|

گفت‌وگو با خانواده جوان مرگ مغزی که اعضای بدنش بخشیده شد

بعد از تصمیم ما خیلی از همشهری‌هایمان کارت اهدای عضو گرفتند

شرق: خانواده‌ای که در تصادفی مرگ‌بار دو عضو خود را از دست دادند، در پی مرگ مغزی یکی از آنها، با اهدای عضو موافقت کردند تا به چند بیمار نیازمند کمک کنند. به گزارش راضیه آسوده، مسئول هماهنگی اهدای عضو دانشگاه علوم پزشکی فسا: مجتبی حسینی‌نژاد ۲۸‌ساله، فردی است که دچار مرگ مغزی شده و خانواده‌اش قبول کرده‌اند اعضای بدن او را اهدا کنند. او سه سال قبل به نی‌ریز آمده و در این شهر ساکن شده بود. آسوده ادامه داد: مرحوم حسینی‌نژاد پس از انجام مراحل تأیید مرگ مغزی و با فداکاری و رضایت خانواده‌اش، در بیمارستان حضرت ولی‌عصر(عج) فسا با همکاری بخش پیوند دانشگاه علوم پزشکی شیراز، تحت عمل جراحی و جداسازی اعضا قرار گرفت و کبد و دو کلیه مجتبی حسینی‌نژاد و پدرش وی برای پیوند به بیمارستان نمازی شیراز ارسال شد. محمدحسن حسینی‌نژاد، برادر مجتبی که در این حادثه مرگ‌بار علاوه بر برادر، پدر خود را نیز از دست داده و با رضایت به اهدای عضو برادرش اولین اهدای عضو بیمارستان فوق‌تخصصی حضرت ولی‌عصر(عج) را در سال جاری در شهرستان فسا رقم زده است، با روزنامه «شرق» مصاحبه‌ای انجام داده است که در ادامه ‌می‌خوانید.

