|

مهدی بی‌باک، سرمربی تیم ملی تکواندو در گفت‌وگو با «شرق» از عملکردش دفاع کرد

اگر بمانم، نوید روزهای خوبی را به مردم خواهم داد

تکواندوی ایران، بعد از ناکامی‌اش در بازی‌های المپیک 2016 ریو و جام جهانی باکو، بار دیگر به نمایش ضعیف در رویدادهای بین‌المللی متهم شده است. این‌بار صحبت از مسابقات قهرمانی جهان 2017 کره‌جنوبی است. بزرگ‌ترین میدان ورزشی این رشته که هرساله برگزار شده و ایران سهم خوبی از رفتن روی سکوی این مسابقات داشته است. دو قهرمانی، پنج نایب‌قهرمانی و یک عنوان سومی، مهم‌ترین افتخارات تیم ملی کشورمان در ادوار گذشته رقابت‌های قهرمانی جهان بوده که حالا در این دوره، بعد از گذشت سال‌ها دوباره به رتبه سوم تنزل پیدا کرده است. مهدی بی‌باک، سرمربی جدید تیم ملی تکواندو که سه ماه است هدایت هوگوپوشان را در دست گرفته، روز گذشته نشستی خبری ترتیب داد تا عملکرد تیمش را در رقابت‌های کره‌جنوبی تشریح کند. گفت‌وگوی او با «شرق» در ادامه آمده است.

