علی کریمی سرمربی نفت تهران شد
بازگشت جادوگر به فوتبال
علی کریمی در اولین تجربه سرمربیگریاش، سرمربی نفت تهران در لیگ هفدهم خواهد بود. نفت تهران، تنها باشگاهی که سرمربیاش در لیگ برتر را مشخص نکرده بود، سرانجام دیروز از سرمربی خود رونمایی کرد؛ انتخابی که یک اتفاق ویژه برای فوتبال ایران خواهد بود. علی کریمی، ستاره سالهای قبل فوتبال ایران، پس از چند هفته مذاکره با مسئولان نفت تهران پذیرفت هدایت این تیم تهرانی را در لیگ برتر برعهده بگیرد. سرمربیگری نفت تهران اولین تجربه سرمربیگری کریمی خواهد بود و میتواند در آینده فوتبالی این چهره مطرح ورزش کشور نقش مهمی ایفا کند. کریمی 38 ساله در 29 تیرماه 1393 کفشهایش را آویخت و از بازیکردن بازنشسته شد. او بلافاصله پس از بازنشستگی به کادرفنی تیم ملی اضافه شد. حضور کریمی در سمت مربیگری کوتاهمدت بود و بنا بر دلایل نامعلومی، او چند روز مانده به جام ملتهای 2015 از دستیاری کیروش کنارهگیری کرد. رابطه کریمی و کیروش پس از آن اتفاق تیره شد. علی کریمی در این سه سال چندینبار عنوان کرده بود علاقه چندانی به سرمربیگری ندارد و نمیداند که توانایی این کار را دارد یا خیر؟ این در حالی است که حضور او در کلاس مربیگری و همچنین فعالیت در سمت مدیر فنی تیم دستهاولی خونهبهخونه بابل نشان میداد کریمی بدش نمیآید که سرمربیگری را تجربه کند. جادوگر در لیگ هفدهم با چالش بزرگی روبهرو است. نداشتن تجربه سرمربیگری و مشکلات نفت باعث شده که او یک خطر بزرگ را بپذیرد. از طرفی نفت تهران در لیگ قهرمانان آسیای سال بعد حضور دارد و این میتواند یک فرصت عالی برای کریمی باشد. علی کریمی ابتدا در یک دیدار فوتسال چهره شد. او ستاره تیم فتح در مسابقات فوتسال جام رمضان در دیماه ۱۳۷۶ بود. در آنموقع مسابقات فوتسال جام رمضان با حضور بازیکنان اصلی باشگاهها و با شور و حرارت پیگیری میشد. درخشش کریمی در فینال و شکستدادن استقلال باعث شد نام این بازیکن تکنیکی بر سر زبانها بیفتد. بنا بر گفتههای کریمی او پس از آن مسابقات از هر دو تیم استقلال و پرسپولیس پیشنهاد داشت، اما ترجیح داد با وجود امضای قرارداد داخلی با استقلال، پرسپولیسی شود. کریمی خیلی زود در ترکیب تیم پرستاره پرسپولیس در سال 77 جا افتاد و به تیم ملی هم دعوت شد. او با گلزدن در فینال بازیهای آسیایی 98 بانکوک به اولین افتخار ملی خود هم رسید و به یکی از ارکان اصلی تیم ملی تبدیل شد. دوران تلخ اما فرارسید. کریمی جوان در حین یکی از بازیهای تیم امید ایران در بهمن 1377 به داور ژاپنی سیلی زد و یک سال محروم شد. یک سال خانهنشینی برای پدیده فوتبال ایران تلخ بود، اما او را محو نکرد. کریمی دوباره به پرسپولیس و تیم ملی برگشت. ستاره ایران در مقدماتی جام جهانی 2002 بود، اما موفق نشد به جام جهانی صعود کند. این بازیکن تکنیکی سپس راهی الاهلی شد. چهار سال بسیار موفق در این تیم اماراتی داشت و سرانجام در سال 1384 در یک انتقال باورنکردنی راهی بایرنمونیخ شد. درخشش کریمی در جام ملتهای آسیا در سال 2004 موجب شد تا او مرد سال آسیا در سال 2004 شود. شروع کریمی در بایرن فوق تصور بود. او بازیکنان نامدار بایرن را نیمکتنشین کرد و بازیکن ثابت این تیم شد، اما یک مصدومیت شدید کریمی را از آمادگی دور کرد. همین مصدومیت و پارهای اختلافات با سرمربی و کاپیتان تیم ملی موجب شد تا کریمی در جام جهانی 2006 درخشش مطلوبی نداشته باشد. کریمی در پایان فصل 2007 -2006 به دو سال حضورش در بایرن پایان داد. به گفته خودش او میتوانست قراردادش را تمدید کند و ترک بایرن بزرگترین اشتباه زندگیاش بوده است. کریمی پس از یک سال بازی در قطر در سال 1387 به ایران و پرسپولیس بازگشت.؛ بازگشتی که مورد استقبال هواداران قرار گرفت. کریمی با پرسپولیس خوش درخشید، اما پس از دو فصل به دلیل اختلافاتش با مدیران باشگاه راهی استیلآذین شد. در فصل اول حضورش در استیلآذین یکی از ستارههای لیگ برتر بود، اما در فصل دوم به دلیل اختلافات با مدیر باشگاه از تیم کنار گذاشته شد. جادوگر یکبار دیگر همه را غافلگیر کرد؛ در شرایطی که خیلیها فکر میکردند فوتبال این بازیکن تمام شده است، در 32 سالگی راهی بوندسلیگا و شالکه شد. کریمی شش ماه در شالکه بود و دوباره پرسپولیسی شد. دو فصل برای تیم محبوبش بازی کرد تا در نهایت به دلیل اختلافاتش با محمد رویانیان و علی دایی، مدیرعامل و سرمربی وقت پرسپولیس، مجبور شد در لیگ سیزدهم پیراهن تراکتورسازی تبریز را بر تن کند. آن فصل آخرین فصل حضور کریمی در میادین بود که با قهرمانی در جام حذفی به پایان رسید. کریمی امیدوار بود که در جام جهانی 2014 هم بازی کند، اما کارلوس کیروش او را به برزیل نبرد. کریمی در اواخر دوران بازیاش دو، سهبار از تیم ملی خداحافظی کرد و بازگشت. آخرین بازی ملی او 16 آبان 1391 برابر تاجیکستان بود. او درمجموع 127 بار برای تیم ملی ایران به میدان رفت و 38 گل زد. دوبار قهرمانی در جام آزادگان با پرسپولیس، دوبار قهرمانی در جام حذفی ایران، دوبار قهرمانی جام حذفی امارات، دو قهرمانی جام حذفی آلمان و یک قهرمانی بوندسلیگا مهمترین افتخارات باشگاهی این بازیکن است که بهواسطه تکنیک نابش لقب جادوگر را یدک میکشد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.