|

هراس و تنهایی در سلول انفرادی

شرق: همیشه زندان‌شدن در سلول انفرادی یکی از مجازات‌های سخت در قبال رفتارهایی است که از نظر قانون، جامعه و... نادرست به نظر می‌رسد. درباره زندانیان شرایط نگهداری‌شان، نحوه زندگی، حتی آموزش آنان برای زندگی بعد از رهایی‌شان نیز راه‌حل‌های گوناگونی تدوین و طراحی شده است. دراین‌میان سلول‌های انفرادی را یادگاری از قرن‌های پیش و برگرفته از یک رفتار مذهبی راهبان می‌دانند که در آن برای دوری از شیطان یک فرد مدت‌ها مجبور بود به‌تنهایی زندگی کند هرچند تحقیقات بعدی نشان داد که این شیوه با خودکشی ارتباط مستقیم دارد. در آمریکا زمانی که مسئولان فهمیدند سلول‌های انفرادی چه مشکلاتی می‌تواند پیش بیاورد، سعی کردند این شیوه را حذف کنند. اما زندان‌های شلوغ و خشونت‌های غیرقابل کنترل زندانیان سبب شد تا برای امنیت مأموران شیوه‌های دیگری طراحی شود و به نوعی همین سلول‌های انفرادی جایگزین شکنجه و هر تأدیبی شوند. اما برخلاف آمریکا که مجازات اعدام با صندلی برقی یا زدن آمپول هوا همچنان مورد چالش است، وقتی اخبار را مرور می‌کنیم، می‌بینیم مثلا در آلمان زندانیان شبانه به خانه‌هایشان می‌آیند - البته منظور زندانیان مالی است - یا در هلند آن‌قدر تعداد زندانیان کم شده است که تعطیل شده‌ و کارمندانشان بی‌کار شده‌اند یا اینکه در خبری دیگر سه کشور با هم در مرز مشترکشان زندانی تشکیل داده‌اند. یا در ژاپن آن‌قدر میزان جرائم کاهش یافته است که وکلای زیادی بی‌کار شده‌اند. اما در آمریکا بیش از 80‌ هزار نفر فقط در سلول‌های انفرادی نگهداری می‌شوند. در یک نمونه تحقیقی از برخی افراد خواسته شده تا 24 ساعت در یک مکان زندانی شوند. در این مکان از تمام وسایل ارتباط جمعی محروم هستند، دو کتاب دارند و حتی قلم و کاغذ هم دارند. واکنش‌های این افراد جالب است. از سال‌های پیش در آمریکا اعدام با سلول انفرادی جایگزین شده است اما کسی شک ندارد روح و روان متهم در سلول‌های انفرادی تحت‌تأثیر و تحت فشار قرار می‌گیرد. طبق آخرین تحقیقات، حدود یک‌سوم افرادی که در سلول‌های انفرادی زندانی بوده‌اند، خودکشی کرده‌اند یا دچار جنون شده‌اند. اما این افراد با وجود اینکه می‌دانستند فقط 24 ساعت در این مکان زندگی می‌کنند و بعد آزاد هستند و سه وعده غذای سبک هم در اختیارشان قرار داده می‌شد، حس‌های گوناگونی را تجربه کرده‌اند. یکی از افرادی که در این آزمایش شرکت کرده بود، می‌خواست با یکی از نزدیکانش که زندانی بود احساس نزدیکی بیشتری کند و بداند او لحظاتش را چگونه می‌گذراند. او از اینکه هیچ وسیله‌ای وجود ندارد و هیچ نشانه‌ای بر دیوارها قرار ندارد ناراحت شده بود. دیگری نتوانسته بود با سکوت هراس‌انگیز مقابله کند. دیگری از اینکه هیچ اطلاعی از دنیا و ساعت ندارد کلافه شده بود و به‌شدت دنبال تلفن و دریافت خبری از دنیا می‌گشت. یکی از مردان حاضر در آزمایش به دلیل اینکه افراد زیادی از خانواده‌اش به زندان رفته بودند، همیشه در این ترس زندگی می‌کرد که زمانی زندانی شود و در این 24 ساعت از حس تنهایی سردرگم شده بود. دیگری می‌گفت دنبال کسی می‌گشتم که با او صحبت کنم، حتی با کسی که ظرف غذا را آورده است. البته یکی از آنها نسبت به این اتفاق حس خوبی داشت و اصلا بابت این ماجرا نگرانی نداشت. او در هشت ساعت اول خوابید، در بخشی از وقت هم نقاشی کشید و کمی بعد هم خود را با فکر و خیال‌ها سرگرم کرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.