سرکشی به سبک «اماس»
مریم پیمان
لبخند روی لبهایم خشک میشود. لکهای روی برگه سفیدرنگی در دستم میبینم. چیزی نمیشنوم. نمیتوانم نوشتههای آن را بخوانم. شَک و ترس همزمان به وجودم حمله میکنند. با سرعت به میز نگاه میکنم، به زمین، به دیوار، به کتابخانه و به هر جایی که این لکه نباشد و به من هشدار حمله و فشار را ندهد. همهجا هست. دست راستم از آرنج تا نوک انگشتان بیحس میشود. دست چپم ناخودآگاه آن را میگیرد و انگشتانم به دنبال حسی در دست راست حرکت میکنند. درست، مثل حرکت ناخودآگاه پلکها در برابر یک حشره مهاجم، دست چپم به واکنش مشغول میشود. تاب ندارم. سرم را روی میز میگذارم تا شاید وقتی چشمانم را باز کنم، اثری از لکه نباشد. ساعت 11:15 ظهر آخرین روزهای بهار است. با خودم به دنبال دلیل میگردم؛ فشار عصبی، کمخوابی، خستگی و فشار، استرس و... . هیچ دلیلی جز هُرمِ گرمای زودهنگام تهران وجود ندارد. از مشکلات بینایی بیش از بیجانی دستهایم میترسم. از ندیدن بیش از نتوانستن، خاطره دارم و از عفونت بیش از «اماس» آزار دیدهام. چه خلوت عجیبی است؛ سری روی میز یک اداره آرام با آدمهایی مهربان و دلسوز همراه با هزاران فکر و دعا. برای خودم دعا میکنم و برای همه بیماران. پیشانیام را به شیشه میز میچسبانم تا گرمای تهمانده خرداد را کم کند. بهار بدون هجوم نشانههای «اماس» رضایت به رفتن نداد و من تابستان داغی را با وحشت تکرار و ماندگاری نشانهها آغاز میکنم؛ تابستانی که باید عفونت رَخت از خون و جان من بربندد و دیگر هم پیدایش نشود. قرار گذاشتهام کمتر دکتر بروم و بیشتر مراقب جسمی باشم که میخواهد بهتر از همه سالهای عمرم زندگی کند و سلامتی را تجربه. توان او بیش از من است. همه تخیلات، فکرها، آرزوها و خواستههای من را حمل میکند و اکنون من باید سهم آن را با ورزش، تغذیه، مراقبت و زیبایی بپردازم. سرم را بلند میکنم. لکه هست. لکه وجود دارد و بینایی من 30 دقیقه مختل شده است. میترسم. بلند میشوم. به حیاط میروم. میترسم. به اطراف نگاه میکنم. لکه هست. لکه وجود دارد. دستم جان ندارد. میترسم. به دیوار تکیه میزنم. سر به دیوار چشمهایم را میبندم. با خود تصمیم میگیرم؛ «دکتر نمیروم. قرص نمیخورم. تزریق نمیکنم». تردید میکنم؛ «من حق دارم سالم باشم». سرکشی میکنم؛ «چرا من سالم نیستم؟ چرا من زندهام؟». رانده میشوم؛ «چرا دیگران سالماند و من بیمار؟ چرا هیچ راه درمانی نیست؟». خسته شدهام از لبخندهای موقت و التیام به بیماران تازهوارد به حلقه «اماس». بیتابم از شدت بیماری دوستانم و تردید در دعا برای خودم. بیداد میکنم؛ «من هم دعا لازم دارم». سرگشتهام از نیافتن راهی برای اتمام بازی دکتر-داروخانه- درمانگاه- آزمایشگاه. سرم را به ضرب به دیوار میزنم. دستم تیر میکشد. روی زانوهایم مینشینم. چشمانم را باز نمیکنم. دلم میخواهد دنیا را به رنگارنگیاش ببینم. تردید نمیکنم؛ «باید بیناییام را به من برگرداند». با زمزمهای چشمانم را باز میکنم. جهان رنگی است بدون لکهای روی زمین، آسمان یا دستان من. دستانم جان ندارند. لبخند میزنم. دردی در چشمهایم میپیچد. میدانم. باز هم یک حمله گذشت.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.