«اماس» یا «عفونت» مسئله این نیست!
مریم پیمان
نور هر ثانیه پشت پلکهایم قویتر میشود. آفتاب گرمتر آسمان را میپیماید و خونِ من را در رگها مثل درجه دماسنج روی دیوار، به حرکت هدایت میکند. به سختی پلکهایم را باز میکنم. ساعت 9 نشده است. صورتم را در متکا پنهان میکنم تا از نور فرار کنم. کم نخوابیدهام؛ اما توان برخاستن ندارم. خوابم نمیبرد؛ اما بیدار نیستم. استخوانهایم زیر باد کولر یخ زدهاند؛ اما خنک نشدهام. بیدارم؛ اما هوشیار نیستم. زمان را گم کردهام. صدای عقربههای ساعت کلافهام کردهاند؛ اما حرکتی ندارند. زمان نمیگذرد. حجم گرمای ظهر تابستان رکود را در همه رگهای من جاری کرده است و رخوت را بر زندگی من، حاکم. پلکهایم را بیشتر فشار میدهم. دلم میخواهد یکباره بازشان کنم و تقویم پاییز را نوید بدهد و رها شوم از هرچه گرما و عطش است. غلت میزنم. اتاق روشنتر شده است، گرما بیشتر و حوصله من کمتر. چیزی روی تخت میلرزد. شمارهای ناآشنا زنگ میزند و زنگ میزند. نای برآوردن صدایی از حنجرهام را ندارم. باز زنگ و باز زنگ و باز زنگ. پاسخ میدهم بیهیچ توانی. کسی نام من را میداند و از بیماری خبر دارد. از عوارض داروها میپرسد. یکی از کارشناسان شرکت دارویی است که هر هفته مصرف میکنم. کسی برای نالیدن یافتهام؛ بدون هیچ حجابی از آشنایی، تعارفهای همیشگی و لبخند مصنوعی. «اصلا اینطور نیست که شما میگویید». پاسخ من این نبود. لباس خشم میپوشم. «مگر شما هم از این دارو استفاده میکنید؟» دخترک خود را از «اماس» و داروهای آن، سریع مبرا میکند و من خشمگینتر میتازم؛ «پس لطفا اظهارنظر نکنید، وقتی برای نظرسنجی درباره دارو تماس میگیرید». بیهیچ تعارفی قطع میکنم. گوشی را روی تخت میگذارم. صورتم را میشویم. انگار یک بهانه برای بودن کافی است، یک «من هستم» و یک حرف! به چهرهام در آینه نگاه میکنم. دخترک ناامید، گرمازده و بیحوصله مقابلم آشنا نیست. حساس، زودرنج و عصبی ویژگیهای من نیست. چند روز کسالت، این خصلتهای عارضی را بر من مستولی کردند. نباید و نمیخواهم به این بازی ادامه بدهم. لباس میپوشم. چندین روز منتظر وقت از این دکتر بودهام. ساعتها انتظار هم ارزش پاسخ مثبت و امیدوارانه را بعد از حدود یک سال درمان عفونت دارد. پزشک، جوانتر و مهربانتر از انتظار من است. فهرست داروها را دوبرابر میکند و فاصله مراجعه را سهبرابر. باورش نمیکنم. با تعجب به چشمهای او نگاه میکنم. امیدی به رفع عفونت ندارم. ناامیدی را در کلام و چشمانم میبیند. با لبخند من را آرام میکند؛ «بیشتر از عفونت در بدنت، ترسیدی! اول بپذیر که بیماری چیز مهمی نیست! آرامش تو مهمتر است». با خوشحالی بیرون میآیم. داروها را پیدا نمیکنم. هنوز داروخانهای نیافتهام که همه داروها را داشته باشد؛ اما از ترس و ناامیدی خبری نیست. انگار باور کردهام که چند روز، بدون دارو هیچ اتفاقی نمیافتد و بیماری واقعا چیز مهمی نیست؛ چه این بیماری «اماس» نامیده شود و چه «عفونت»! به چهره آشنای درون قاب آینهام نگاه میکنم؛ دختر جسور، قوی و باانگیزه. لبخند میزنم به دختر آشنایم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.