|

خلق و خوی چمران

ابوالفضل بازرگان

در توصیف حضرت علی(ع) می‌گویند در روز رزمنده و در شب، عابد بود؛ شهید چمران هم به جهان و مخلوقات آن عشق می‌ورزید و انسان بامحبت و اهل مهربانی اما در حوزه مبارزه و میدان جنگ، فردی جدی و در مقطع صلح، فردی اندیشمند و متواضع و ملایم بود. اینها با یکدیگر در تعارض نیست چون هرکدام در جای خود ارزشمند است. بحثی مطرح می شود که برخی می‌گویند ایشان از مقطعی از نهضت آزادی جدا شد، اگر چنین موضوعی مطرح است، چنین نبوده؛ ایشان زمانی که وارد موضوع جنگ شد، فراحزبی عمل می‌کرد و آنچه برای دفاع از کشور لازم بود انجام داد. ایشان در آن مقطع برای مصلحت حضور در جبهه، گرایش‌ها و تعلقات را موقتا به حالت تعلیق درآورد. دکتر چمران با وجود همه محسناتی که داشت، بسیار فروتن و در‌عین‌حال، اهل گفت‌وگو با همه طرف‌ها و سلیقه‌ها بود. دوستی نقل می‌کرد معلمی در خوزستان بوده که پیش از انقلاب، ارتباطات‌هایی با ساواک داشته است و بعد از انقلاب، پاک‌سازی شده بود. او به شهید چمران مراجعه می‌کند و ایشان فردی را واسطه می‌کند تا با شهید رجایی به‌عنوان وزیر آموزش و پرورش وقت مذاکره کند؛ گویا شهید رجایی پاسخ داده که با جوی که وجود دارد چه باید کرد؟ شهید چمران می‌گوید از قول من به آقای رجایی بگویید اگر کار برای خداست، نباید نگران واکنش مردم باشیم. شهید دکتر چمران و برخی دیگر از بزرگان، ویژگی‌هایی داشتند که مقابل هیجان‌ها، صبر و تحمل پیشه می‌کردند؛ برای نمونه مرحوم دکتر سحابی از طرف نخست‌وزیری، گروهی تشکیل می‌دهند برای بررسی طرح‌های انقلاب و با وجود انتقادهایی که از این اقدام شد و آن را مغایر با فضای انقلابی می‌دانستند، کار خود را انجام دادند. بعدها هم برخی از این طرح‌ها دنبال شد و به نتیجه رسید. کسی که بی‌نیاز از بسیاری از مسائل دنیوی و مادی باشد، نفع دراز‌مدت را می‌بیند و خود را برای مصالح کشور، هزینه می‌کند. این ویژگی شهید چمران و بزرگان دیگر بود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.