|

بابی‌ ساندز و واقعيت‌هاي تاريخي

فريدون مجلسي

در صفحه آخر روزنامه «شرق» مورخ 27 تیر 1396، شاید به مناسبت سالمرگ بابی ‌ساندز، مطلبی شاعرانه به قلم آقای حسین ملکی آمده بود که پرسش‌هایی را برمی‌انگیزد؛ به‌ویژه در بخشی که از اوصاف شاعرانه و ادبی وارد متن شده و مرقوم داشته‌اند:

«در اول مارس ١٩٨١ در پی خواسته‌هایی از جمله خروج ارتش بریتانیا از شمال ایرلند، بابی ‌ساندز به همراه ١٠ نفر از افراد ارتش آزادی‌خواه ایرلند، در زندان بلفاست دست به اعتصاب غذا زدند و پس از گذشت مدت زمانی، بر اثر گرسنگی جان خود را از دست دادند. بابی نیز پس از ٦٦ روز جدال با مرگ و زندگی در راه آرمانش، در پنجم می ‌١٩٨١ جانش را از دست داد. مارگارت تاچر، نخست‌وزیر وقت بریتانیا، در پی مرگ او و حواشی به‌وجود‌آمده، اعلام کرد: او یک جنایت‌کار بوده است و همین اظهارنظر انقلابیان وقت ایران را به فکر انداخت تا نام خیابانی را که درِ اصلی سفارت بریتانیا درون آن قرار داشت از وینستون چرچیل، به بابی‌ ساندز تغییر دهند...». درست است که انگلیس به دلایلی که ریشه در تاریخ 200 سال اخیر ایران دارد، در این کشور بدنام است و داوری‌های مردم ایران نسبت به آنان به‌شدت تحت‌تأثیر این پیش‌داوری است؛ اما دراین‌باره پرسشی مطرح است که شاید روشنگر باشد: آیا آقای بابی ‌ساندز جوان 27ساله فاقد تحصیلات کافی، مارکسیستِ ناسیونالیست و عملا کاتولیکِ آنارشیست(!) اهل ایرلند شمالی حق داشت خواهان خروج بریتانیا از ایرلند شمالی شود؟ آقای ملکی نام آن ایالت بریتانیا را «شمال ایرلند» نوشته‌اند که شاید با این تصور بوده است که بریتانیا آن بخش از شمال کشور ایرلند را اشغال کرده و این جوان و دوستانش خواهان خروج نیروهای اشغالگر بوده‌اند. ایرلند شمالی بخشی از بریتانیا یا پادشاهی متحده است. اگر مردم آن خواهان استقلال هم باشند، می‌توانند به آرای عمومی مراجعه کنند! وقتی مبارزات استقلال‌طلبانه مردم ایرلند به نتیجه رسید، قرار شد در ایالات آن جزیره به آرای عمومی مراجعه شود. در این بخش یعنی ایالات ایرلند شمالی که پروتستان‌ها بیش از 80 درصد جمعیت را تشکیل می‌دهند، مایل نبودند تحت انقیاد تعصبات و تبعیضات کاتولیکی قرار گیرند و رأی به باقی‌ماندن در پادشاهی متحده دادند و از آن پس، اقلیت کوچک کاتولیک با خشونت‌های تروریستی مرگ‌بار خواهان تحمیل نظر خود به اکثریت 80 درصدی بوده‌اند. البته اکنون با دریافت حقوقی ویژه، بهره‌مند از حمایت هر دو دولت هستند. نیازی نیست آقای ملکی حرف من را بپذیرند و قاعدتا می‌توانند با جست‌وجو در مراجع اینترنتی، واقعیت تاریخی و سیاسی را دراین‌باره و در اغلب موارد دیگر دریابند. آیا هرکس تفنگ به دست گرفت و جنایت کرد، حق دارد «آرمان‌های خودش» را به جامعه تحمیل کند؟

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.