|

از دبیری خوانندگان تا مرکز خوانندگان

روز 30 جولاي سال 2003، روزنامه نیویورک‌تایمز به قلم ژاک استِینبرگ مقاله‌ای نوشت که خبر می‌داد این روزنامه در ساختار سازمانی خود، سِمتی با عنوان «دبیر خوانندگان» را ایجاد کرده که می‌خواهد به‌عنوان نماینده خوانندگان نقش بازی کند. در ابتدای این گزارش، استینبرگ نوشته است که صبح آن روز، سردبیر جدید روزنامه، در جست‌وجوی احیای اعتبار مخدوش‌شده نیویورک‌تایمز که با رسوایی انتشار مطالب جعلی یکی از خبرنگاران ایجاد شده بود، پیشنهاد بزرگ کمیته داخلی روزنامه را پذیرفته و با ایجاد یک جایگاه سازمانی با عنوان «دبیر خوانندگان» که کار نمایندگی خوانندگان را ایفا می‌کند، موافقت کرده است. سردبیر جدید روزنامه، بیل کلر، همان روز اول شروع به کارش، در نامه‌ای به کارکنان روزنامه نوشته بود که قصد دارد یک سِمت سازمانی «دبیر خوانندگان» یا «بازرس ویژه» را به ساختار اضافه کند که «مجوز داشته باشد درباره مسائلی مربوط به پوشش‌های خبری ما بنویسد و اظهارنظرهای مستقل و سانسورنشده‌ای داشته باشند که در صفحات روزنامه ما منتشر شوند». کلر بعد از چندین روز بحث با مدیران تحریریه روزنامه، پیشنهاد افراد حاضر در جلسات را پذیرفته بود، در‌این‌باره که یک جایگاه سازمانی رده‌بالا در سطح دبیری درست کند تا پیروی کارکنان از استانداردهای روزنامه را رصد کند و مطمئن شود که انتصابات و ترفیعات داخل تحریریه بر پایه شفافیت بیشتر صورت می‌گیرد. آن کمیته مشورتی که انتصاب کسی به «دبیری خوانندگان» را مطرح کردند شامل 28 نفر بودند که سه روزنامه‌نگار از خارج از روزنامه در آن عضویت داشتند. آنها گزارشی تهیه کردند که در دسترس کارکنان قرار گرفت و روی وب‌سایت شرکت نیویورک‌تایمز نیز قرار داده شد. این کمیته بعد از این به وجود آمد که جیسون بلر، خبرنگار 27ساله نیویورک‌تایمز، دست به کلاهبرداری روزنامه‌نگارانه‌ای زده بود که شامل سرقت ادبی و نوشتن نقل‌قول‌های خیالی، دست‌کم در 60 مطلب خود، از اکتبر 2002 تا آوریل 2003 می‌شد. در ماه مي 2003، تقلب‌های بلر فاش شد و مدیریت تحریریه کمیته بررسی این رسوایی را به ریاست دستیار دبیر تحریریه تشکیل داد. این کمیته قصد داشت دریابد بلر چطور توانسته دست به تقلب بزند و فرهنگ تحریریه که در آن این اتفاق افتاده، چه نقایصی داشته است. گزارش 58صفحه‌ای این کمیته وجود مشکل در مدیریت تحریریه را تأیید کرد و در کنار دیگر پیشنهادها، توصیه کرد «یک فضای بحث و همکاری همیشگی» در تحریریه به وجود آید و اعلام کرد که نیاز است «اعضای تحریریه به‌طور آشکار در مقابل خوانندگان و مردم مسئولیت‌پذیر باشند». یکی از فصل‌های این گزارش را سه روزنامه‌نگاری نوشته بودند که از خارج از روزنامه وارد کمیته شده بودند. این سه نفر، شامل رئیس هیئت‌مدیره و مدیرعامل سابق آسوشیتدپرس، دبیر صفحه سرمقاله‌های روزنامه «سیاتل‌پست‌اینتلیجنسر» و یک استاد تاریخ و فرهنگ آمریکا در دانشگاه جورج میسون و ستون‌نویس سابق روزنامه نیویورک‌تایمز بودند. فصلی که آنها در گزارش کمیته نوشته بودند، به تندی فرهنگ و مدیریت تحریریه را نقد کرده بود. آنها بر مبنای مصاحبه‌هایی با افراد زیادی که بر کار بلر