|

شباهت حمام قدیمی و سیاست‌مداران

پوریا عالمی

دیروز رفتیم یک خانه دیدیم که احتمالا زیر نظر سازمان میراث فرهنگی بود. چون حمام و دستشویی‌ش عملا تفاوتی با حمام فین کاشان نداشت یا اگر نخواهم اغراق کنم، شبیه حمام‌عمومی‌های زمان جنگ جهانی دوم بود؛ یعنی یک‌طوری بود که آدم می‌رفت توش دلش می‌خواست کیسه را بردارد و سفیدآب را بمالد روش و حالا نساب کی بساب.

این خانه همه‌جاش را نو کرده بود جز حمامش. مثل بعضی تحلیلگران سیاسی و اندیشه معاصر و حتی سیاست‌مداران ما؛ یعنی در همه موارد خیلی به‌روز و آنچنانی نظر می‌دهند، اما یکهو که مسائل زنان و خانواده و حقوق فردی به میان می‌رسد، فرقی با فردین نمی‌کنند و معتقدند مرد باهاس واسه ناموسش دست‌کم هفته‌‌ای یک‌بار چاقو بخوره؛ یعنی این اساتید معتقدند مرد باهاس پای هر کی به ناموسش چپ نگاه کرد را قلم کند، اما اجازه ندهد ناموسش روی پای خودش بایستد. شما فکر می‌کنید این حرف‌ها شوخی است. همین تیتر دیروز روزنامه «شرق» بود که نماینده خانومی در مجلس گفته: «حتی اگر یک‌ میلیون رأی هم داشته باشی برای خروج از کشور باید شوهرت اجازه بدهد». می‌بینید. این حرف‌ها برای شما شوخی است. برای بخش زیادی از جامعه حکم تاریخ معاصر را دارد و اصلا اشکالی توش نمی‌بینند. همین نماینده محترم گفته دارند برای جلوگیری از ازدواج با دختران خردسال تلاش قانونی می‌کنند. خب وقتی این حرف را می‌زند، آدم فکر می‌کند مگر ازدواج با بچه‌ها قانونی است که برای جلوگیری ازش باید تلاش قانونی کرد؟ حالا اصلا قانون هیچی، یعنی الان کسانی هستند که می‌روند با بچه ازدواج می‌کنند؟ الان قرن چندیم؟ این خانه‌ای هم که ما دیده بودیم عین همین مردم بود؛ یعنی کف را برداشته بود سنگ و سرامیک کرده بود. کابینت‌ها را ام‌دی‌اف کرده بود. آیفون را تصویری کرده بود. منتها حمامش...، حمامش عینهو حمام‌های قدیمی بود. یک لگن مسی گذاشته بود کف حمام. بغل حمام یک علاءالدین گذاشته بود که نقش آبگرمکن را داشت و روش توی قابلمه آب گرم می‌شد. دوتا صابون استخوانی گذاشته بود بغل لگن مسی. یک ظرف که خیلی هم ظرف واجبی نبود گذاشته بود آن بغل. چندتا چیز غیرواجب مثل شامپو تخم‌مرغی و لیف و سنگ‌پا هم گذاشته بود این‌ور. یک آقایی هم بود با یک همچین هیکلی که دست‌به‌سینه ایستاده بود آن گوشه. ما پرسیدیم این کیست؟ گفتند این همیشه اینجاست و دلاک است. گفتیم یعنی هروقت ما بیاییم حمام اینجاست؟ گفت شما مگر هروقت می‌روی جنگل درخت آنجا نیست؟ جنگل بی‌درخت می‌شود که حمام بی‌دلاک؟ خلاصه حمام خانه طوری عتیقه بود که بعید نبود فردا میراث فرهنگی ورود کند و بگوید برای استفاده از حمام و دستشویی این خانه باید بلیت تهیه کنید. ما دیروز به صاحبخانه گفتیم استاد این حمام را نمی‌خواهید به‌روز کنید؟ صاحبخانه گفت مگه چشه؟ پدر و مادرهای ما این‌طوری حمام رفتند، ما هم این‌طوری حمام رفتیم، حالا هم باید همین‌طوری ادامه داد. حالا حکایت بعضی از سیاست‌مداران و اندیشمندان و مردم است. نما را سنگ گرانیت کرده‌اند، اما حاضر نیستند دست به حمام بزنند و ته‌ته ذهنشان هنوز یکی دارد پشتشان را کیسه می‌کشد و آنها با سنگ‌پا افتاده‌اند به پاشنه زندگی.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.