‌خواهم؛ و پوزش که نتوانستم چون دوست ندارند، از خوابم حذفشان کنم. این نوشته‌ها یک گذر صبحگاهی‌ست؛ گذر بامدادی یک خوابدیده بر آن‌چه شب گذشته دیده، در سفری ناخواسته به دیاری ناشناس، که همین کوچه بغلی باشد شاید. خوابدیده -همان که سفر کرده- اینک با چشمانی پف‌دار و صورتی ناشسته و دهانی خشک، گوشه ملافه را بر پاهای عریانش می‌کشد و از این سفر می‌گوید...». هاشمی خواب‌هایش را در این کتاب سال به سال پشت هم نوشته و در برخی از خواب‌ها تاریخ دقیق خواب را هم نوشته است. کتاب به جز این خواب‌ها، یک پیوست و یک پی‌نوشت هم دارد. پیوست تعبیر خواب‌ها به روایت ایلیا تهمتنی و پی‌نوشتی از محمد رضایی‌راد با عنوان «گزارش سفر به اندروای». در بخشی از یادداشت رضایی‌راد می‌خوانیم: «خواب‌ها هستند و در همان‌حال، نیستند؛ یا به‌عبارتی هستی‌شان به نیستی اشاره می‌کند، و این هست‌ای و نیست‌ای یا این هستندگی و نیستندگی یک بازی زبانی نیست، بلکه به واقع خود آن چیزی‌ست که ما خواب می‌خوانیم‌اش. اما هستی گویا هیچ‌گاه با نیستی تماس مستقیمی ندارد؛ حتی اتصال هستی با نیستی (مرگ) از طریق عالمی بینابینی که برزخ نامیده می‌شود، رخ می‌دهد. همین لایه نازک برزخ است که اکنون برای ما اهمیت دارد، زیرا خواب درون همین فضای میان هست و نیست رخ می‌دهد و خصلتی برزخی یا اندروایی دارد...».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.