مهاجرت با «اماس»؛ ترس و درد
مريم پيمان
به چشمهاي نگران، مضطرب و هيجانزده مرد روبهرويم خيره ميشوم. شوق سفر در آنها به چشم ميخورد. چيزي مثل نگراني پشت مردمکهاي قهوهايرنگ او موج ميزند. «براي شش ماه دارو همراه ميبريم». ترس بر ذهنم غالب ميشود؛ حمل و نقل دارو در سفري 17ساعته، نبود دکتر متخصص در ماه نخست، تغيير آب و هوا، تغيير رژيم غذايي و به عبارتي تغيير سبک زندگي! هر تغييري براي هر فردي اضطرابآور است و نگرانکننده و براي بيماران مبتلا به «اماس» شرايطي خطرآفرين. «دکتر يا دوست آشنايي براي تأييد و دريافت داروها پيدا کرديد؟» وحشتِ در واژگانم را سرکوب ميکنم. به سالها اضطرابِ تلاش براي مهاجرت برميگردم و همه لحظههايي که در ثانيههاي تلاش و سپريکردن روندهاي اداري، از درون خواستم تا رخ ندهد و تهران خانه اول و آخر من باشد و بماند. از امکانات کشور مقصد او درباره بيماري و دارو چيزهاي زيادي شنيدهام؛ 20 هزار نفر از مردم ساکن استراليا به بيماري «اماس» مبتلا شدهاند و هزينه جامعه استراليا براي اين بيماري يک ميليارد دلار است. براساس پژوهشي مشهور، ميزان بيماري در افراد در صورت مهاجرت پيش از 25 سال، تابعي از جمعيت بيماران کشور مقصد است و مهاجران پس از 25 سالگي از قوانين جمعيتي و بيماري کشور مبدأ خود تبعيت ميکنند. انجمن حمايت از بيماران اين کشور با حمايت از پژوهشهاي جدي نهفقط در کشف و توليد دارو پيشگام بوده، بلکه در نوع حمايت از بيماران با تشکيل جلسههاي مشاوره و حمايتي موفق عمل کرده است. با تکرار اين اطلاعات با خودم تکرار ميکنم؛ «مشکلي پيش نخواهد آمد، به شرط اينکه فراموش نکنيد بايد در کنار او همراه خوبي باشيد». نگرانيهاي او را به امانت ميگيرم و در خودم تأمل ميکنم. به تصوير نخستين هفتهاي که آنها در آب و هواي متفاوتي زندگي خواهند کرد و گرم و سردشدن بدن، حالت تهوع، سرگيجه و عرق سرد و گرم او را آزار خواهد داد. با خودم زمزمه ميکنم: «بعد از يک هفته او بهبود خواهد يافت. تا چند ماه هيجان و شادماني خواهد داشت. اما دلتنگي و افسردگي به سر وقت خانهشان خواهد رفت و تاري ديد بار ديگر در او بيدار ميشود». از تصوير تلخ ذهنم کلافه ميشوم. دوباره تخيل ميکنم؛ «با کمترين نشانهها در يک هفته با شهر جديد عجين خواهد شد. از همه چيز زندگي تازهاش لذت خواهد برد و بعد از چند ماه ياد ميگيرد چگونه با بيماران عضو انجمن در گروههاي حمايتي رابطه برقرار کند و از آنها کمک بگيرد. با بدترين نشانهها و دلتنگيها همراه خانوادهاش زندگي خواهد کرد و با وجود آنها هر روز در کنترل بيماري موفقتر عمل ميکند. روزهاي پاياني سکونت موقتش، به فکر ماندن و ساکنشدن در شهر براي هميشه ميافتد و اين سفر موقت يک مهاجرت هميشگي خواهد شد». کولر ماشين را روي صورتم تنظيم ميکنم. مقنعهام را با يک روسري خنک عوض و موسيقي را در ترافيک سخت و داغ تهران روشن ميکنم. جرعهاي از شربت خاکشير ميخورم. کسي فرياد ميزند: «بيتو دور از ضربههاي قلب تو...».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.