|

صدای رسای شکسته‌شدن تحریم‌ها

عبدالكريم حسين‌زاده

مدت‌های مدیدی بود که شعارهایی سر داده می‌شد که از قراردادهای نفتی، صدای استعمار شنیده می‌شود و آن را بازتولید مجدد استعمار در ایران می‌دانستند و گاهی از ملی‌شدن صنعت نفت به عنوان افتخار و دستاوردی ملی در کارنامه کشور یاد می‌کردند؛ بی‌آنکه در این سال‌ها حتی یک بار نام دکتر مصدق را به نیکی برده باشند یا اشارتی کرده باشند به آن‌همه قرارداد که در سال‌های پیشین بسته شد و کسی پاسخ‌گو نبود.

همگان می‌دانند اگر این قرارداد توتال در دوره قبلی منعقد می‌شد، بی‌شک رقم آن دو الی سه برابر میزان امروزی بود. کسی پرسش نکرد چگونه است که کشور قطر سه‌میلیون‌نفری، ۵۰ هزار میلیارد تومان بیش از ما برداشت می‌کند و هیچ‌کس جویای آن نشد که چرا بسیاری از کشورها و شرکت‌های غربی، ایران را به واسطه تحریم‌ها ترک کردند. همان‌طور که آقای زنگنه اشاره کرد از سال ۸۴ پروژه را در دولت قبلی تحویل گرفتند و قرار بر آن بود سال ۸۸ آن را تحویل بدهند اما تا سال ۹۵ تحویل ندادند؛ همان پروژه اینک هم گران‌تر شده است و سال‌های متمادی زمان را از دست دادیم تا کشور همسایه از میادین مشترک برداشت کند و ما تنها نظاره‌گر باشیم. باید بدانیم که از برکات ایران پسابرجام قراردادی‌ است که با کنسرسیوم حاضر بسته شده است و در این کنسرسیوم، دو طرف فرانسوی و چینی، علاوه بر ساخت پروژه، تکنولوژی را وارد کشور خواهند کرد و قطع به یقین از کل ۸۴ میلیارد دلار درآمد پیش‌بینی‌شده، ۱۲ میلیارد دلار آن به کنسرسیوم مذکور تعلق می‌گیرد. اما آنچه جای تعجب دارد جلسه روز چهارشنبه مجلس بود که در نوبت صبح مهندس زنگنه در مجلس حضور پیدا کرد و تمامی ابعاد مسئله را به‌روشنی برای نمایندگان در جلسه علنی توضیح داد و موافقان و مخالفان نیز به قید قرعه نظرات خود را اعلام کردند؛ با‌این‌حال طرحی با قید سه‌فوریت به صحن علنی آورده شد. همکاران ارائه‌کننده محترم در جلسه صبح چهارشنبه خود متوجه شدند که فضای کلی صحن نه علیه زنگنه وزیر نفت است و نه علیه قرارداد منعقد شده و تمامی حرف‌های لازم در ابتدای جلسه علنی امروز زده شد؛ اما اصرار بر آن برای چه بود؛ در‌حالی‌که می‌دانستند طرح مذکور نه‌تنها به صورت سه‌فوریتی که بدون هیچ فوریتی هم رأی نمی‌آورد و سؤال بعدی اینکه دوستان اگر مطمئن از رأی‌آوری آن بودند، چرا امضاهای طرح از حد نصاب انداخته شد تا به رأی‌گیری نرسد؟! بی‌شک طرح مذکور بیش از ۱۵ رأی کسب نمی‌کرد، اما اینکه تشخیص ما از منافع ملی چیست و چرا تا این حد منافع حاصل از برجام را برنمی‌تابیم، دلیلش را نمی‌دانم. واقعیت این‌ است این قرارداد، نه‌تنها استعماری نیست، بلکه در راستای صنعت ملی‌شدن دکتر مصدق و تأمین‌کننده منافع ملی ماست و بی‌شک صهیونیسم و متخاصمان علیه نظام از قرارداد منعقد‌شده ناراحت هستند؛ چراکه هرگز چشمشان یارای آن را ندارد که ببینند پای کشورها و سرمایه‌گذاران خارجی به سرزمین‌مان ایران اسلامی باز شده است؛ زیرا آنان یقین دارند با توجه به توان امنیتی بالای ایران و شرایط منطقه‌ای مناسب آن، این سرمایه‌گذاری‌ها تنها اسباب منافع کشورهای توسعه‌یافته را در ایران بیشتر خواهد کرد و این یعنی امنیت بیشتر در ایران، یعنی توسعه بیشتر در ایران، یعنی حساسیت بیشتر کشورهایی که منافعی در ایران دارند نسبت به وضعیت ایران و این یعنی صدای رسای شکسته‌شدن تحریم‌ها در ایران. ما از مرز تحریم‌ها گذشتیم و به جهان جذب سرمایه‌گذاران پیوستیم؛ شاید خیلی‌ها در داخل و خارج نخواهند پیشرفت ایران اسلامی و برداشت درست از شرایط پسابرجام را تحمل کنند، اما چه اینها بخواهند و چه نخواهند، ما از توسعه بازنخواهیم ایستاد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.