|

ماجراي ويلچر و آسانسور

شرق: خیلی زود درددل خواهری با دوستانش سبب شد تا واکنش‌های اجتماعی درباره افراد کم‌توان به عرصه عمومی کشیده شود و همه بتوانند مسائل و مشکلاتی را که افراد معلول و کم‌توان در جامعه با آنها مواجه هستند با یکدیگر در میان بگذارند. این‌بار پای یکی از افراد شناخته‌شده در میان است و می‌گویند که او نخواسته هنرجوی معلولی را در کلاس‌های آموزشی‌اش ثبت‌نام کند و استدلال کرده که سوار آسانسورشدن او با ویلچر می‌تواند به خرابی آسانسور منجر شود! ماجرا را مهناز این‌طوری برای ما تعریف کرد: «برادر کوچک من معلول حرکتی هست، بااین‌همه در رشته ادبیات درس خوانده و با تمام سختی‌ها سعی کرده فعالیت اجتماعی داشته باشد. علاقه‌اش به ترانه و ترانه‌سرایی باعث شد که برای شرکت در کارگاه ترانه‌سرایی اقدام کند. بنابر اطلاعاتی که به ایشان دادند، دوره جدید روز پنجشنبه آغاز می‌شد، به‌خاطر همین خواهرم با کارگاه تماس گرفت و شرایط حرکتی و اینکه برادرم از ویلچر استفاده می‌کند را با مسئول دفتر در میان گذاشت و مسئول که ظاهرا خواهر این استاد ترانه‌سرا هم هست موافقت کرده و هماهنگی‌ها انجام شده است. متأسفانه اولین روز وقتی برادرم برای شرکت در کلاس (که البته رایگان هم نیست و باید شهریه پرداخت شود) حاضر می‌شود، دم در ورودی متوقفش می‌کنند و حتی اجازه ورود به ساختمان را نمی‌دهند. بعد از یک‌ربع معطلی با خواهرم که همراه برادرم بوده تماس می‌گیرند و می‌گویند به‌خاطر احتمال آسیب‌دیدن آسانسور ساختمان به دلیل استفاده از ویلچر، ما نمی‌توانیم شما را قبول کنیم. بعد از این موضوع خود صاحب کلاس هم تماس می‌گیرد و با عذرخواهی و اظهار تأسف می‌گوید هیئت‌مدیره ساختمان که خود من هم یکی از اعضای آن هستم، حاضر نیست بپذيرد شما به کارگاه بیایید، چون احتمال آسیب واردشدن به آسانسور ساختمان وجود دارد». اما این ترانه‌سرا ماجرای آن روز را برای «شرق» این‌طور تعریف می‌کند: «از دفتر آموزشگاه با من تماس گرفتند و گفتند که گویا یکی از عزیزانی که برای شرکت در کلاس حاضر شده معلول بوده و متأسفانه ویلچر ایشان در آسانسور ساختمان جا نشده است. از آنجایی که در دفتر نبودم، از منشی خواستم که برود و به مسئله رسیدگی کند. بااین‌همه از شنیدن این ماجرا بسیار متأثر شدم، این بود که به محض حضور در ساختمان، با شماره تلفنی که از ایشان داشتیم تماس گرفتم و با خانمی که گویا خواهر ایشان بود صحبت کردم. به ایشان توضیح دادم که این ساختمان به دلیل تجاری‌بودن یک‌سری قوانینی دارد که من به‌عنوان یکی از ساکنان آن مجبور به رعایت آن هستم، اما فارغ از این ماجرا، به دلیل مشکل پیش‌آمده پیشنهادی را به ایشان مطرح کردم؛ گفتم که برادرشان هفته‌ای یک‌بار با من تماس بگیرند تا من جلسه کارگاه ترانه را به صورت تلفنی و رایگان برایشان برگزار کنم. البته پیشنهاد دیگری هم دادم و آن این بود که اگر ایشان با همراه به دفتر بیایند و در رفت‌وآمد کسی همراهشان باشد، می‌توانند در کلاس حضوری شرکت داشته باشند». ماجرای پیشنهادهاي این ترانه‌سرا می‌تواند راه‌حل مناسبی برای این ماجرا باشد؛ البته او به «شرق» می‌گوید؛ «تماس گرفته‌ام و این پیشنهادها را مطرح کرده‌ام. از طرف دیگر این ساختمان هیئت‌مدیره ندارد و مدیر آن هم بنده نیستم که بخواهم در مورد وضعیت آسانسور آن پاسخ‌گو باشم». بااین‌همه به نظر می‌رسد این تنش می‌تواند با پیشنهادهایی به یک نتیجه مطلوب‌تر برسد. این ترانه‌سرا، به «شرق» پیشنهاد می‌دهد که اگر انجمن‌های حمایتی حوزه معلولان سالنی را برای برگزاری کارگاه‌های ترانه معرفی کنند، او حاضر است یک دوره رایگان برای علاقه‌مندان معلول و کم‌توان در حوزه ترانه‌سرایی برگزار کند تا حسن‌نیت خود را در این زمینه نشان دهد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.