|

در خدمت به اميد؛ حرکت يا برکت؟!

مريم پيمان

يا من يحب المتطهرين. شير آب حمام را مي‌بندم. يک قدم عقب مي‌آيم. موهاي نيمه‌خيسم را از جلوي چشمانم کنار مي‌زنم. عميق نفس مي‌کشم. به ياد چشم‌هاي نجيب گوهر در آينه خيره مي‌شوم. انگار همين امروز بود؛ صورتش را در ميان چادر سفيد با گل‌هاي آبي‌رنگش مخفي مي‌کند. «اصرار دخترم بود. لازم بود تا در خانه حمام داشته باشيم. اين آبگرمکن و دوش را براي همين با پلاستيک‌ها و آجر به هم وصل کرديم». شرم در کلامش موج مي‌زند. به حمام دست‌ساز خانه زهرا نگاه مي‌کنم؛ آجرهايي که با سيمان به کف موزاييکي آشپزخانه الصاق شده‌اند و پلاستيک‌هاي قديمي که به عنوان پرده، مانع‌ ريختن آب به روي فرش مي‌شوند. به 46سالي مي‌انديشم که يک زن براي پاکيزگي کمترين امکانات و بيشترين تقيد را داشته است. روزهايي که براي من تصورش هم دشوار است. خانه پدر نداشت؛ دو سال از مرگ پدري مي‌گذشت که سال‌ها با تومور مغزي جنگيده بود و درنهايت شکست خورد و حالا وحيد 15ساله مرد خانه شده است و از ميهمان‌ها پذيرايي مي‌کند. سيني چاي را جلوي من پايين‌تر گرفت. تعلل کردم. چشمانش زمين را لمس کرد. از نگاه خيره و کنجكاوم در صورت آفتاب‌سوخته و چشمان قهوه‌اي‌رنگش شرم کردم. ميان واژه‌هاي غريب و گنگ ميهمانان و ميزبانان رها مي‌شوم. دست‌وپاشکسته از حرف‌هاي زهرا مي‌فهمم که قصد دارند يک دستگاه قندشکن براي کار جمعي و درآمدزايي تهيه کنند و حتي قرار است سامان 11ساله هم همراه برادر و خواهرهايش به خرج خانه کمک کند. همت را همگي باور دارند و معنا خواهند کرد. به کارشان اميد دارند و چشم دوخته‌اند به برکتي که امسال آسمان به چراگاه‌هاي پشت کوه نزديک خانه‌شان بخشيده است. هر روز زهرا يا يکي از بچه‌ها درخت‌هاي کبود و سپيدار اطراف خانه را پشت سر مي‌گذارند و چند دام باقي‌مانده پس از فوت پدر را به چراگاه مي‌برند. به سقف بلند و چوبين خانه نگاه مي‌کنم، به تصوير آسمان پشت اين سقف رجوع و در ايمان تعلل. با خود از شک و يقين، از باور و ايمان و از ترس و امنيت مي‌پرسم. بخار روي آينه را پاک مي‌کنم. به چشم‌هايم خيره مي‌شوم. هيچ‌چيزي جز رشک به همت پنج فرزند زهرا و اميد آنها به آينده نمي‌بينم. دعا مي‌کنم، براي کسب همت و اراده‌اي چون آنها براي خودم. يادم است. معصومه پيراهني از مخمل يشمي را روي پاهايم گذاشت. پيراهني زيبا که نور آفتاب عصرگاهي روي آن بازي مي‌کرد. براي خودش استادي است. خياط خانم با کمک مادرش لباس‌هاي زيبايي مي‌دوزد. به رويش لبخند شعف مي‌زنم. دستان کوچک او هم به کار مي‌انديشند تا باري کوچک از دوش خانواده بردارند. شير آب را باز مي‌کنم. سرم را زير آب مي‌گيرم. صورتم را بلند مي‌کنم. به پروردگاري مي‌انديشم که به همت آنها برکت خواهد داد و روزي‌شان را در دستانشان نهاده است. نجوا مي‌کنم؛ «هرچند غرق بحر گناهم ز صد جهت/ تا آشناي عشق شدم ز اهل رحمتم/ دريا و کوه در ره و من خسته و ضعيف/ اي خضر پي‌خجسته مدد کن به همتم».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.