بهشت زیر پای مردی غریبه
عذرا فراهانی
هوا تاریک بود و ساعت دو بامداد. برف همهجا را سفید کرده بود. تن گُر گرفتهام را به برف سپردم. آرام روی برفهای پشت بامِ طبقهِ سومِ خانه پدری دراز کشیدم. درست رو به قبله و پشت تکاتاق 12متری که اتاق خودم بود. زیر آن برف، فقط چند ثانیه توانستم چشمان را باز نگهدارم. پلکها فرو افتاد و دانههای برف برای دقایقی کوتاه جا خوش کرد. بعد هم با قطرههای اشکم در هم آمیخت و آرامآرام از انتهای پلکهای بسته به گوشم راه پیدا کرد. اما من همچنان داغ داغ بودم. خبرچینان و دوبههمزنانی که در همه قوم و خویشها وجود دارند، چند روزی بود که پدر را دوره کرده بودند. چقدر هم حقبهجانب، به پدرم نهیب میزدند؛ فرزند پسر شهیدت را از مادرش بگیر و خودت او را بزرگ کن. همسر برادر شهیدم، تازه ازدواج کرده بود و این جماعت هر روز قصه جدیدی میساختند تا بین ما و او آتش بسوزانند. پدرم هیچ نمیگفت. فقط شنونده بود. این جماعت که از کنارش دور میشدند، خلوت میکرد و باز سکوت. انگار وقتی چهار زانو مینشست و به دیوار تکیه میداد، آرامتر بود. بعد زانوی چپش را بالا میآورد. ساعد دست چپ را روی زانو میگذاشت. چهار انگشتش را جمع کرده و انگشت شست را دایرهوار حرکت میداد. نگاهش به زمین خیره بود. گویی داشت معادله بزرگی را حلوفصل میکرد. این همه سکوت او، من را نگران میکرد. قوم خبرچین تازه ساعتی پیش خانه ما را ترک کردند و دوباره آتش به دلم انداختند. این بار گفتند: خیلی بد است، به بچه یاد دادند به مرد غریبه بگوید: «بابا». عکس پدرش را جلویش گذاشتند و گفتند او «عموعباس» است. هر دو دستم را پر از برف کردم و روی صورت داغم گذاشتم. صورتم گزگز بدی کرد. نفهمیدم از گُرگرفتگی بود یا از سوز برف. صدای پدرم من را به خود آورد؛ «دختر مگر دیوانه شدهای، به ما هم بگو چه اتفاقی افتاده؟» بهسختی بلند شدم و هایهای گریستم. پرسیدم: اینها (میهمانان) از جان ما چه میخواهند؟ پدرم گفت: به مادرت سپردم دیگر آنها را به خانه راه ندهد. مگر میشود بچهای را که خداوند پدرش را گرفته، من هم مادرش را از او بگیرم؟ حالا سه دهه است که ما برای آن «بابای غریبه» آرزوی سلامتی و تندرستی میکنیم و معتقدیم باید در بهشت برای این «بابای غریبه» فرش قرمز پهن کنند. سیویکمین سالگرد شهادت عباس فراهانی گرامی باد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.