|

پرسش‌هاي بي‌پاسخ پرونده کيارستمي

گيسو فغفوري

به سالگرد درگذشت عباس کيارستمي رسيديم، کمتر روزي يادش در ايران و جهان فراموش شد. براي ما خبرنگاران سينمايي او مهم‌ترين سينماگر ايراني در جهان بود و هر بار با اشتياق اخبار موفقيت‌هاي او را دنبال و منتشر مي‌کرديم. کيارستمي در بسياري از اتفاقات سينمايي و فرهنگي و هنري اول بود. او اولين کسي بود که جايزه نخل طلای کن را دريافت کرد. او اولين کسي بود که توانست خودکشي را سوژه اصلي فيلمش قرار دهد (طعم گيلاس). او اولين کسي بود که سينماي ايران را در جهان مطرح کرد. او اولين کسي بود که با يک ستاره جهاني «ژوليت بينوش» فيلم ساخت و او را به ايران دعوت کرد. او اولين کسي بود که به‌عنوان يک فيلم‌ساز نمايشگاه عکس برپا کرد و ورود هنرمندان را به عکاسي آغاز کرد. فهرست اولين بارهاي او در سينماي ايران بسيار زياد است؛ اما اين فهرست با رفتن او پايان نگرفت. او براي اولين بار توانست کمبودهاي پزشکي و درمان کشور را به مسئله روز جامعه تبديل کند. او با بيماري‌اش و بعد از آن با مرگش براي اولين بار با قطعيت توانست نظام پزشکي ايران را با اين سؤال روبه‌رو کند که اين نظام چقدر مي‌تواند حافظ زندگي بيماران باشد؟ يک سال گذشت. امروز قرار است در دانشگاه شهيد بهشتي برنامه‌اي برگزار شود و مسئولان نظير وزير بهداشت و نظام پزشکي و... در کنار بهمن کيارستمي از پرونده پزشکي او سخن بگويند؛ پرونده‌اي که هنوز براي بسياري هنوز باز است و پرسش‌هاي بسياري درباره‌اش مطرح مي‌شود. در اين يک سال بسياري از پرسش‌ها بي‌پاسخ مانده است. مسئولان مدام بر بي‌گناهي خود پافشاري مي‌کنند و از کمبودها و برخي بي‌کفايتي‌ها به‌راحتي گذر مي‌کنند. مردم نيز هنوز منتظرند که چرا سؤال‌هايشان بي‌جواب مانده است. چرا هنوز مشخص نشده است چه کم‌کاري‌هايي در بيمارستان‌هاي ايران رخ داده که يک عمل ساده به بحران تبديل شد و در نهايت اين فاجعه را به دنبال داشت. مردم و افکار عمومي اين سؤال و مقايسه را مطرح مي‌کنند که وقتي خانواده کيارستمي با جايگاهي که در ايران و جهان دارد، در مقابل استيفاي حقوق از‌دست‌رفته خود موفق به نظر نمي‌رسد؛ پس با افراد ديگر چگونه برخورد مي‌شود؟ مردم چگونه مي‌توانند مطمئن باشند که اگر مشکلي برايشان رخ دهد، فغانشان به جايي مي‌رسد؟ البته در اين مدت مطالب زيادي درباره دستگاه‌هاي نظارتي پزشکان و توانايي بررسي آن مطرح شد؛ اما شايد تنها پرسشي که در اين مدت نه از سوي مسئولان؛ بلکه از سوي يکي از چهره‌هاي شناخته‌شده پزشکي- بابک زماني- درباره‌اش راهنمايي شده باشد، همين موضوع است. همين نکته که مسير اين پرونده مي‌توانست از ابتدا سرعت بگيرد، اگر به پزشکي‌قانوني مراجعه مي‌شد و مشکلات پزشکي در آنجا بيان و دنبال مي‌شد. رفتن کيارستمي تأثيرات متعددي در نحوه رابطه مردم و پزشکان داشت. تجربه‌هاي تلخ و شيرين خود را مرور کردند و بيان کردند که چه نگراني‌هايي داشته‌اند و دارند و چه بر سرشان آمده است. از سوي ديگر پزشکان نيز در فعاليت‌هاي خود علاوه بر نگراني و شايد کاهش تهور و شجاعت‌شان، مسئول‌بودن در قبال عملکردشان را به شکل ويژه‌تري مدنظر داشتند. در اين یک سال، رفتن کيارستمي به پزشکان نيز کمک بيشتري کرد تا مردم بيشتر درباره کمبودهاي‌شان بدانند و مطالبات و مسائل صنفي‌شان مطرح شود. مردم نيز به شکل‌هاي مختلف افسوس خود را از اين فقدان مطرح کرده‌اند: در طول يک سال گذشته #خطاي_پزشکي #حقوق_بيمار #بيمار_مسئول #عباس_کيارستمي جزء کلماتي بود که مورد توجه قرار گرفته است. گرافيتي‌هايي از کيارستمي در گوشه و کنار شهر به چشم مي‌خورد. هنگامي که از کنار سينما آزادي مي‌گذرد، بر روي يک کیوسک برق تصاوير نقاشي‌شده از خانه دوست کجاست را مي‌بينيد. همان‌طور‌که در گالري‌هاي مختلف تهران عکس‌ها و نقاشي‌هاي هنرمندان ايراني به ياد او به نمايش گذاشته شده‌اند؛ اما نشست روز 14 تير قرار نيست بار ديگر پزشکان را در برابر بيماران و بيماران را در برابر پزشکان قرار دهد؛ بلکه مي‌تواند آغاز راهي باشد تا اين ارتباط خدشه‌دار شده اندکي بهبود پيدا کند و همگان در کنار هم بتوانند قدمي برای اﺻﻼﺡ ﺳﻴﺴتم ﻣﻌﻴﻮﺏ بردارند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.