|

کابوس کنکور

ناهید طباطبایی

اگر از من بپرسند سخت‌ترین کاری که در زندگی کرده‌ای چه بوده، می‌گویم شرکت در کنکور. کنکور برای من یعنی کابوس. یعنی ورود بی‌اختیار به یک تونل دراز و سیاه که نمی‌دانی کی و کجا تمام می‌شود و اصولا تو را به مقصد می‌رساند، یا می‌بردت به جایی که اصلا نمی‌شناسی و این کابوسی است که هر سال برای تعداد بسیاری از جوانان تکرار می‌شود؛ سفر دسته‌جمعی یک خیل عظیم، در سن سرگردانی، از مسیری ناشناخته به مقصدی نامعلوم. با وجود اینکه از این سفر من چند دهه گذشته، وقتی یاد آن می‌افتم تنم می‌لرزد. تازه زمان ما، همه‌چیز آسان‌تر بود. ما معلم خصوصی و برنامه مخصوص و اردوی مطالعاتی و ساعت خواب و بیداری و‌ هزار دنگ‌وفنگ دیگر را نداشتیم. یکی، دوتا کلاس کنکور تازه‌تأسیس بودند که یادم است من یکی تا می‌توانستم از زیرش در می‌رفتم و چندتایی کتاب تست و کتاب‌های دبیرستان. باوجوداین وقتی پریشانی و بی‌تصمیمی 18سالگی به آن اضافه می‌شد، کلافه‌کننده بود. من دبیرستان خوارزمی می‌رفتم. ریاضی می‌خواندم. معلم‌ها بی‌نهایت سخت‌گیر بودند. یادم می‌آید یک‌بار سر کلاس مخروطات از اول تا آخر کلاس زیر میز قایم شدم. شاگرد تنبلی نبودم، اما نمی‌فهمیدم چرا باید آن شکل‌های عجیب را کشید. مکانیک و جبر و مثلثات و حساب استدلالی را دوست داشتم، چون از پیداکردن جواب خوشم می‌آمد و هنوز هم خوشم می‌آید، از پیداکردن جواب را می‌گویم. صبح کنکور به یک مدرسه بزرگ روبه‌روی موزه ایران باستان رفتم، یعنی برده شدم. شاید اگر قرار بود خودم بروم، سر از جای دیگری درمی‌آوردم. مدرسه زیادی بزرگ بود، جایم را پیدا کردم، نشستم و کنکور دادم. بعد نمره‌ها آمد و من با کمال شجاعت رشته مکانیک را انتخاب کردم. جواب‌ها که توی روزنامه چاپ شد، من شمال بودم. اسمم توی روزنامه نبود. کمی گریه کردم و منتظر بقیه‌اش ماندم. هنوز فرصت بود. زمان ما رشته‌های هنری کنکورهای خودشان را برگزار می‌کردند. با اینها تکلیفم روشن‌تر بود. رشته‌ها را می‌شناختم. باوجوداین وقتی در کنکور معماری، باد زیر ورقه‌ام زد - توی حیاط نشسته بودیم - و آن را با خود برد، بلند شدم و از دانشگاه تهران رفتم بیرون. هنوز هم نمی‌دانم چرا. نومید بودم؟ بی‌تفاوت بودم؟ نمی‌دانم. بعد برای رشته تئاتر هنرهای زیبا امتحان دادم. این یکی عالی بود و بعد امتحان بازیگری. آقای سمندریان و یکی، دو استاد دیگر. بازیگری‌ام خوب نبود، خودم می‌دانستم، اما تحلیل نقش و مصاحبه خوب بود. خبر آمد که سه نفر قبول شده‌اند؛ من و دو نفر دیگر که هر سه از خانواده تئاتری‌ها بودیم. سه روز عالی داشتیم، ما سه نفر. انگار تونل سیاه داشت به نور می‌رسید، آن‌هم توی یک سرزمین رؤیایی. بعد از سه روز خبر آمد که برای سه نفر نمی‌توانند سال اول داشته باشند. دوباره گریه کردم. بعد سرم را انداختم پایین و خیلی سربه‌راه - بالاخره کنکور من‌را رام کرده بود- رفتم و دانشکده هنرهای دراماتیک امتحان دادم و قبول شدم. دو ترم نگذشته، دانشگاه تعطیل شد. وقتی دانشگاه دوباره باز شد من دیگر مادر بودم. جلسه پایان‌نامه‌ام را که گذراندم، مدتی دنبال کار گشتم و سر از یک سازمان صنعتی درآوردم که لابد خیلی به تئاتر ربط داشت و من نمی‌دانستم. نه رشته‌ام به آنجا ربط داشت، نه خودم. 15 سال کار کردم و سخت گذشت. به‌هرحال وقتی سرنوشت باید از یک تونل تاریک بگذرد بهتر از این نمی‌شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.