‌تصادف مرگ‌بار چگونه اتفاق افتاد؟ یازدهم اردیبهشت‌ سال جاری پدر و دو برادرم سوار بر خودروی پژو برادر بزرگم بودند که معلول است. خودرو در گردنه نی‌ریز به خاطر لغزنده‌بودن جاده سُر خورده بود و به مسیر مقابل رفته و با یک کامیون شاخ‌به‌شاخ شده بود. در این تصادف، پدرم که سمت شاگرد نشسته بود، قبل از رسیدن اورژانس فوت کرد و برادرم، مجتبی که بعد با اهدای اعضای او موافقت کردیم، دچار مرگ مغزی شد و برادر بزرگم که راننده بود، صدمات زیادی دید اما خدا را شكر زنده ماند. ‌شما چند سال دارید و چند خواهر و برادر هستید؟ من ۳۹ساله هستم و چهار خواهر و چهار برادر بودیم که مجتبی فوت شد. ‌پدر و برادرتان که اعضای او را اهدا کردید، چند ساله بودند؟ پدر ۷۸ ساله و مجتبی 28 ساله بود. ‌ گفتید برادرتان كه راننده بود ضعف جسمانی داشت و معلول بود؛ چرا؟ شش‌ماهه بود که پای راستش فلج شد؛ البته او راننده قابلی بود و حدود ۱۵ سال رانندگی کرد و همه ایران را رفته بود. از خودروی مخصوص معلولان که گاز و کلاج دستی دارد، استفاده می‌کرد. ‌ دلیل حادثه چه بود؟ راهنمایی و رانندگی این موضوع را کارشناسی کرده است؟ چند سال پیش جاده‌ای تازه از نی‌ریز به استهبان ساخته شد که خودروها از آنجا رفت‌وآمد می‌کردند ولی با بارندگی سال قبل، چند جای آن نشست کرد و بسته شد و دوباره خودرو‌ها از جاده قدیم که دو‌طرفه بود و ۷۲ پیچ داشت، استفاده می‌کردند؛ دلیل اتفاق هم به نظر من استاندارد‌نبودن مسیر است. ‌ چطور فهمیدید که امکان اهدای عضو وجود دارد؟ پس از تصادف، پدرم که فوت شد جسدش را تحویل گرفتیم و مراسم تشییع جنازه را برگزار کردیم. دو برادرم هم در بیمارستان بستری بودند؛ اما حال مجتبی خیلی خوب نبود. چند روز بعد، یکی از اقوام ما که در بیمارستان ولی‌عصر فسا پزشک است، زنگ زد و گفت پزشک مغز‌و‌اعصاب می‌خواهد با تو صحبت کند. وقتی پزشک گوشی را گرفت، گفت: ما همه تلاشمان را کردیم؛ اما نمی‌شود برای او کاری کرد. من از دکتر پرسیدم اگر لازم است او را به شیراز و اصفهان یا حتی تهران ببریم؛ اما دکتر گفت مجتبی را هرکجا ببرید، فایده ندارد و کاری از دست کسی بر‌نمی‌آید؛ چون برادرم مرگ مغزی شده بود. بعد از آن بود که دکتر پیشنهاد برای اهدای عضو را مطرح کرد و من هم پس از مشورت چنددقیقه‌ای با مادرم، رضایت خانواده را برای این کار اعلام کردم. وقتی موضوع را با مادرم مطرح کردم، حتی یک دقیقه هم طول نکشید و گفت هر کاری بگویی می‌کنیم. آن روز پنجشنبه بود. بعد از اینکه تماس تلفنی را با دکتر قطع کردم، حتی ناهار نخوردیم و از نی‌ریز به فسا رفتیم تا کارهای لازم برای اهدای عضو را انجام دهیم. شنبه 16 اردیبهشت جسد مجتبی را از اتاق عمل آوردند و به ما تحویل دادند. همه ما به این کار عقیده داشتیم. مجتبی کارت اهدای عضو نداشت؛ اما بقیه برادرانم کارت دارند. مادرم هم گفت ما این کار را می‌کنیم تا باعث شفاعت او در آن دنیا شود. در مجموع، همه راضی و خوشحال شدیم. مرگ پدرم برای ما خیلی سخت بود و هنوز سه روز از آن نگذشته بود که خبر مرگ مجتبی را شنیدیم. پنجشنبه تا شنبه هم که ما از ماجرا خبردار بودیم، به کسی نگفتیم؛ چون نمی‌خواستیم اطرافیان و اقوام را درگیر خودمان کنیم و باعث ناراحتی بیشترشان شویم که دو عزا‌داری با این فاصله کوتاه برگزار شود. به کسی اطلاع ندادیم و رفتیم جسد را تحویل گرفتیم و کنار پدرم دفن کردیم. ‌ حال برادر دیگرتان که سوار خودرو بود، چطور است؟ او از لحاظ روحی خیلی به هم‌ریخته است. 12 روز در بیمارستان بستری بود؛ مدتی از آن را در‌ ای‌سی‌یو بود دکتر‌ها گفتند یک سکته خفیف هم کرده است. ‌ وقتی اطرافیان از ماجرا مطلع شدند، چه واکنشی داشتند و چه گفتند؟ همه دعا کردند و گفتند این کار یک‌جور طلب آمرزش برای مجتبی است و امام‌جمعه هم گفت این اتفاق سرمشقی بود برای جوان‌های امروز. خبر دارم که خیلی‌ از همشهری‌های ما، بعد از اینکه اعضای بدن مجتبی را اهدا کردیم، کارت اهدای عضو گرفته‌اند. ‌ پیشنهاد شما به افرادی که ممکن است در شرایطی مشابه شما قرار داشته باشند، چیست؟ پیشنهاد من این است که اگر چنین حادثه‌ای برای کسی پیش آمد، حتما فوری با اهدای عضو موافقت کنند. ما یک هم‌محلی داشتیم که او هم مرگ مغزی شده بود، اولش خانواده او با اهدای عضو موافقت نکردند ولی بعد که رضایت دادند، کار از کار گذشته بود و باید می‌رفتند جنازه را تحویل می‌گرفتند. خود من و برادرانم و خواهرانم و بچه‌های عمو و خاله‌ام همه کارت اهدای عضو داریم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.