‌فکر می‌کردید در اولین تجربه سرمربیگری‌تان این‌قدر زود مورد هجمه انتقادهای اهالی تکواندو و رسانه قرار بگیرید؟ راستش را بخواهید نه. متأسفانه دوستان قدری درباره من و کادرم کم‌لطفی کردند. هیچ‌کدام از سرمربیان تیم ملی در دوره‌های گذشته به اندازه من مورد انتقادهای تند قرار نگرفته‌اند. کجای دنیا وقتی تیمی هنوز در مسابقه است تخریب‌کردن علیه آن را شروع می‌کنند. دوستان نگذاشتند مسابقات تمام شود و ما به تهران برسیم. خیلی از اتفاق‌هایی که در کره برای ما افتاد، اصلا در رسانه‌ها انعکاس داده نشد و فقط انتقاد کردند که ما چرا قهرمان نشدیم و از عنوان قهرمانی دوره قبل‌مان دفاع نکردیم. آخر روی چه حسابی ما باید قهرمان می‌شدیم. اصلا مگر تکواندوی ما چند دوره قهرمان جهان شده است. رضا مهماندوست، بعد از چهار سال کارکردن با تیم ملی سابق، برای اولین‌بار ایران را قهرمانی جهان کرد. بیژن مقانلو هم بعد از دو سال و نیم کار موفق شد این عنوان را تکرار کند. اما من فقط دو ماه فرصت داشتم تا تیم را آماده کنم. آن‌هم تیمی که با آن همه حواشی و مشکلات بعد از المپیک دست‌به‌گریبان بود. من که نمی‌توانستم با دو ماه تمرین جادو کنم. ‌اگر بخواهیم منصفانه قضاوت کنیم باید بگوییم که تکواندوی ما با دو مدال نقره و یک برنز و مجموع عنوان سومی، نتیجه بدی نگرفته، اما چون مدال طلا نگرفته، عملکرد قابل دفاعی ندارد. به‌هرحال این تیم از سال 2007 تاکنون هر بار که در مسابقات جهانی شرکت کرده صاحب مدال طلا شده و توقع‌ها از آن بالاست. من واقعا از نتیجه‌ای که تیمم گرفته راضی هستم و دفاع می‌کنم. آرمین هادی‌پور، در اولین تجربه جهانی‌اش، توانست مدال نقره بگیرد. آن هم در سبک وزنی که سابقه مدال‌گرفتن ما در آن خیلی کم‌رنگ است. کره‌ای‌ها به دلیل داشتن میزبانی مسابقات با دسیسه‌هایی که چیده بودند، هر کاری می‌کردند تا مانع طلاگرفتن ما شوند. آرمین برای بازی فینالش اصلا استراحتی نکرد. بلافاصله بعد از بازی نیمه‌نهایی دوباره به زمین آمد و مقابل نماینده کره مبارزه کرد. این در حالی بود که حریف او 45 دقیقه استراحت کرده بود. طبیعی است که خستگی دو مبارزه پیاپی روی کار او تأثیر بگذارد. مسعود حجی‌زواره که برنز گرفت، واقعا در حقش بی‌انصافی شد. آن روز، یکی از بهترین روزهای مسعود بود. مسعود در راند دوم هشت امتیاز از حریفش جلو بود، اما تکواندوکار مصری یک حرکت روی او انجام داد که نقش بر زمینش کرد. خدا مسعود را دوباره به ما داد. او 15 دقیقه بی‌هوش بود تا احیا شد. او تا سه ساعت حافظه کوتاه‌مدت نداشت، اما دوستان آمدند گفتند مسعود تمارض کرده و از ادامه مسابقه‌اش انصراف بدهد. اگر این اتفاق برای او نمی‌افتاد، قطعا طلا گرفته بود و ما الان نایب‌قهرمان بودیم. مدال نقره میرهاشم حسینی هم در وزن سوم بسیار ارزشمند بود. اخطارهای بی‌مورد داور به هاشم باعث شد تا او روحیه‌اش را از دست بدهد. آن هم درحالی‌که آسیب‌دیدگی مچ پایش در فینال خیلی اذیتش می‌کرد. داور این بازی اعتراض‌های من را قبول کرد و در آخر هم از سوی فدراسیون جهانی توبیخ شد. ‌اما درباره فرزان عاشوزاده و سجاد مردانی که هر دو قهرمانی جهان را در کارنامه دارند، انتظار این نبود که حذف شوند. امید‌های اصلی تیم برای کسب مدال طلا این دو بودند. من نمی‌گویم که کادر فنی در این موضوع مقصر نیست. باخت‌های این ملی‌پوشان برای من است. بردهایشان برای خودشان. اما این دو بازیکن روی اشتباهات فردی باختند. فرزان هشت ماه از مسابقه دور بود. بعد از مدت‌ها در تورنمنت یونان شرکت کرد که آنجا به اسرائیل خورد و مسابقه نداد. فرزان سه بازی را با اقتدار برد و مقابل حریف روسی تا 30 ثانیه آخر جلو بود. به‌هرحال بازیکن اشتباه هم می‌کند. سجاد مردانی هم خیلی زحمت کشید، هیچ‌چیز کم نگذاشت، اما در آن روز حریفش از او بهتر بود. ضمن اینکه سه، چهار ماه است قوانین تغییر کرده و 50 درصد مبارزات عوض شده است. اینها همه در کیفیت کار تأثیرگذار است. من زمانی نداشتم که بتوانم با این بچه‌ها طبق این قوانین کار کنم. ‌اما شما چهار سال قبل، دستیار آقای مقانلو بودید و شناخت لازم را از این بچه‌ها داشتید. باید حداقل درباره این دو نفر نتیجه می‌گرفتیم. بله، من چهار سال با این تیم بودم، اما من با تفکرات آقای مقانلو در این تیم مربی بودم. خیلی چیزها هم از ایشان یاد گرفتم، اما حالا تیمی را دارم که باید با تفکرات خودم آن را بسازم. من تیم هشتم جام جهانی را تحویل گرفتم. تمامی حریفانی که ما به آنها باخته‌ایم به فینال رفته‌اند. حریفانی که بر ما پیروز شده بودند چهار مدال طلا و چهار نقره کسب کردند. این را هم در نظر بگیرید که واقعا با قرعه‌های سختی مواجه شدیم. ‌مدیریت فدراسیون تکواندو در این چند سال خیلی مورد انتقاد قرار گرفته است و همه معتقدند آقای پولادگر با مربیان تیم ملی برخورد حذفی دارد. بعد از گرفتن نتیجه ضعیف آنها را برکنار می‌کند. ممکن است این اتفاق برای شما بیفتد؟ هر تصمیمی فدراسیون بگیرد من به آن احترام می‌گذارم. بدون لابی آمدم و هر وقت بخواهند می‌روم. آقای پولادگر درباره من چنین برخوردی را نداشتند و هرچه از نظر فنی خواستم، برایم فراهم کردند. من در شرایطی این تیم را تحویل گرفتم که هیچ مربی‌ای جرئت نداشت این تیم را در آن مقطع زمانی در اختیار بگیرد. خیلی حرف‌ها هم زده می‌شود که بازیکنان من را سرمربی کردند. اما لازم است بگویم من مربی بی‌تجربه‌ای نیستم که بازیکنان بخواهند برای من کار کنند. زمانی که بازیکن بودم در هر مسابقه‌ای به‌جز المپیک که رفتم مدال گرفتم. سابقه‌ام در تیم ملی با آقای مقانلو هم روشن است. ضمن اینکه سال 2014 جزء پنج نامزد مربی برتر دنیا بودم. مطمئن باشید اگر هم بمانم نوید روزهای خوبی را به مردم می‌دهم. ‌الان خیلی از هم‌دوره‌های خود شما از فدراسیون و تیم‌های ملی دور هستند؛ به این دلیل که معتقدند پولادگر آنها را حذف کرده است، نمی‌خواهید شرایطی فراهم کنید که کنار شما برگردند؟ این جزء شرح وظایف من نیست اما من به همه آنها احترام می‌گذارم که فکر می‌کنم این اعتقادم را در رفتارم هم نشان داده‌ام. من حتما دوست دارم از آنها استفاده کنم. همان‌طور که الان دو نفر از دستیاران من از قهرمانان اسبق تکواندوی کشور هستند. ‌ درباره رضا مهماندوست چطور، نمی‌خواهید پیش‌قدم شوید تا بالأخره اختلاف بین او و آقای پولادگر تمام شود؟ آقای مهماندوست یک افتخار برای ایران هستند که الان دارند در خارج از کشور فعالیت می‌کنند. اما درحال‌حاضر شرایط برای حضورشان در اینجا فراهم نیست؛ چون با جمهوری آذربایجان قرارداد دارند. مطمئنا ایشان هر چیزی به دست آوردند از نام ایران بوده است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.