نظارت می‌کردند، نوشته بودند: «مسئول شرمساری سرقت ادبی و داستان‌سرایی‌ای که در بهار 2003 به روزنامه‌نگاری نیویورک‌تایمز لطمه زد، نه یک تک‌شخص، نه یک تک‌اشتباه و نه یک تک‌سیاست بود». خود جیسون بلر خاطی «به دلیل مسائل مربوط به سلامتی» با آنها مصاحبه نکرده بود. درعوض، روزنامه‌نگاران داخلی که در کمیته عضو بودند نتیجه گرفتند: «یک سلسله‌نقص‌های مدیریتی و عملیاتی این امر را برای یک خبرنگار تازه‌کار بیست‌وچندساله ممکن کرد که یکی از تواناترین و عالی‌ترین شبکه‌های دبیری روزنامه در جهان را دور بزند. فراتر از داستان بلر، استفاده از الگوی اشتباهِ نظارت سفت‌وسخت همراه با چشم‌پوشی آسان‌گیرانه به او لطمه زد و درواقع، به او ترفیع داد، در صورتی که چندین‌بار نشان داده بود هنوز برای پیوستن به جمع کارکنان نیویورک‌تایمز آماده نیست». اعضای خارج از تحریریه کمیته بررسی مسئله بلر، دریافتند کمتر از یک سال بعد از اینکه عملکرد او منفی ارزیابی شده، در همان زمانی که مطالب تخیلی درباره موضوعاتی که در دست داشته می‌نوشته، پاداش دریافت کرده بوده است. کلر، سردبیر، در یادداشتی که برای کارکنان روزنامه نوشت، مسئله نژاد بلر را پیش کشید - بلر سیاه‌پوست است - و تأکید کرد که گزارش روزنامه‌نگاران خارج از تحریریه «پاسخی است به این اتهام از سوی منتقدان سرسخت ما که ماجرای بلر، در نتیجه قصد ما برای استخدام کارکنان متفاوت و حمایت از آنها بوده است. آنها روشن کردند که این اتهام نادرست است». بازرسان خارجی در گزارش خود نوشته بودند که «متنوع‌سازی کارکنان روزنامه تنها یک عامل از مجموع عواملی» است که «بلر را به‌سوی یک فاجعه روزنامه‌نگارانه سوق داد»، اما بااین‌حال، آنها در گزارش خود نتیجه گرفته بودند که ترفیع رتبه بلر از یک خبرنگار متوسط به یکی از کارکنان تمام‌وقت روزنامه - که دارای قرارداد سه‌ساله باشد - تنها در عرض 15 ماه، «همه علائم مشخصه یک حمایت اجتماعی است». حالا از آن روزگار 14 سال گذشته است. نیویورک‌تایمز تصمیم گرفته که یکی از ویژگی‌های متمایزکننده خود را حذف کند. بااین‌حال، چون احتمالا پیش‌بینی می‌کرده این حذف سروصدای زیادی به پا کند، «مرکز خوانندگان» را درست کرده است. روز 30 می 2017، چهار روز بعد از اینکه سمت «دبیری خوانندگان» از روزنامه حذف شد، کلیف لِوی، معاون سردبیر نیویورک‌تایمز، در وب‌سایت این روزنامه اعلام کرد که یک نهاد به نام «مرکز خوانندگان» در روزنامه به وجود آمده است. لوی در این یادداشت نوشته بود که نیویورک‌تایمز این مرکز را ایجاد کرده برای اینکه از دانش و تجربه خوانندگان استفاده کند و صدای آنها را برای روزنامه‌نگاری بهتر به کار بگیرد. او نوشته بود که «خوانندگان یکی از بزرگ‌ترین نقاط قوت ما هستند و به ما کمک می‌کنند تا خودمان را در میان همه رقبایمان متمایز کنیم». لوی از حذف سمت دبیر خوانندگان گفته بود و اینکه مرکز خوانندگان در نیویورک‌تایمز، به مخاطبان این روزنامه قدرتی بیشتر از گذشته خواهد بخشید. همچنین خبر داد که هانا اینگبر، دبیر ارشد سرویس بین‌الملل روزنامه، به ریاست این مرکز تازه‌تأسیس منصوب شده است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.