|

چگونه دعواي بين متخصصان يك حوزه تأثيرگذار مي شود

پاسخ در پاسخ

بابک زمانی

تذکرات آقای دکتر کرمی پاتولوژیست دانشمند بر یادداشت خودم با نام «دعوای تلویزیونی» را سپاس گفته؛ به استقبال می‌روم تا نکات بیشتری را به ظن خود روشن سازم. فرموده‌اند حریف مجالی برای صحبت نگذاشت و تقصیر انحراف بحث را بر عهده حریف می‌گذارند. عرض می‌کنم که اقتضای آن میدان همان است! ابزار و اسباب مناظره و دعوای تلویزیونی همین ربودن کلام و جسارت در بیان است. اصلا مصاحبه‌کنندگان خود توصیه می‌کنند منتظر فرصت نباشید، حرف فرونخورید و بگویید تا مناظره، شب‌چره بینندگان را هرچه هیجان‌انگیز‌تر کند! این ابزار تنها درخور تنازع با گروه‌هایی است که ناموجهی تدابیرشان آفتاب روشن است؛ انرژی‌درمانان و معرکه‌گیران و نظایر آنان. ظرف و التزامات بحث‌های علمی در بین گروه‌هایی که به‌هرحال توسط نظام پزشکی به رسمیت شناخته شده‌اند جایی دیگر است؛ در پنل‌های کنگره‌ها و سمینارها و بهتر از همه کمیسیون‌های تصمیم‌گیری در نظام پزشکی! جایی که همه وقت می‌گیرند و به تساوی حرف می‌زنند. حرف می‌زنند مشروط بر آنکه نتیجه‌ای بگیرند. بنابراین آن‌قدر بحث می‌کنند تا نتیجه‌ای به اتفاق به دست ‌آید و اگر نشد هم باز نتیجه می‌گیرند چراکه در کمیسیون‌هایی با تعداد نفرات فرد شرکت کرده‌اند و می‌توانند رأی بگیرند! فرموده‌اند بحث نه بین پزشکان که بین پزشکان و غیرپزشکان بود که من گویا جایی به سهو دو گروه پزشکان گفته بودم. شاید بهتر بود می‌گفتم یا می‌گفتیم بین پزشکان و گروهی از همکاران دانشمند و بسیار موردنیازشان تا مواجهه با این اعتراض آن هم با لحنی که بی‌اختیار موضوع «خود و ديگري» را به یاد می‌آورد، نباشم. اما تنها یک سؤال کوچک؛ راستی اگر یک شب گروهی از پزشکان شاهد یک دعوای داغ بین کارشناسان حقوقی و وکلای درجه یک دادگستری در این مورد باشند آیا توان قضاوت در بین آنها را خواهند داشت؟ و آیا درک خواهند کرد که کارشناس‌بودن بهتر است یا وکیل‌بودن؟ و اصلا تفاوتی بین ایشان وجود دارد یا خیر؟ جمعیت ‌میلیونی شاهد این دعوا خیلی برایشان مهم نبود که این دو گروه که کارهای مربوط به سلامت را انجام می‌دهند دقیقا چه گروه‌هایی نامیده می‌شوند یا چه می‌گویند. تنها خاطره دعوایی خاطره‌انگیز در یاد می‌ماند مقصود اصلی یادداشت حقیر اشاره‌ای بود به تضعیف سازمان نظام پزشکی که باعث مصائب متعدد اجتماعی می‌گردد؛ یکی هم رودررویی دو انجمن علمی در یک برنامه تلویزیونی و البته مسائل متعدد دیگر که شاهد بودیم در گذشته‌های دور نظام پزشکی با شاخک‌های تیزش همه را درک و با دقت و وسواس پاسخ می‌داد! اما می‌خواهم جسارت کرده تنها یک نکته را بیفزایم و آن هم اینکه بنده که هیچ منفعت مالی در این جهات ندارم. آرزو می‌کنم روزی همکاران پاتولوژیست ما چون سابق به داخل بخش‌های بیمارستان‌ها بازگردند، راند‌ها و جلسات ما را با اسلاید‌های خود که با رنگ‌آمیزی‌های زیبا تهیه کرده‌اند، نتیجه‌ای آموزنده ببخشند و آن‌قدر تعرفه این کار درست و واقعی و آن‌قدر امکانات روزآمد این کار فراهم باشد که مجالی برای رسیدگی به آزمایشات قند و اوره و.... برای ایشان نماند. آیا این آرزو نشانه اهمیت و احترامی که برای همکاران پاتولوژیست خود احساس می‌کنم، نیست؟

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.