میهمان سفره «گوهر»ي از بهشت
مريم پيمان
يا انيس من لا انيس له. سرم را بالا ميگيرم و در آينه دستشويي خيره ميشوم. قطرههاي آب و اشک در هم ريختهاند؛ مثل بوتههاي خار خشک با گلهاي رنگين؛ سفيد، زرد، سرخ، بنفش. از هر رنگي در دو سوي جاده بودند. زمين سبز و آراسته به رنگهاي زيباي بوتهها تا چشم کار ميکرد پهن؛ و در انتهاي هر دشتي تپهاي يا کوهي بلند از رشته پيوسته زاگرس از زمين روييده بود. صداي موسيقي در طنين حرکت و هجوم باد محو ميشد. چشمها خيس بودند و بهتر بود باد از شيشه ماشين داخل بزند و به سرعت پاکشان کند. چشمهاي نوعروس گوهر را در قاب چشمان تيرهرنگم در آينه ميبينم. اثري از من در آينه خانه نيست. چشمهاي بهخوننشسته من و او يکي شدهاند. نوعروس 16سالهاي که در خانه سياه و دودزده گوهر تنها، زردپوش و در برابر چشمان همه خمير نان صاف ميکرد تا خواهران و برادران همسرش گرسنه شب را سر نکنند. شب از نيمه گذشته است. روي تخت دراز ميکشم. به مهتاب 10ساله فکر ميکنم و قول او؛ «کسي نگفت برو مدرسه. اگه تو ميگويي ميروم». شگفتزدهام از بيسوادي دخترک و باسوادي برادران کوچکترش. غلت ميزنم در خيال خانه مستطيلشکل کوچکي که باز امشب ميزبان گوهري است با هشت يتيم. امشب هم بچهها با فاصله آهني کارگذاشتهشده در زمين در کنار دامها خوابيدهاند. اگر طيبه و شهناز بيخواب شوند، مهتاب بايد آنها را بخواباند تا مادر از رودخانه برگردد، نباتي به آنها بدهد و آرامشان کند. برادرانش از تماشاي گوسفندان و بازي با آنها دست برنخواهند داشت و بايد جاي مادر را پر کند و خانه را آرام. از جاده فرعي ساعتي روي خاک رفتيم و به رودخانه رسيديم. آب غوغا ميکرد و راهي جز چهارپايان مردمان بومي نبود. از رودخانه گذشتيم. ساعتي از کوه بالا رفتيم. آفتاب بيرحم روي صورت مردم جا انداخته بود و من متحير از بودن زندگيها بر بام کوهي در «پاي پره» شهرستان ديشموک. جايي ناشناخته در استان کهگيلويهوبويراحمد. چشمان شاد و هوشمند کودکان من را احاطه کردند. دعاهايشان بلند و خواستهها بلندتر. زنان در پي ناني و مردان در جستوجوي بنايي براي استحمام و فاضلاب. جايي با کمتر نشاني از تمدن. پرسان به خانهاش رسيدم؛ زني تنها، با هشت يتيم. وارد خانه شدم. چشمهايم چيزي را نميديدند، جز نور آتش تنور عروس. گوسفندي سفيد زير پايم پيچيد. پسرها خنديدند. لبخند روي صورتشان ميپاشم. تهمانده خندهام را گوهر ميدزدد. ناني به دستم ميدهد و مينشاند. تازه سالگرد فوت شوهرش گذشته است. دو پسرش به شهر رفتهاند. يکي داماد شده و ديگري هم فکر دامادي است. جورابم را عقب ميزنم. سنگهاي تيز راه بيرحمانه پاهايم را دريدهاند. براي همه عادي است جز من. آب رودخانه راهحل تشنگي من نيست. سرم را بالا ميآورم. نگاهم در چشمان سبز دخترک همسايه گم ميشود. گوهر نان تعارف ميکند. به دستان پر از نان او خيره ميشوم. تکهاي ميشکنم. در دهان خيس ميکنم. با بغضم آن را ميبلعم؛ به نيت شفا از دست مادر يتيماني که امشب ميهمان سفره دلشان هم شدهام.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.