|

ماجراهاي عادله دواچي در هتل جهان

آقا نصير جَمَدي

علي خدايي

Positive تازه مد شده بود عروس‌ دامادها، زن و شوهرها، بچه‌ها در هر سني كه بودند، حوله حمام با كلاه، بيژامه كه مد امسال هم ساتن بود، كلاه شنا و حوله صورت و ملافه مي‌خريدند. آن‌هم از مغازه آقانصير جَمَدي كه قبلا حوله متري مي‌فروخت و كنار مغازه لوازم پزشكي بالاي عباس‌آباد مغازه‌اش را با ويترين شيشه‌اي پر از مانكن‌هاي بزرگ و كوچك كرده بود. مردم جلوِ ويترين مي‌ايستادند و خيالبافي مي‌كردند با بيژامه‌هاي ساتن صورتي، آبي، قهوه‌اي و روي بالش‌ها و ملافه‌هاي گلدار مي‌خوابيدند. كوچ آقاي جمدي به هتل جهان به سه ساعت نكشيد كه در هتل غوغايي به‌پا شد. عادله ديد كه در باز شد. ديد كه... عادله گفت: الاي بيميرم فضه خانم! الاي هلاك بشم، شوما چرا اومدين. تيليفون مي‌زدين. فضه خانم نفس نفس مي‌زد، يك آن عادله را نشناخت و وقتي به‌جا آورد گفت: عادله دُواچي اينجا تشددا آورده‌ي؟ اين نصير فراري كوجاس حقشا براش آوردم بعد سي سال كف دستش بذارم با آفرين و باريكِلا. عادله فضه خانم را روي مبل سالن نشاند و گفت: الان فجعه مي‌كوني فضه خانم. مردا همينند. ماشالا شوما خانومي. راننده چمدان آقانصير را آورده بود و منتظر ايستاده بود و به عادله نگاه مي‌كرد. يك آن نگاه فضه خانم رفت به راننده، گفت: چيه يه لنگه پا واسادي. اوساد نیمي‌دوني كوجاس؟ عادله اتاق آقانصير كوجاس! آقامهدي از پيشخوان آرام دفتر نام‌نويسي هتل را برداشت و در کشو گذاشت. فضه خانم گفت: اَصش با آجان بايد مي‌اومدم. عادله گفت: برا چي فضه خانم؟ حرفا مي‌زنيد! اومدس هتل و برمي‌گرده! گم نشدس كه! فضه گفت: كاش گم مي‌شد. يادش رفته‌س اون موقع كه اومدم خونه‌ش با يه ايل و تبار صُبا شب ريختند، روفتم! خوردن، شستم! حالا كه آدم شده‌س، شلوارش دو تا شده‌س كه بره هندستون رفته‌س هتل. يادمه‌س شير به شير آقا سعيد و مسعودا داشتم خرجي نمي‌داد كه كهنه بچا را بدم به تو. همه دُواچي شور داشتند و من نه. بعد كه توپ توپ طاقه حوله‌ها را چرخ كردم بعد حوله آورد بعد بالش بعد روبالشي، شدم كارگر آقا. كوجاست اين ظالم! يادش رفته‌س چقدزه پَر كردم تو بالشتاش. صداي فضه خانم كه دوره مي‌كرد و گريه مي‌كرد و جيغ مي‌زد و مي‌خواست آقا نصير بيايد جلو چشماش بلندتر مي‌شد. مهدي موش شده بود و قوز كرده بود پشت پيشخوان. جهانگير توي آشپزخانه ظرف‌ها را به‌هم مي‌زد كه صداي تق تقي در راه‌پله‌ها پيچيد. سرها بالا رفت. يك آن همه ساكت شدند و آقامهدي پشت پيشخوان ديد كه راديو روشن است و موسيقي پخش مي‌كند، صحنه حساس بود بي‌اختيار راديو را خاموش كرد و او هم به راه‌پله نگاه كرد. آقانصير با ربدوشامبر ساتن از پله‌ها پايين مي‌آمد عصا به دست. نور چهارباغ از در تراس طبقه دوم به دنبال آقانصير مي‌ريخت و او را روشن‌تر مي‌كرد. پشت سر راننده بود كه مثل موش مي‌ايستاد چند پله كه آقانصير مي‌آمد پايين. او هم آرام مي‌آمد. فضه گفت: مثلي موش. آقانصير به سالن كه رسيد گفت: عادله دواچي اين چي ميگد؟ عصا را نشانه رفت به سمت فضه. اينا ميگم. فضه گفت: اينا ميگم اونا ميگم. خودتو گم كرده‌ي. لباس خوب ساتن مي‌پوشي ول ول مي‌گردي. خيال كرده‌ي شده‌ي قارون! اون مال فيلمس که رفته‌ي بسلامت. آقانصير گفت: عادله دواچي اين ضعيفه را بنداز بيرون، بس كه گفت بالش و ملافه و خياطي. دهنشا كوك شل بزن بگو بِرِد. خونه ندارد كه دو تا دارد. بچه ندارد كه سه تا لوسشا دارد. تو بانك پول ندارد، طلا ندارد، كه تو صندوقا بيا ببين. انقد داره كه رمزشا به كسي نميدد. بازم حرص دارد. مثلي خرس مي‌موند، ميگه عسل عسل بازم عسلآ خرناسه مي‌كشد. فضه خانم به شوما نگفتم شوما و بچاد و عروساد هرچي بوگوي مي‌گم چشم! خرناس كشيدي، عادله دواچي بش بوگو ديگه چي مي‌خواي. عادله گفت: اينم بابا جمدي! و با چشمك پرسيد مي‌گند ديگه چيزي مي‌خَين؟ فضه چشمك عادله را نديد. براق شد سمت عادله گفت: نكوند اين آتيشا را تو الو ميده‌ي. با اون چشماد كه لوله كرديا و وق زده‌ي به من. يادد رفته‌س اومدي دُواچي شوري! چشاد قدي يه بادوم شور بوداده‌ها بود. حالا وق زده‌ي به من! بش بوگو چيزي نيمي‌خوام اما بگه چرا خودش بيجامه ساتن مي‌كوند تن اين آدم چوبيا تو ويترين! آ صب به صب به سعيد و مسعود مي‌گد اين بيجامه را تن ليلا كون اين بيجامه را تن مجنون كون. آ ليلا كي‌س؟ هان؟ اول كه قارونس دويم ليلاست. رفتم ديدم خانم ساتن پوشيدن. آ تو هر جيني كه ميارند بنده درزاشا مي‌گيرم اما من فضه‌م اون ليلا. آقانصير آمد و روي مبل نشست. عصاش را هم افقي گذاشت روي پايش. ته عصا رفت و خورد به پاي فضه. فضه گفت: اوي! عادله گفت: چاي بيارم؟ و رفت آشپزخانه تا چاي بياورد. جهانگير گفت: اين سيب‌زمينا مونده‌سا عادله خانم. دنبال اين زناشوور نشين. نرو. اينا خودشون از پس هم ور ميان. آ شومام میشی هيزم تو آتيش. عادله گفت: چاي ببرم آ بيام. مهدي صداي راديو را برده بود بالا. آقانصير گفت: دسد درد نكوند و چاي برداشت. و به فضه گفت: مي‌بيني از صبح را به را چاي، ميوه، پولك نبات. شوما و عروساد عين جيگر گوسفند سر بريده پهنيد و همش مي‌گوين ما جيگريم. كو خانم، خانمي مثلند. متلك مي‌گوي، لغز مي‌خوني، قارون! ليلا! جمع كونيد بريد سر خوندون. من جام خُبه. عادله چاي فضه را گذاشت روي عسلي جلو مبل و رفت. وقتي از آشپزخانه دوباره آن دو را نگاه كرد ديگر آن دو نبودند. فضه رفته بود و آقانصير چانه را گذاشته بود سر عصا داشت چهارباغ را تماشا مي‌كرد. Negative دو روز بود كه عادله از احمد سيبي بي‌خبر بود. گاهي بي‌هوا مي‌رفت كنار در مي‌ايستاد و به خودش مي‌گفت آيا عالم اين احمد سيبي قندي كوجاس؟ و سر مي‌گرداند از اين سوي چهارباغ به آن سو. همه كس بود و احمد نبود. پس كوجاست؟ به خودش مي‌آمد و مي‌گفت: چوم! تا شب كه پشت شيشه رستوران احمد را ديد كه با او سلام‌عليك مي‌كند. خوشحال بلند شد و از همان پشت شيشه گفت: كوجاي شوما؟ دلواپس شدم. هزار را رفتم. احمد سيبي حرف زد. عادله رفت در را باز كرد و ديد احمد سيبي رو به پنجره همين‌طور حرف مي‌زند. خنديد و گفت: آي عمو كوجاي. احمد سيبي برگشت و خنديد و گفت: عادله خانم خواستم برادون فيلم بازي كونم. خب بود؟

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.