|

گرینوف 9

احمد غلامی

سجاد گفت: «دیگر تنها شدم. تنهای تنها...» بعد زد زیر گریه. مهدی اربابی نامه را از دستش گرفت و آن را خواند. به آخر نامه که رسید پاهایش شل شد، نشست روی زمین و گفت: «نگفته بودی پدرت مریض است.» سجاد سرش را گذاشت روی دست‌هایش که دور زانوهایش گره خورده بود. قطره‌های اشک روی خاک می‌چکید و مهدی اربابی شانه‌های او را می‌فشرد و سعی می‌کرد مانع لرزش آنها شود. حسن تازه از خواب بیدار شده بود. هیکلش را به‌سختی از سوراخ سنگر بیرون کشید و خمیازه بلندی سر داد و بی‌اعتنا به آنها رفت بالای سر دبه‌های آب و آفتابه را پر از آب کرد و لخ‌لخ‌کنان به‌سمت توالت صحرایی که در فاصله دوری از خاکریز بود، رفت. مهدی اربابی او را زیرچشمی می‌پایید. با خودش گفت: «الاغ اصلا عین خیالش نیست!» حسن پشت گونی‌های توالت صحرایی گم شد و بعد صدای بلندی آمد. داشت آواز می‌خواند. مهدی اربابی از همان فاصله فریاد زد: «خفه‌شو!» حسن نیم‌خیز از جایش بلند شد و گفت: «اینجا هم آزادی ندارم!» تا نشست سوت خمپاره‌ای از بالای سر مهدی اربابی و سجاد گذشت و نزدیکی او منفجر شد. حسن آوازش را قطع کرد و باز نیم‌خیز شد و فریاد زد: «تف به این شانس!» دوباره تا نشست یک خمپاره دیگر زدند. این‌بار بدون اینکه از جایش بلند شود فریاد زد: «به جان سجاد تا کارم را تمام نکنم از اینجا بیرون نمی‌آیم.» سجاد تا اسم خودش را شنید، سرش را بلند کرد و به دود انفجار خمپاره که در آسمان کلاف و محو می‌شد نگاه کرد و زیرلبی گفت: «خوش به حالش عین خیالش نیست.» انگار بی‌خیالی حسن به او هم سرایت کرد. اشک‌هایش را پاک کرد و نامه را گذاشت توی جیبش. مهدی اربابی گفت: «کاش مرخصی می‌دادند، می‌رفتی خانه.» سجاد جوابش را نداد. می‌دانست مرخصی‌ها لغو شده و عملیات نزدیک است. دوباره صدای آوازخواندن حسن از پشت گونی‌ها شنیده شد. سجاد خندید و گفت: «چه جانوری است این!» مهدی اربابی گفت: «بفهمد پدرت مرده، خیلی ناراحت می‌شود. آخر خودش از بچگی کسی را ندارد.» سجاد گفت: «دلیل ندارد که بفهمد. چه فایده‌ای دارد که بداند. نه کاری از دست من برمی‌آید نه از تو و نه او.» حسن از جایش بلند شد و سلانه‌سلانه به طرف خاکریز آمد. بدون اینکه به آنها اعتنایی کند دوباره آفتابه را آب کرد و دست‌وصورتش را شست. سجاد کارهایش را زیر نظر داشت. سنگینی نگاه مهدی اربابی و سجاد را احساس می‌کرد اما به روی خودش نمی‌آورد. مهدی اربابی گفت: «یابو آتش روشن کن و چای درست کن!» حسن جوابی نداد. رفت داخل سنگر و کتری سیاهی را آورد، چند بار توی آن آب گرداند و تمیزش کرد. بعد آن را پر آب کرد و رفت کنار خاکریز زانو زد زمین و با تکه کارتن‌ خالی میوه آتشی روشن کرد و تخته‌های باریک را روی آنها ضربدری گذاشت تا خفه نشود. دود توی چشم‌هایش می‌دوید و همین‌طور که به تخته‌های نیم‌سوز فوت می‌کرد پلک‌هایش را به‌هم می‌فشرد و اشک از چشم‌هایش بیرون می‌ریخت. آتش که گُر گرفت بلند شد و کتری را روی سنگ کنار آن گذاشت و گفت: «امر دیگری نیست قربان!» مهدی اربابی و سجاد هاج‌وواج