|

آینه

کیهان فرجام بی‌حاصل برجام! جعفر بلوری: همان‌طور که کیهان پیش‌بینی کرده و بارها اعلام کرده بود، ترامپ برجام را پاره نکرد. ترامپ اگر‌چه «دیوانه» است اما، آن‌قدر هم دیوانه نیست که چنین توافقی را یک‌طرفه لغو و خود را از مزایای بی‌شمار آن محروم کند. ترامپ «شاید» به قول نشریه «بلومبرگ»، برجام را «زجر‌کش کند تا ایران را به خروج یک‌طرفه از آن وادار نماید» اما هرگز آن را پاره نخواهد کرد. اصولا باید پرسید، وقتی کشوری همواره شاهد انفعالِ (‌شاید از روی ناچاری!) طرف مقابلش در برابر نقض پی‌درپی برجام بوده و مشاهده کرده که هم می‌توان تحریم کرد و هم حریف را با جمله «هنوز به برجام پایبند بوده» راضی نگه داشت! چرا باید چنین توافقی را پاره کند!؟ ... چه بخواهیم و چه نخواهیم برجام فقط دستپخت دولت یازدهم است، لذا باید به برجامیان گفت، جوانمردی کنید و این واقعیت تلخ را که برجام حاصلی نداشته است بپذیرید و کاری که کرده‌اید را پای نظام ننویسید و حالا که به خسارت محض‌بودن برجام پی برده‌اید، از ادامه راه پرهیز کنید چراکه جلوی ضرر را از هر نقطه‌ای که بگیرید، سودمند خواهد بود.

اعتماد عوارض ساختار غیرحزبی شورای نویسندگان: در ایران معمول است که به هر کسی که می‌خواهند او را وزیر کنند، می‌گویند یک برنامه بدهد. طبیعی است او هم یک گروه را جمع کند و بهترین جملات را پشت سر هم ردیف می‌کند تا بتواند رأی اعتماد کسب کند. برنامه‌ای که به‌طور معمول بیشتر به انشاهای دانش‌آموزان احساساتی شبیه است که همه جملات و چیزهای خوب را در کنار هم قرار می‌دهند و هنگامی که نمره گرفتند، دفتر انشا را نابود می‌کنند. کمتر دیده شده که وزرا را برحسب قول‌ها و برنامه‌هایشان به‌طوردقیق بسنجند و ارزیابی کنند. علت نیز روشن است، چنین وزیری وقتی که از وزارتخانه می‌رود هیچ‌چیزی از دست نداده که خیلی چیزها به دست آورده است. درحالی‌که در ساختار حزبی، این افراد نیستند که در مصدر کار قرار می‌گیرند، بلکه در اصل این حزب است که متولی آن کار است. عمر حزب نیز فراتر از فلان یا بهمان وزیر است. وزرا می‌آیند و می‌روند، ولی احزاب باقی می‌مانند. احزاب هزینه رفتارهای نادرست اعضای سابق خود را نیز امروز و در آینده پرداخت می‌کنند، از‌این‌رو حداکثر نظارت را بر آنان اعمال می‌کنند. ولی اکنون کدام حزبی را داریم که هزینه سیاست‌های نادرست وزرای گذشته خود را بدهد؟ ... تا هنگامی که نظام حزبی در ایران شکل نگیرد، همچنان با چنین مشکلاتی در انتخاب وزرای کم‌مسئولیت و حتی ابن‌الوقت و نیز ارائه انشا به جای برنامه و گریز از مسئولیت‌پذیری مواجه خواهیم بود.

اطاعات باور نمی‌کنم که فرو مرده شعله‌ها غلامعلی حدادعادل: مناسب می‌دانم به دو نکته نیز اشاره کنم که دغدغه‌ همه کسانی مثل من است که دوست دارند مریم میرزاخانی و امثال او در ایران بمانند و به ایران و ایرانی خدمت کنند. واقعیت این است که شرط ماندن نوابغ جوان ما در کشور این است که برای رشد و شکوفایی آنها، محیط علمی و پژوهشی مناسب وجود داشته باشد. استعداد‌های جهانی، محیط‌های علمی در حد استانداردهای جهانی لازم دارند تا بتوانند رشد و پیشرفت کنند؛ والا مثل ماهی محبوس در تنگ آب خواهند بود. ما باید به جای افسوس و تأسف، به توسعه مراکز علمی و پژوهشی درجه اول کشور خود همت بگماریم تا بتوانیم دانشمندان و نوابغ علمی خود را در کشور حفظ کنیم. درحال‌حاضر طرح‌هایی نظیر «رصد‌خانه ملی» و «شتابگر ملی» و «مرکز محاسبات سریع» و چندین طرح علمی در مقیاس جهانی در کشور در دست احداث است که اگر با درک درست مسئولان، از پشتیبانی مالی و مدیریت مناسب برخوردار شود می‌تواند محیط مناسبی برای جذب و پرورش استعدادهای علمی در حد نبوغ جوانان ما باشد. نکته دیگر این است که شماری از همین استعدادهای برتر (اعم از المپیادی‌‌ها و دیگران) هم‌اکنون در کشور حضور دارند و در دانشگاه‌ها و مؤسسات پژوهشی کار و خدمت می‌کنند. توصیه من به همه آنان که از سر غیرت ملی و علاقه به رشد و ترقی ایران، دغدغه ماندن و بازگشتن استعدادهای درخشان به ایران را دارند، این است که مراقب باشیم با اینها که مانده‌اند درست رفتار کنیم. با تلخکامی باید بگویم در جذب و ترفیع و ارتقای این قبیل استعدادها، تعصب ورزیدن بر سر ضوابط اداری خشک و بی‌انعطاف و نادیده‌گرفتن خصوصیات این دانشمندان جوان، آنها را دلسرد و شاید هم ناچار به جلای وطن خواهد کرد. برای جذب استعدادهای برتر کشورمان باید دست‌و‌دلباز باشیم در تأسیس مراکز علمی بزرگ و برای حفظ آنها که هم‌اکنون در کنار ما هستند، باید واقع‌بینانه‌تر عمل کنیم. یکسان دیدن همه کس و همه چیز خطایی بزرگ است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.