|

ماجراهای عادله دُواچی در هتل جهان – ۳۰

آقا نصیر جَمَدی

علي خدايي

Positive بعد نماز صبح زنگ هتل به صدا درآمد. نه این‌جوریا. متصل. دنبال هم. عادله فکر کرد خواب می‌بیند. نه مشتی نونی بود با چرخ و ینگه جانونی. نه وقت شیری بود با دله شیر کنار موتور پت‌پتی‌ش که وقتی می‌آمد دود می‌آورد. انگشت‌بردار هم نبود. تازه چای دم کرده بود. زیر کتری را کم کرد. بالاخره صدایش را بالا برد «اوووی. سر آورده‌ی. اینجا هتله! هتله!» بدو رفت در را باز کند. هرچه سعی ‌کرد بفهمد کیست، تاریک‌وروشن بود. نه ماشین بود که ایستاده باشد و تاریکی اندازه ماشین باشد نه موتور. «آدَمس! آیا کی‌س؟ کی باید باشد این موقع؟ نه آقا مهدیم نیست» آقا تونی اگر صبح زود می‌آمد و در بسته بود و کلیدش در را باز نمی‌کرد این‌جور زنگ نمی‌زد و وقتی زنگ می‌زد این‌طور بود «دینگ. دینگ» آقا مهدی سه‌تایی بود «دینگ دینگ دینگ» عادله پشت در بود. چوب بین دو دستگیره را برداشت. هنوز زنگ می‌زد. عادله گفت «سر آورده‌ی. نه ماه رو صبر نکردی؟ ننه‌ت زودبزا بوده‌س؟ بچای کازرونی‌م زابه‌را کردی او سر آب» در را که باز کرد عادله وا رفت. آقا نصیر جمدی بود با عصایی که به زنگ فشار می‌آورد. با بیجامه با دمپایی نعلینی. پا به پا می‌کرد: عادله گفت: سلام و چوب ایستاد. آقا نصیر گفت :کدوم جهنم دُواچی روهم می‌ریختی دیر اومدی؟ عصا را از زنگ برداشت دور زد و جهت عصا رفت به‌طرف چهارباغ و شورلت بزرگی که ایستاده بود. دوبار عصا را کشید سمت پل و داد زد برو گم شو. راننده پیاده شد گفت کوجا گم شم بابا جمد؟ «سری خونه آخرت آقات. نگویی من اینجاما. بیرونت می‌کونم.» ماشین که رفت آقا نصیر به عادله نگاه کرد که هنوز در قاب در مات ایستاده بود. : چدس؟ عادله دُواچی چدس؟ آدم ندیده‌ی؟ : بفرماین چای حاضرس. از قاب کنار رفته بود و آقا نصیر وارد شده بود. : می‌بینی عادله دواچی آخر و عاقبت مارو. خروس بانگ نزده. حمومی بوق نزده از دست این آکله و بچاش فراری شدم. نشست روی اولین مبل سالن. : خُبس شومام مثل دواخونه‌ها شبانده‌روزی دارین! در دفتر مسا ننوشت بابا جمد. : مسافرا شب اندر روز میاند و میرند! و بدو رفت تا برای آقانصیر چای و نان و پنیر بیاورد. سینی ناشتایی به‌دست رفت کنار آقانصیر و گفت :سینی ناشتایی را اینجا بذارم یا تشریف میاریند رستوران؟ و به سمت رستوران اشاره کرد. : کوجا بیترس؟ : رستوران بیترس. چهارباغ‌م پیداس. اومدورفت ورزشکارا. کارگرا. سرایدارا. کارمندا. اونایی که کار دارند تا عدل طلوع دمی صب. : بریم رستوران که شوما می‌گوی.آ بعدم یه اتاق می‌خوام. دیگه نیمیرم اون خراب بشد الهی سر بی‌کلهشون! من نیمیرم. آ شومام دَنِ دونا دکمه دوخت میکونید که من اینجاما! : چایدون سرد می‌شه بابا جمد. بیین دنبالم. آقا نصیر که چای می‌نوشید نونی آمد و نان تازه آمد روی میز. شیری شیر آورد و عادله پرسید شیر گرم کونم برادون؟ آقا نصیر به عادله گفت اینجا خب خوشجاس. :بیبینین آفتاب چیطور از لا شاخه‌ها می‌آد چارباغو رامیندازه آدما میاند و الاخون ولاخونا چیطو ولو میشند. :خب عادله یه اتاقم می‌خوام. عادله جرئت کرد و آرام گفت بابا جمد خونه دلواپسدونن مادر دلش هزار را رفتس. آقانصیر گفت اینا سیاپوشی منا میخوان. شوما کوجا کاری؟ اینا اونا نیستند که می‌دیدی! مارند! آباید نیش بزنن. اون از بزرگه. ملکه‌خانوم که آسمون پاره شدس و اومدس. آ اون بچه گرباش چنگول بکش و عروساشم که پاشنه بپوشن قد بکشن و لیچار بار هم کونند. عادله ساکت شد. آقا مهدی هم آمده بود. سلام داده بود و باباجمد قضایا را گفته بود و عادله رفته بود بالا اتاق را برای آقا نصیر آماده کند. وقتی آمده بود پایین تلفن را آورده بودند کنار میز. و آقا نصیر فرمان می‌داد لباسامو نیاوردم کمدا خالی کونید بریزید تو چمدون. نیمیدونم کی میام. شوما کاری نداشته باش چی می‌گند و چرند ونال میکونن. بگو آقا گفته. جلدی می‌ری جلدی مییی. گوشی را گذاشت. به عادله گفت آدم که گم می‌کونه یه چیزی حتم بدون پیدا می‌کوند چیزای خب‌خبا. منم پیدا کردم! آقا مهدی گفت: یه دانشمندیم از حموم جست بیرون گفت یافتم یافتما! عادله گفت مِزه نریز خنُک. با آقا نصیر رفتند بالا. صداش می‌آمد که از عادله می‌پرسید اتاقش با تیلیفونه؟ عادله گفت با تشکیلات. اتاق مخصوص عروس و دامادا. با تلفن. یخچال. رادیو. تیلیویزیون. پنکه. صفرا بیگیرید همه‌جا وصل می‌کوند. تو یخچال آب. نوشابه. تازه تشکاش‌م فنر داره. می‌جد بالا فشار بیارین. چراغای دورنگ چراغ وسط. چراغ مطالعه. چراغ خواب با آباجول قرمز. در را که باز کرد: آقانصیر نگاهی به اتاق انداخت و گفت: نه بدیم نیس. سقفشم بلندس و داخل شد. عادله گفت: این اتاق حموم دارِد. دستشویی فرنگی، ایرانی. آفتابه و شیلنگ. تازه قبل عیدی آقا تونی مدل کرده. آقا نصیر گفت: زبون نریز. برو سر کارِد. چمدونم اومد بذار پشت در. صدام نکنید. عادله گفت: چشم و در را بست. Negative عادله صبحانه‌ی خورده‌ونخورده‌ی آقانصیر را در سینی گذاشت خواست که برود آشپزخانه، یک‌آن صبر کرد. این شیشه رو به چهارباغ چه سحری داشت که همه را جلب می‌کرد. جوری می‌شدند که انگاری منا از خدا میخوان اولین‌بار بود چهارباغ را می‌دیدند. مهربان می‌شدند. حرف‌های خوب می‌زدند. اگر جهانگیرخان از آشپزخانه صداش نمی‌زد و ادامه می‌داد حرف‌های خوب می‌زدند. قشنگ می‌شدند. خاطرخواه می‌شدند و بعد یک‌دفعه رفت به عروسی آقا نصیر رسید. عروس تاج سرش برق داشت روشن می‌شد خاموش می‌شد باطری چراغ‌ها زیر بغل عروس بود. چندبار افتاد و همه ریسه رفتند. عادله گفت: اومدم. و به تصویری که می‌دید گفت آکله سیفیدبختم شد!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.