|

زوال عشق

«آموزگار مدرسه از دهکده می‌رفت، و همه از رفتنش متاسف بودند. آسیابان کرس‌کومب، ارابه کوچکش را که سایبان کرباسی سفیدی داشت به او داده بود تا وسایلش را به شهری که مقصد مسافرتش، در بیست‌مایلی محل، بود ببرد. ارابه کوچک برای حمل وسایل کافی بود، چون وسایل محل زندگی را اولیای مدرسه تامین کرده بودند. تنها اثاثه دست‌وپاگیر آموزگار، گذشته از صندوقی حاوی کتاب، پیانویی بود که آن را در همان سالی در حراج خریده بود که خیال داشت موسیقی بیاموزد؛ اما چون شوق این کار در او فسرد دیگر هرگز در نواختنش مهارتی کسب نکرد، و این وسیله از آن وقت تاکنون همیشه هنگام اسباب‌کشی مایه دردسر بود. آن روز کشیش از محل رفته بود، چون از دیدن دگرگونی و تغییر بیزار بود؛ و قصد داشت تا غروب برنگردد، وقتی برگردد که آموزگار جدید رسیده و مستقر شده باشد و اوضاع باز سروسامانی گرفته باشد.» «جود گمنام» تامس‌هاردی با این سطور آغاز می‌شود؛ رمانی که سال‌ها پیش توسط ابراهیم یونسی ترجمه شده بود و به‌تازگی توسط نشر نو بازچاپ شده است. تامس‌هاردی از نویسندگان و شاعران قرن نوزدهم انگلیسی است و امروز از چهره‌های کلاسیک ادبیات انگلیسی به‌شمار می‌رود. کتاب‌های اولیه هاردی با اقبالی روبرو نشدند و اولین‌بار در سال 1837 بود که رمانی از او با عنوان «یک جفت چشم آبی» با استقبال مواجه شد. بعد از این هاردی حدود ده رمان نوشت که البته همه آنها در یک سطح قرار ندارند. «جود گمنام» در سال 1895 منتشر شد و می‌توان آن را جزو بهترین رمان‌های هاردی دانست. هاردی همچنین داستان‌های کوتاهی هم نوشته است که برخی از آنها مورد تحسین زیادی قرار گرفته‌اند. با‌این‌حال هاردی اصولا خود را شاعر می‌دانست چندین مجموعه شعر هم از او منتشر شده است. «جود گمنام»، روایتی است از عشق‌هایی که قهرمان داستان را از مسیر اصلی زندگی‌اش خارج می‌کنند و او را به درگیری با جامعه می‌کشانند. در بخشی دیگر از این رمان می‌خوانیم: «شنبه‌روزی ساعت سه بعدازظهر از آلفردستن به مری‌گرین باز می‌گشت، و این روز در زندگی‌اش روزی فراموش‌ناشدنی بود. روز آفتابی و گرمی بود، هوا هوای تابستان بود، و او در حالی راه می‌رفت که وسایل و ابزارش را بر پشت داشت. قلم‌های کوچک سنگتراشی، در درون زنبیل، به قلم‌های بزرگترش می‌خوردند و جلنگ‌جلنگ خفیفی سر می‌دادند. آخر هفته بود، و او زودتر از معمول دست از کار کشیده بود و از راه میان‌بری که معمولا زیاد در آن آمدوشد نمی‌کرد از شهر درآمده بود؛ قول داده بود سری به آسیاب کرس‌کومب بزند و برای عمه‌اش کاری انجام دهد. در حالتی از جذبه بود. به‌نظر می‌رسید که می‌دید ظرف یکی دو سال می‌تواند در کرایست‌مینستر زندگی راحتی داشته باشد و درِ یکی از آن دژهای دانشی را که آن همه رویایش را در خیال پخته بود بکوبد. البته می‌توانست از همین حالا هم برود و کاری در آنجا برای خود دست‌وپا کند، اما ترجیح می‌داد با دلگرمی و اطمینانی بیشتر از آنچه اکنون احساس می‌کرد به آنجا وارد شود. چون کارهایی را که تاکنون انجام داده بود از نظر گذراند احساس گرمی از رضایت خاطر وجودش را فراگرفت. هرچند گاه، ضمن راه، برمی‌گشت و نگاهی به اشیاء دوروبر می‌انداخت...».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.