مجسمهسازی در چشمههای جوشان
سعید رضاییسعید: قرار بود سفر به «باداب سورت» سفری متفاوت باشد. چشمههای جوشان و پلکانی و خاطره و دوباره خزیدن به آپارتمان؛ اما دیدن «ابوالفضل» همه چیز را به هم ریخت. کنار چشمههای باداب سورت کافهای هست که چای و آب زرشک و مخلفات به توریستهای خندان میفروشد. جایی گوشه همان کافه پسربچه هشت یا 9ساله توجهم را جلب کرد. ریزجثه، خندان با پلیوری که با گرمای زودهنگام خردادی همخوانی نداشت. چمباتمه زده بود و خم شده بود روی گِلهای رنگی که از همان دور و اطراف ابتیاع کرده بود. با دستهای کوچک و پینهبستهاش به دقت و ظرافت مشغول شکلدادن به جزئیات مجسمههای گلیاش بود. داشت از میانِ گل و خاک چیزهایی بیرون میکشید، ساده. همان حیوانات و جانورهایی که لابد در محیط روستا و طبیعت دیده بود و اندام و فرم بدنشان را به خاطر داشت. در تمام این فعل و انفعالات خنده بود که بر لبانش میدرخشید و لذت از عمق چشمهای زیبای پسرک نمایان بود. کنارش نشستم، وراندازش کردم، اسمش را پرسیدم. با همان خنده گفت: ابوالفضل. گفتم: «ابوالفضل میخواهی چه کاره شوی؟» بدون اندکی مکث گفت: «مجسمهساز». دوباره سکوت حکمفرما شد و غرق تماشای حرکت انگشتانش و گِلهای رنگی شدم. تکلیف این استعداد ناب و خالص چه میشود؟ چند ابوالفضل گوشه و کنار این سرزمین، در شهرها و روستاهای دور و نزدیک نفس میکشند؟ چند ابوالفضل قد کشیدند و در پیچوخمهای زندگی استعداد ذاتیشان را بیخیال شدند یا یادشان رفت؟ کاش میشد او در جبر معاش راهی را که به آن عشق میورزد، گم نکند. حالا نمیخواهم تمرکز سختافزار و نرمافزار فرهنگ و هنر در مرکز و برخوردارنبودن اطرافمان را یادآوری کنم؛ اما این دیدهشدن و فراهمشدن زمینه بروز استعداد کمترین سهم ابوالفضلها است. کار ساختن یک اسب گِلی را تمام کرد. گفتم: ابوالفضل میکل آنژ! این اسب را چند میفروشی؟ فقط میخندید و چشمانش برق میزد. گفت: «هر چقدر دوست داری بده». چیزی دادم و مجسمه را برداشتم و رفتم. مجسمه ابوالفضل را گذاشتهام جایی که همیشه جلوی چشمم باشد. با این آرزو که خود ابوالفضل هم جلوی چشمانی باشد که باید او را ببینند و قدرش را بدانند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.