|

جوان‌گرايي در دولت دوازدهم

مجيد سليمي بروجني: در چند هفته‌ اخیر،‌ بحث بر سر جوان‌سازی کابینه دولت دوازدهم بسیار بوده است. مدیران سنتی که زمانی از مدیران جوان دهه اول و دوم انقلاب بوده‌اند، امروز و با گذر از مرحله جوانی، ‌رفتارهایی محافظه‌کارانه از خود بروز می‌دهند. در چند سال اخیر به ندرت به جوانان فرصت حضور در عرصه‌های مدیریتی کشورمان داده شده است. امروزه مدیران بسیاری بر سر کارند که سن زیادی از آنان گذشته و فاقد انرژی و تحرک لازم هستند یا با وجود سالخوردگی،‌ دانش مدرن اداره مجموعه خود را ندارند. دولت دوازدهم چاره‌ای به جز جایگزین‌كردن و نصب مدیران جوان ندارد که البته این کار نیز باید با برنامه باشد. جوان‌گرایی در کشور امری ضروری است که البته تاکنون هم دیر شده است. اما اقدام امروز بهتر از موکول‌کردن آن به آینده است. اگر همین امروز این پروسه آغاز شود، تا پنج، شش سال آینده جوانان قابلی می‌توانند وارد عرصه مدیریت کشور شوند. به‌هرحال در کابینه آینده عده‌ای از وزرا و مسئولان به دلیل کهولت سن صحنه را ترک می‌کنند. این مدیران لازم است با همین روش‌های سنتی، افراد در سنین 40 تا 50 سال را که دارای قابلیت دانش و تجربه هستند، شناسایی و آنها را به عنوان مدیران آینده معرفی کنند. این امر تنها به‌صورت موقت و براساس یک ضرورت مطرح است و باید یک جریان نظام‌مند پرورش مدیران جوان و باکیفیت در کشور راه‌اندازی شود. اقتصاد ایران خود را برای توسعه آماده می‌کند. اقتصادی که در سال‌های گذشته با کلکسیونی از مشکلات داخلی و خارجی دست‌وپنجه نرم کرده است. در چنین کشوري برای توسعه‌یافتگی و پیشبرد اهداف، استفاده از زمان و به‌هدرندادن آن بسیار حائز اهمیت است. اگر نیم‌نگاهی به کشورهای توسعه‌یافته بیندازیم، ‌خواهیم دید که بسیاری از نیازهای مدیریت کشور از سوی احزاب تأمین می‌شود و جوان‌گرایی و استفاده از مزیت‌های جوان‌کردن سیستم مدیریتی کشور از کانال احزاب صورت می‌گیرد. احزاب سیاسی ساختاریافته در این کشورها وظیفه تربیت و آماده‌سازی نیروهای مجرب آینده را دارند. متأسفانه در کشور ما احزابی ساختاریافته و پاسخ‌گو کمتر دیده شده است. احزاب با توجه به نیروهای متخصص خود همواره در بخش‌های مختلف مدیریت دولتی کشور دارای برنامه‌های جدی هستند و این باعث می‌شود که با کاندیدای بدون برنامه روبه‌رو نشویم. جوانان امروزی اکثرا دارای تحصیلات عالی هستند، با تکنولوژی و دنیای دیجیتال به‌خوبی آشنا هستند. از کم‌وکیف زندگی سایر کشورها اطلاع دارند و از همه اتفاقات کشور به‌سرعت باخبر می‌شوند. در آن‌سو، مدیرانی که برخی از آنها حتی در زمان انتخاب نیز از استانداردهای لازم برخوردار نبوده‌اند تجربه اندوخته‌اند که چگونه در ساختار سیاسی و دولتی کشورمان باقی بمانند. باید دقت کنیم آنچه بین یک مدیر مسن و یک مدیر جوان تفاوت ایجاد می‌کند، نحوه تفکر و مقابله آنها با مسائل و مشکلات و سیاست‌گذاری‌ و اجرائی‌كردن آنهاست. تجربه نشان داده که مدیران جوان نزدیکی بیشتری با جامعه دارند و برای حل مشکلات بهتر می‌توانند برنامه بدهند. در کنار این جوان‌گرایی، نباید از فرصت استفاده از تجربه و مشاوره مدیران قدیمی و بازنشسته غافل شویم. نظام دولتی ایران باید به سمتی حرکت کند که به‌طور اتوماتیک و نظام‌مند، بهترین و بااستعداد‌ترین‌ها را انتخاب و گزینش کند که ضمن احراز تعهد کاری اخلاقی و مذهبی، زمینه را برای رشد هرچه‌بیشتر آنها فراهم کند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.