دختران نينجا فراتر از انيميشن
گیسو فغفوری
حضور در ورزشگاههای ایران و دیدن مسابقات جهانی از نزدیک، جزء آرزوهای محال بسیاری از دختران کشورمان شده است. زنان از تماشاي ورزش كه بخشي از هيجان آن است، بينصيب مانده و حذف شدهاند. در یکی از همان روزهایی که هنوز با شکست و نرفتن به ورزشگاه برای دیدن تیم والیبال ایران کنار نیامده بودم، صحبت از حضور دختران نینجا در روزنامه شد. درباره دختران و زنان نینجا زیاد شنیده بودم؛ هم پنج، شش سال پیش که گزارشگر رویترز گفته بود دختران جوان ایرانی با خشونت در بیابانها آموزش میبینند، هم بعدتر که مرجان ریاحی در فیلم مستند «دختران نینجا» زندگی و روابط خانوادگی عدهای از آنان را به تصویر کشیده بود. حالا بر پشت بام روزنامه «شرق»، یک گروه از دخترانی که به نینجا مشهور بودند، با آن لباسهای سیاه و سبزشان که پیشتر فقط در فیلمهای اکشن و انیمیشن ژاپنی دیده بودم، مشغول انجام حرکات خاصی بودند. دخترانی از جنس همان دخترانی که در خیابان میبینیم و برخلاف تصورم، نه چهرهها و نه هیکلهایشان مردانه نشده بود. چابک بودند و آفتاب داغ تابستان را جدی نمیگرفتند. سختی آسفالتی که حرکات را بر آن انجام میدادند تا عکاسی انجام شود، هم نمیتوانست در تواناییشان خللی پیش بیاورد یا غری بزنند یا اعتراضی بکنند. آنان مشغول حرکاتی بودند که بهعنوان یک ناظر حیرتزده میشدم. در هنگام هر حرکت میتوان انتظار داشت که نکند پروازشان در هوا دچار مشکل شود، سرشان در هنگام برخورد با زمین، محکم کوبیده شود یا دستشان در حرکت با حریفشان دچار آسیبدیدگی شود؛ اما خودشان و استادشان با دقت هر حرکت را دنبال کرده و کوچکترین خطایی را یادآوری میکردند. آنقدر جدی، کامل و بادقت حرکات را انجام میدادند که انگار یک مسابقه مهم است و قرار نیست فقط چند عکس گرفته شود. با انجام هر حرکت، میشد نگران بود که نکند کمبود امکانات موجب آسیبدیدگی آنان شود. حرکات آنها تلفیقی از هنر رزمی، کاراته، ژیمناستیک و تکواندو بود؛ میتوانستند پاهایشان را 180 درجه باز کنند، چند معلق در هوا بزنند و درعینحال با دستانشان به صورت حریف ضربهای بزنند. آنان صورتشان را بر زمین میگذاشتند تا بتوانند حرکتشان را انجام دهند؛ بر آسفالت فرود میآمدند، بدون ترس از خاکیشدن یا داغی زمین، درحالیکه دغدغهشان انجام درست حرکت بود. دخترانی که همراه مربیشان آمده بودند، ازجمله دختران طرفدار نینجا، بیش از چند سال است که در شهرهای مختلف ایران از کرج تا رشت و... ورزش مورد علاقه خود را دنبال میکنند، سعی میکنند با کمبود مربی کنار بیایند و برای اثبات توانایی خود، انرژی زیادی صرف میکنند. اینها نمونهای از دختران جوانی هستند که کمبودها نتوانسته جلوی پیشرفت و فعالیتشان را بگیرد. شاید داشتن پوشش کامل میتواند این تصور را به وجود بیاورد که امکان حضورشان در عرصههای جهانی هم فراهم شود؛ آرزویی که راحت نخواهد بود. شاید آنان هم مجبور باشند از ماهها رفتوآمد به فدراسیون، دست نکشند تا مانند شیرین گرامی بتوانند در مسابقات جهانی دو و شنا شرکت کنند یا از کیمیا علیزاده که با دستها و پاهای کبود و متلاشی، برای بهدستآوردن مدال نقره جهان افتخاری را برای اولینبار نصیب ایران کرد، الگو بگیرند. دیدن دختران ورزشکار نینجا یادآور همه دختران تیرانداز، کاراتهکار و تکواندوکار و... بود که به سختی راه به سوی جهانیشدن برداشتند. هر چقدر هم اندوهگین تبعیضی باشیم که برای زنبودن در مسیر تحمل میکنند، باز هم مدیون تلاشی هستیم که برای متفاوتبودن انجام میدهند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.