نگاهش می‌کردند. منتظر جواب آنها ننشست، ‌رفت توی سنگر با لیوان پلاستیکی برگشت. این‌بار نشست روی جعبه مهمات کنار دبه‌های آب و لیوان‌ها را دانه‌به‌دانه با وسواس، با اسکاچ و پودر ظرفشویی شست و آب کشید و گذاشت توی سینی که روی جعبه مهمات بود. بعد یادش آمد قبل از آنکه سفره نان و پنیر را از جعبه بردارد سینی را روی آن گذاشته است. درِ جعبه را تا نیمه باز کرد و سعی کرد، سفره و پنیر را بیرون بکشد، نشد. در جعبه را بیشتر باز کرد، لیوان‌ها روی زمین افتادند. بی‌اعتنا به نگاه‌های مهدی اربابی و سجاد سفره را توی سایه سنگر پهن کرد و برگشت و پنیر را انداخت توی بشقاب و گذاشت توی سفره. لیوان‌ها را برداشت و دوباره آب کشید و هر سه را چید توی سفره. بعد به آنها نگاه کرد و انگار که از ترتیب آنها راضی نباشد، دوباره دستکاری و شکل چیدن‌شان را عوض کرد. آن‌قدر با لیوان‌ها وَر رفت تا از شکل قرارگرفتن آنها راضی شد. کتری جوش آمده بود. رفت توی سنگر پاکت چای را آورد، کتری را از روی آتش برداشت و گذاشت روی زمین. صبر کرد تا قل‌زدن آب بخوابد. مشتی چای ریخت توی آب و کتری را با فاصله نزدیک آتش گذاشت تا چای دَم بکشد. مهدی اربابی و سجاد از جا تکان نمی‌خوردند. مهدی اربابی گفت: «خواب‌نما شدی!» حسن جوابش را نداد. آنها بلند شدند آمدند کنار سفره نشستند. سجاد گفت: «دستت درد نکند.» حسن سرش را بالا آورد و با کف دست زد پشت سجاد و گفت: «فردا نوبت توست!» مهدی اربابی گفت: «دیدی این آدم نمی‌شود.» سجاد به هیکل گنده حسن و نَرمه‌ریشی که روی گونه‌ها و چانه‌اش سبز شده بود نگاه کرد و گفت: «حرف نداری!» خمپاره‌ای در دوردست منفجر شد. سجاد با خودش فکر کرد، نامه مال دو ماه پیش است، الان همه فراموش کرده‌اند، خاک سرد است. لیوان داغ را به دهان نزدیک کرد، حواسش نبود و لب‌هایش سوخت. دیگر کسی حرفی نمی‌زد و هر سه در سکوت صبحانه می‌خوردند. حسن دلش می‌خواست خوابی را که دیده بود برای آنها تعریف کند، اما نکرد. با خودش گفت: «حالا که همه‌چیز روبه‌راه است دلیل ندارد اوضاع را خراب کند.» صبحانه که تمام شد دوباره حسن لیوان‌ها را شست. سفره را جمع کرد و گذاشت توی جعبه‌ مهمات تا مورچه‌ها به نان‌ها حمله نکنند. باقی کتری چای را روی آتش ریخت و آن را خاموش کرد. رفت توی سنگر تیربار سجاد را برداشت و گفت: «حال کردم امروز با گرینوف سر پست!» سجاد گفت: «هرجور حال می‌کنی.» حسن تیربار را سلانه‌سلانه با خودش می‌کشید. سجاد به مهدی اربابی گفت: «چشه این؟!» مهدی اربابی گفت: «نمی‌دانم یک حال غریبی دارد امروز!» سجاد گفت: «قبلا نبوده؟» مهدی اربابی جوابش را نداد. نشنید. حواسش پیش حسن بود که از آنها دور و دورتر می‌شد. سجاد دوباره نامه را از جیبش درآورد. یک بار دیگر آن را خواند. دستخط نامه را نمی‌‌شناخت. آن را دوباره تو جیبش گذاشت. خمپاره‌ای از بالای سرشان گذشت و در مسیری که حسن رفته بود روی زمین خورد. کلاف دود بالا رفت و دقایقی بعد صدای فریادی بلند شد: «آمبولانس...»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.