آن شکوه دیریاب آن حشمت یگانه
اكبر معصومبيگي
آنچه در این هفدهسالهای که از «خواب ابدیِ» شاعر بزرگ ما، احمد شاملو، میگذرد، گُم شده است، چهره نهان کرده است، خورشید گرمابخشی است که در سردترین شبهای دیجور تنهایی و غربت، بیپناهی و درماندگی، تردید و وحشتِ بزنگاه «چه کنم، چه کنم» جانهای سرد و یخزده را گرمی و جلا میبخشید، امید را، بیآنکه گولمان بزند و وعدهی سر خرمن بدهد، چون هوایی که در آن دم میزنیم در پیرامونمان میپراکند. از کرختی و وانهادگی رهایمان میکرد. میخواست و بر این خواست با همهی نیروی حماسی خود پا میفشرد که به نفس زندگی، به نفس با دیگری زیستن، با دیگری بالیدن و با دیگری برآمدن، دست در دست دیگری نهادن، دیگری را بیهیچ واهمهای دوستداشتن و «اقرار» به دوستداشتن و پایبندی به تبار باشکوه انسان در هر وضع و حالی متعهد بمانیم. با او شعر معنای زندگی بود، نفس زندگی بود. با او هرجا «کم میآوردیم» شعر بود که فریادرس بود، به همهی وحشتها پایان میداد، برمیانگیخت، پردههای سیاهی قیرگون تردید را به کناری میزد، نشان میداد که همسایگان درد و همنفسان رنج کم نیستند، میآموخت که گرچه نمیتوان بهیکباره انسان را بر ذروهی عالَم نشاند... چراکه از او تبهکاریها سر زده است و همچنان سر میزند، اما...اما... او هنوز، و ایبسا هنوزها، یگانه جنگاوری است که مرگ را میپذیرد ولی هرگز زیر بارِ شکست نمیپذیرد، جنگاور یگانهای است که پنجه در پنجهی سیاهیها و پلشتیها میکند. انسان است.
باری گرچه خورشید در پس ابر رخ نهان کرده است، پرتو او هنوز بر ما میتابد، چون سیارهای خاموش که پرتوِ نور تابناکش هنوز بر ما میتابد. شعر او با ماست، هیچ باک نیست.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.