گفتوگو با دختری که در دوچرخهسواری بانوان تاریخساز شد
فرانک پرتوآذر: حمایتم کنند، نفر اول آسیا میمانم
شرق، سارا گودرزي: دوچرخهسواری زنان ایران در حالی با موانع و محدودیتهای بسیار همچنان پا در رکاب است که با وجود همه این مشکلات، به یک موفقیت چشمگیر رسیده است. در شرایطی که سهم این بانوان از مدالآوری در رقابتهای آسیایی و جهانی در تمام این سالها خیلی ناچیز بوده و تنها در یک مدال برنز تیمی مسابقات قهرمانی آسیا خلاصه میشود؛ اما همین افتخار کوچک، برای نخستینبار یک دختر دوچرخهسوار ایرانی را بهعنوان برترین رکابزن رشته کوهستان در قاره معرفی کرده است. فرانک پرتوآذر، عضو تیم ملی کوهستان، اولین بانویی است که توانسته در جدیدترین رنکینگ منتشرشده از سوی اتحادیه جهانی سواری، صدر جدول ردهبندی این رشته را در آسیا به خود اختصاص دهد. او چندی پیش در رقابتهای قهرمانی آسیایی 2017 چین، موفق شد در ماده «رلی» در کنار محمدحسین اسکندری، سجاد طاهری، محمد پورشریف و فراز شکری به مدال برنز تیمی دست یابد؛ مدالی که بهعنوان اولین نشان تاریخ دوچرخهسواری زنان ایران در مسابقات آسیایی ثبت شد. البته بهجز مدال برنز مسابقات آسیایی چین، کسب مقام قهرمانی تورنمنت بینالمللی سالکلنو در ترکیه و قهرمانی مسابقات کشوری ایران نیز از دیگر عناوینی است که در صعود پرتوآذر در رنکینگ آسیاییاش مؤثر بوده است. این بانوی رکابزن 28ساله شیرازی، در ردهبندی جهانی دوچرخهسواری کوهستان هم صعود داشت و به رده 66 دنیا رسیده است. صعود هشتپلهای پرتوآذر در رنکینگ اتحادیه جهانی دوچرخهسواری، موجب صعود تیم ملی ایران در این ماده نیز شده است. فرانک پرتوآذر که از بدو تشکیل تیم ملی دوچرخهسواری کوهستان زنان، نفر اول ایران بوده، از چگونگی حضورش در این تیم به «شرق» میگوید: «اردوهای تیم ملی کوهستان خانمها از سال 93 تشکیل شد که من از همان موقع عضو این تیم شدم و تا الان توانستم سه دوره پیاپی نفر اول کشور باشم. خوشبختانه با وجود اینکه بودجه فدراسیون دوچرخهسواری محدود است و فعالیت بانوان دوچرخهسوار هم در تمام این سالها خیلی کمرنگ بوده؛ اما فدراسیون به خوبی از ما حمایت کرده و نگذاشته تیم ملی منحل شود؛ طوری که حتی این قول را دادهاند که سال آینده ما را به بازیهای آسیایی 2018 اندونزی که رویداد مهمی است و هر چهار سال یک بار برگزار میشود، اعزام کنند». او به قرارگرفتنش در رنکینگ یک کوهستان زنان آسیا اشاره میکند: «خیلی خوشحالم که بعد از پشتسرگذاشتن همه این مشکلات، این عنوان را به دست آوردم. من تنها با حضور در دو مسابقه که یکی تورنمنت بینالمللی ترکیه و دیگری رقابتهای قهرمانی آسیا بود، به این رده رسیدم. قطعا اگر حمایت باشد، میتوانم حرفهای بیشتری برای گفتن داشته باشم. متأسفانه به خاطر نبود بودجه در فدراسیون، اعزامهای ما خیلی کم است و در سال به یکی، دو تا بیشتر نمیرسد. از طرفی تیمهای باشگاهی هم روی خانمها سرمایهگذاری نمیکنند که ما هم مانند آقایان در تورهای بینالمللی و آسیایی شرکت کنیم. من اگر بخواهم صدر جدول آسیا را حفظ کنم، باید حتما در مسابقات بیشتری شرکت کنم و امتیاز بگیرم تا این جایگاه را از دست ندهم». ترکیه نزدیکترین کشور به دختران دوچرخهسوار ایرانی است که مقصد آنها برای حضور در تورنمنتهای بینالمللی است؛ جایی که فرانک هم ناچار است برای حفظ جایگاهش در رنکینگ اول آسیا، به آنجا برود: «به خاطر هزینههای بالای مسابقات، ناچاریم که بیشتر به ترکیه برویم؛ چون در مقایسه با سایر کشورها، برایمان ارزانتر تمام میشود و از طرفی مشکل گرفتن ویزا هم نداریم. من سال 2016 دو بار در تورهای بینالمللی ترکیه شرکت کردم و اول شدم. برنامهام این است که شهریور دوباره در تور این کشور شرکت کنم تا جایگاهم را از دست ندهم. تمام تلاشمان این است که با سایر همتیمیهایم از طرف تیم باشگاهی خود (فستوس-کیوب) برویم. اگر هم این اتفاق نیفتد، مجبوریم با هزینه شخصي در این تورنمنت شرکت کنیم». مسئولان فدراسیون دوچرخهسواری در حالی تیم ملی بانوان کوهستان را برای اولینبار به حضور در بازیهای آسیایی 2018 امیدوار کردهاند که وضعیت سرمربی خارجی این تیم هنوز مشخص نیست: ««پریموژ اشترانسار» (اهل اسلوونی) مربی تیم ملی کوهستان مردان و زنان است که از اواخر سال 94 هدایت ما را بر عهده گرفته. اینکه رشته کوهستان در اروپا خیلی پیشرفته است و این مربی هم خودش از رکابزنان اسبق این رشته در اروپا بوده، واقعا خیلی در بهبود عملکرد ما تأثیر داشته است؛ اما فعلا قرارداد او تمام شده و معلوم نیست فدراسیون قرارداد او را تمدید کند. ما از فدراسیون میخواهیم هرطور شده این مربی را نگه دارد؛ چون زمان زیادی تا بازیهای آسیایی نمانده و هر مربی دیگری بیاید، تا بخواهد با تکنیک بچهها آشنا شود، زمان را از دست میدهیم. «پریموژ» الان با همه ما آشنا شده و میداند باید چطور تیم را برای بازیهای آسیایی آماده کند». پرتوآذر در حالی دو اتفاق مهم را در تاریخ دوچرخهسواری بانوان ایران رقم زده که از مسئولان و مقامات ارشد کشور میخواهد موانع را از پیش پای او و سایر بانوان دوچرخهسوار بردارند تا آنها هم بتوانند خودشان را بیشتر از این، به دنیا بشناسانند: «متأسفانه هنوز فعالیت بانوان دوچرخهسوار در کشور با مشکل مواجه است. با وجود تشکیل تیمهای ملی برای خانمها؛ اما رسما جایی برای تمرینکردن آنها وجود ندارد. خود من ساکن شیراز هستم و تمریناتم را در مسیرهایی که تپه و کوه باشد انجام میدهم. اصلا پیستی برای دوچرخهسوار کوهستان در کشور وجود ندارد. ما باید در همان مسیری که کوهنوردان کوهنوردی میکنند، تمرین کنیم. باز جای شکرش باقی است که شرایط در تمرینکردن در تهران و شیراز خوب است؛ اما در بقیه استانها اصلا اینطور نیست. اصلا هیچ اطلاعرسانیای درباره دوچرخهسواری بانوان در استانها نمیکنند؛ چون با راهاندازی آن مخالف هستند. همین نبود اطلاعرسانی باعث شده تا خیلیها از فعالیت در این ورزش محروم شوند و هیچ استعدادی در این رشته شناسایی نشود؛ وگرنه دختران هم به اندازه آقایان دوچرخهسواری را دوست دارند و فرقی بین آنها نیست».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.